ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ : ΘΑΝΑΣΙΜΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ (Ανανίας & Σάπφειρα).

        ΑΝΑΝΙΑΣ & ΣΑΠΦΕΙΡΑ.

        βιβλίο "ΠΡΆΞΕΩΝ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΌΛΩΝ",  κεφ. Ε/5,  εδ. 1 – 11.

1. Κάποιος δε άνθρωπος, με το όνομα Ανανίας, μαζί με τη γυναίκα του, τη Σαπφείρα, πούλησε ένα κτήμα

2 και κράτησε από την τιμή, εν γνώσει και της γυναίκας του, και φέρνοντας ένα μέρος, το έβαλε στα πόδια των αποστόλων.

3 Και ο Πέτρος είπε: Ανανία, γιατί γέμισε ο σατανάς την καρδιά σου, ώστε να πεις ψέματα στο Άγιο Πνεύμα, και να κρατήσεις από την τιμή τού χωραφιού;

4 Ενώ έμενε απούλητο, δεν ήταν δικό σου; Και όταν πουλήθηκε, δεν ήταν στην εξουσία σου; Γιατί έβαλες μέσα στην καρδιά σου αυτό το πράγμα; Δεν είπες ψέματα σε ανθρώπους, αλλά στον Θεό.

 5 Και όταν ο Ανανίας άκουσε αυτά τα λόγια, έπεσε και ξεψύχησε και μεγάλος φόβος έπεσε επάνω σε όλους εκείνους που τα άκουγαν αυτά.

6 Και οι νεότεροι, αφού σηκώθηκαν, τον τύλιξαν, και, καθώς τον έβγαλαν έξω, τον έθαψαν.

7 Ύστερα δε από περίπου τρεις ώρες, μπήκε μέσα η γυναίκα του, μη ξέροντας το γεγονός.

 8 Και ο Πέτρος αποκρίθηκε σ' αυτήν: Πες μου, για τόσο πουλήσατε το χωράφι; Και εκείνη είπε: Ναι, για τόσο.

9 Και ο Πέτρος είπε σ' αυτήν: Γιατί συμφωνήσατε να πειράξετε το Πνεύμα τού Κυρίου; Δες, στη θύρα είναι τα πόδια εκείνων που έθαψαν τον άνδρα σου, και θα βγάλουν κι εσένα.

10 Και έπεσε αμέσως νεκρή στα πόδια του, και ξεψύχησε και όταν οι νεανίσκοι μπήκαν μέσα τη βρήκαν νεκρή, και αφού την έβγαλαν έξω, την έθαψαν κοντά στον άνδρα της.

11 Και μεγάλος φόβος έπεσε επάνω σε όλη την εκκλησία, κι επάνω σε όλους που τα άκουγαν.

        ΣΧΌΛΙΑ :

      Γίνεται λόγος πολλές φορές για την πρώτη Εκκλησία και για τη δύναμη την οποία είχε, ώστε να πραγματοποιεί θαυμάσια. Μετά την δωρεά του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής οι Απόστολοι κήρυτταν το Ευαγγέλιο με δύναμη και χιλιάδες άνθρωποι  προστίθεντο στην Εκκλησία. Το εκπληκτικό είναι πως μ' ένα κήρυγμα του Απ. Πέτρου πίστεψαν 3.000 ψυχές (Πράξεις Β/2: 41). Απορούμε όμως πώς γίνεται σήμερα με 3.000 κηρύγματα να μην πιστεύει μία ψυχή. Στην πρώτη Εκκλησία, όπως μας πληροφορεί ο Λόγος του Θεού, οι άνθρωποι είχαν φόβο να προσκολληθούν σ’ αυτήν. "ουδείς ετόλμα να προσκολληθεί" (Πράξεις Ε/5: 13), φοβούμενοι τη δύναμη του  Αγίου Πνεύματος (Πράξεις ΙΘ/19: 17). Για να καλύπτονται οι ανάγκες των πιστών επικράτησε η συνήθεια -στην τοπική Εκκλησία των Ιεροσολύμων- όσοι ήταν κάτοχοι χωραφιών, σπιτιών ή άλλων ακινήτων, να πωλούν και το προϊόν της πώλησης να το προσφέρουν στους Αποστόλους, ώστε να συνδράμουν τον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες που είχε (Πράξεις Δ/4: 34,35). 

     Στο σημερινό μας ανάγνωσμα παρατηρούμε ένα ζευγάρι πιστών ανθρώπων, τον Ανανία με τη σύζυγό του Σαπφείρα. Οι άνθρωποι αυτοί είχαν το μεγάλο προνόμιο να είναι μέλη της πρώτης Εκκλησίας του Χριστού και να βιώνουν όλη αυτή την κοσμογονία που δημιουργούσε η δύναμη του Αγίου Πνεύματος, καθώς ενεργούσε θαυμάσια, πρωτόγνωρα, θαυματουργικά. Τούτο το ζευγάρι εντυπωσιασμένο απ' όσα συνέβαιναν θέλησαν να συνδράμουν και αυτοί στις ανάγκες των ανθρώπων της Εκκλησίας και για το σκοπό αυτό αποφάσισαν να πουλήσουν ένα χωράφι το οποίο κατείχαν, για να λάβουν κάποια χρήματα και να τα προσφέρουν για το σκοπό αυτό. Όταν ολοκληρώθηκε η αγοραπωλησία, ο σύζυγος  πήρε τα χρήματα και πήγε στο χώρο που ήταν συγκεντρωμένοι κάποιοι από τους Αποστόλους μαζί με άλλους πιστούς. Τα τοποθέτησε πάνω σ' ένα τραπέζι που υπήρχε και αμέσως μετά απ' αυτό απομακρύνθηκε.

        Με την ενέργειά του αυτή άφησε να εννοηθεί ότι προσέφερε όλα τα χρήματα τα οποία είχε εισπράξει από την πώληση του κτήματός του, χωρίς όμως να είναι αυτή η αλήθεια. Ένα μέρος από τα χρήματα το ζευγάρι σε συνεννόηση μεταξύ τους τα είχε κρατήσει, για να τα χρησιμοποιήσουν για τον εαυτόν τους. Η επιθυμία τους να προσφέρουν για το Έργο του Θεού αρχικά φάνηκε ειλικρινής, ανιδιοτελής, υποδειγματική, όμως στη συνέχεια με τη συμπεριφορά τους "λύπησαν το Πνεύμα το Άγιο" (Εφεσίους Δ/4: 30), αφού επέτρεψαν να καταληφθούν από το αίσθημα της πλεονεξίας και της υποκρισίας. Οι άνθρωποι αυτοί, ενώ είχαν ξεκινήσει με τα καλύτερα κίνητρα, η πλεονεξία τους έκανε να υποκριθούν και να προσποιηθούν κάτι που στην πραγματικότητα δεν ίσχυε. Ο Απ. Παύλος στην επιστολή "προς Κολοσσαείς" (Γ/3: 5) αναφέρει: "Νεκρώσατε λοιπόν τα μέλη σας τα επί της γης, πορνείαν, ακαθαρσίαν, πάθος, επιθυμίαν κακήν και την πλεονεξίαν, ήτις είναι ειδωλολατρεία".  

    Οφείλουμε να επισημάνουμε ότι το μυστικό της αποτελεσματικής μαρτυρίας της πρώτης Χριστιανικής Εκκλησίας ήταν ο τρόπος με τον οποία αντιμετώπιζε την αμαρτία. Από το πώς η Εκκλησία αντιμετωπίζει την αμαρτία εξαρτάται ουσιαστικά η πορεία της και η ύπαρξή της. Μόνον η αμαρτία μπορεί να αποδυναμώσει μία Εκκλησία να εξασθενίσει τη μαρτυρία της και στην περίπτωση που δεν αντιμετωπιστεί προκαλεί μη αναστρέψιμη βλάβη η οποία μπορεί να οδηγήσει στην αποκοπή από την πηγή της ζωής, που είναι ο Θεός. Όταν μιλάμε για το πρόβλημα της αμαρτίας, δεν εννοούμε την αμαρτία που πράττουν οι άνθρωποι του κόσμου, οι οποίοι βαδίζοντας χωρίς Θεό, χωρίς Χριστό, κατά συνέπεια, χωρίς Ελπίδα είναι βουτηγμένοι μέσα σ' αυτήν. Εδώ γίνεται λόγος για εκείνη την αμαρτία που έρχεται να χτυπήσει την πόρτα της Εκκλησίας και προσπαθεί με κάθε τρόπο να μπει μέσα σ’ αυτήν. 

      Το ζευγάρι που αναφέρουμε είχε την επιθυμία να είναι ενεργό  στη ζωή της Εκκλησίας και να προσφέρει σημαντικά πράγματα στο Έργο του Θεού. Αργότερα όμως αφήνοντας την "πρώτη αγάπη τους" (Αποκάλυψη Β/2: 4), μετανοούν για την αρχική υπόσχεση που είχαν δώσει, υπαναχωρούν από τον αρχικό τους στόχο, προσπαθούν να διαφυλάξουν κάποια χρήματα για δική τους χρήση και για το σκοπό αυτό υποκρίνονται, ψεύδονται και τελικά χάνουν την ευλογία που θα ελάμβαναν. 

    Με τη όλη στάση  και συμπεριφορά αυτών των πιστών ανθρώπων δημιουργήθηκε στην Εκκλησία ένα τεράστιο ηθικό θέμα. Ο Ανανίας και στη συνέχεια η γυναίκα του που προσπάθησε να τον καλύψει έπραξαν τα εξής αμαρτήματα:

    1/ Διέπραξαν το μεγάλο αμάρτημα της ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ, ένα στοιχείο που θα πρέπει να βρίσκεται πολύ μακριά από τη ζωή του χριστιανού. Να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς και να μην προσποιούμαστε ότι είμαστε πιο γενναιόδωροι ή πιο δίκαιοι απ' ό,τι είμαστε. Υποκρισία υπάρχει όταν κάποιος προσποιείται κάτι που δεν είναι ή όταν τα λόγια του δε συμφωνούν με τις πράξεις του. Ο Κύριος Ιησούς κατήγγειλε δημόσια τους θρησκευτικούς ηγέτες της εποχής Του, επειδή ήθελαν να παρουσιάζονται ως θεοσεβείς, χωρίς να έχουν αγάπη και αληθινό ενδιαφέρον για τα πράγματα του Θεού. Τα λόγια Του ήταν ιδιαίτερα επικριτικά: "Ουέ υμίν Φαρισαίοι υποκριτές" (Ματθαίος ΚΓ/23: 13). Εξωτερικά φαίνεστε δίκαιοι στους ανθρώπους, αλλά "μέσα σας είστε γεμάτοι από ανομία και υποκρισία" (Ματθαίος ΚΓ/23: 28). Διά του προφήτου "Ησαΐα" (ΚΘ/29: 13) αναφέρει: "ο λαός ούτος με πλησιάζει διά του στόματος αυτού και με τιμά διά των χειλέων αυτού, αλλ' η καρδία αυτού απέχει μακράν απ' εμού, και με σέβονται, διδάσκοντες διδασκαλίας, εντάλματα ανθρώπων".  

    Πατέρας της υποκρισίας, όπως και της ψευτιάς, είναι ο διάβολος. Παρουσιάστηκε με το προσωπείο ενός φιδιού στην Εύα δείχνοντας ότι ήθελε δήθεν να ευεργετήσει τους ανθρώπους και να τους αποκαλύψει την αλήθεια. Έκτοτε η υποκρισία έλαβε ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Καθημερινά άνθρωποι υποκρίνονται σε άλλους με σκοπό να τους εξαπατήσουν, για να πετύχουν ιδιοτελείς σκοπούς.   

     2/ Επίσης διέπραξαν το αμάρτημα της ΨΕΥΤΙΑΣ. Είπαν ψέματα όχι σε ανθρώπους, αλλά στον Θεό. Ένα ψέμα είπε ο Ανανίας το οποίο αποκάλυψε στη γυναίκα του. Εδώ γίνεται λόγος για συνενοχή και συμμετοχή σ’ ένα πολύ σοβαρό αμάρτημα με ολέθρια αποτελέσματα. Ο ίδιος ο Απ. Πέτρος στο παρελθόν είχε πει ψέματα και είχε δείξει υποκριτική συμπεριφορά. "Τότε, άρχισε ν' αναθεματίζει και να ορκίζεται ότι: Δεν γνωρίζω τον άνθρωπο" (Ματθαίος ΚΣ/26: 74). Για την όλη του συμπεριφορά βαθιά μετανόησε και έκλαψε πικρά. Ο Θεός βλέποντας την ειλικρίνεια της καρδιάς του και παρατηρώντας την αδυναμία του τον συγχώρησε.  

    Ο Κύριος θέλει η προσφορά μας και η εν γένει συμπεριφορά μας να διακρίνεται από αγνότητα, ειλικρίνεια, πραγματικό ενδιαφέρον για την Εκκλησία Του. Άλλωστε «τον ιλαρόν δότην αγαπά ο Θεός» (Β' Κορινθίους Θ/9: 7). Βεβαίως δικά τους ήταν τα χρήματα και κανένας δεν τους υποχρέωσε να πουλήσουν το κτήμα τους. Κανείς δεν τους υποχρέωσε να δώσουν όλα τα χρήματα για τις ανάγκες των αδελφών. Λογικό και ηθικό θα ήταν να δώσουν ένα μέρος από τα χρήματα που εισέπραξαν ή και καθόλου απ’ αυτά. Όμως οι άνθρωποι αυτοί σε συνεννόηση προσπάθησαν να δώσουν στην Εκκλησία ψεύτικες εντυπώσεις, ότι αυτά είναι όλα τα χρήματα και ότι τα προσφέρουν όλα για τις ανάγκες της Εκκλησίας. Πίστευαν προφανώς ότι έτσι θ' αποσπούσαν κολακευτικά σχόλια και μεγαλύτερες εντυπώσεις από τους άλλους πιστούς. Θα έλεγε κανείς πως ένα "μικρό" ψέμα ήταν η αμαρτία τους.

      Κι όμως αυτό το "μικρό" ψέμα δημιούργησε την πρώτη κρίση ηθικού περιεχομένου μέσα στη νεοσύστατη Εκκλησία του Χριστού. Αναλογιζόμενοι τούτο το "μικρό" ψέμα, δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε πόσο λεπτή ήταν η συνείδηση της πρώτης Χριστιανικής Εκκλησίας. Τούτη η Εκκλησία τα έβαλε με μια ολόκληρη Αυτοκρατορία. Διωγμοί, στερήσεις, εμπόδια και πολλές άλλες τεράστιες δυσκολίες δε στάθηκαν ικανές να σβήσουν το φως της. Αντίθετα με όλα αυτά που συνέβαιναν η Εκκλησία αντί να μειώνεται, σιγά – σιγά όλο και πιο πολύ αύξανε. Όλο και πιο πολλοί άνθρωποι ομολογούσαν το Όνομα του Ιησού Χριστού και σώζονταν από της " σκολιάς και διεστραμμένης γενεάς" (Φιλιππησίους Β/2: 15). Η δύναμη της Εκκλησίας ήταν ότι τα μέλη της δεν έπαιζαν με την αμαρτία. Ήταν άνθρωποι που έπαιρναν πολύ σοβαρά τη σχέση τους με το Θεό, άνθρωποι που πραγματικά είχαν "φόβο Θεού" (Ψαλμός ΡΙΑ/111: 10).

     Ένα "μικρό" ψέμα ειπώθηκε στην Εκκλησία. Τα λόγια του Ανανία σήμερα δυσκολευόμαστε να το χαρακτηρίσουμε ψέμα. "Ε!  ψέμα ήταν αυτό; αυτό δεν είναι τίποτα, δεν έκανε κάτι κακό ο άνθρωπος. Αυτά και πολλά άλλα λέμε τα οποία χαρακτηρίζονται από μία διαχρονική φράση: "προφάσεις εν αμαρτίαις". Τα λέμε όλα αυτά, για να δικαιολογήσουμε τ' αδικαιολόγητα πρώτα για τους εαυτούς μας και μετά για τους άλλους. Ας παρατηρήσουμε πώς αντιμετώπισε τούτο το θέμα ο Απ. Πέτρος, στον οποίο με τη δύναμη Του το Πνεύμα το Άγιο αποκάλυψε την υποκρισία τους: Στρέφεται προς τον πνευματικό αδελφό του τον Ανανία και με σοβαρό τρόπο (μετράει πολύ και το πώς θα το πούμε κάτι) του λέει: "Ανανία δεν εψεύσθης σε ανθρώπους αλλά στο Θεό". Ενώ, όταν λίγο αργότερα έρχεται και η γυναίκα του, της λέει: "Γιατί συμφωνήσατε να πειράξετε το πνεύμα του Κυρίου;"

     Κάθε αμαρτία δε στρέφεται μόνον εναντίον των ανθρώπων,  πρώτα απ' όλα είναι μια απευθείας προσβολή στο Πρόσωπο του Θεού. Είναι διαχρονικά τα λόγια του Ιωσήφ κάτω από την αφόρητη πίεση της γυναίκας του Πεντεφρή. "πώς να πράξω αυτό το μεγάλο κακό, και να αμαρτήσω ενάντια στον Θεό;" (Γένεση ΛΘ/39: 9). Με την αμαρτία μας "λυπούμε το Πνεύμα το Άγιο" (Εφεσίους Δ/4: 30) και κάνουμε να ταραχθεί και ολόκληρη η Εκκλησία. Το ανθρώπινο μυαλό αναζητάει να βρει ορατά αποτελέσματα της αμαρτίας και κυρίως τι συνέπειες είχε σε άλλους κλπ. Δε θα πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι κάθε αμαρτία μας στρέφεται πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα εναντίον του Θεού. Το μυστικό της πρώτης Εκκλησία ήταν ότι υπήρξε ασυμβίβαστη με την αμαρτία, γι’ αυτό και πάντα έβγαινε νικήτρια και δοξαζόταν τ' Όνομα του Αληθινού Θεού στα μάτια των ανθρώπων. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο στρατοί, Αυτοκράτορες και Αυτοκρατορίες ανάμεσα στους αιώνες δε μπόρεσαν να την καταβάλουν. Αυτοί έπεσαν και πλέον δεν υπάρχουν, η Εκκλησία όμως του Θεού, εν Χριστώ Ιησού, υπάρχει και καθημερινά θριαμβεύει. Όσο θα υπάρχει "η περίοδος της Χάριτος", όσο ο Θεός θα κρατάει ανοιχτή την πόρτα της κιβωτού (Γένεση Ζ/7: 16) θα δίνεται η ευκαιρία σε ψυχές "ν' ακούσουν τη φωνή του Υιού του Θεού και να ακούσαντες (αυτοί που θα υπακούσουν) να σώζονται αιωνίως" (Ιωάννης Ε/5: 25). 

      Αλήθεια σε πόσο δύσκολη θέση θα πρέπει να ήταν ο Απ. Πέτρος, όταν αναγκάστηκε να παρατηρήσει τον αδελφό του! Τούτη η θέση και τούτη η ώρα δεν είναι εύκολη σε κανέναν, όμως αποτελεί καθήκον και υποχρέωση έναντι του Κυρίου ο Οποίος είναι η κεφαλή της Εκκλησίας. Μελετώντας την περικοπή βλέπουμε πόσο τραγικά ήταν τα αποτελέσματα τούτης της πράξης. Για άλλη μία φορά παίρνουμε μια εικόνα των επιπτώσεων και των σοβαρών αποτελεσμάτων που μπορεί να έχει η αμαρτία μέσα στη ζωή μας.

      Μεγάλο το ξάφνιασμα του Απ. Πέτρου, καθώς βλέπει τον Ανανία κεραυνοβολημένο από το Πνεύμα το Άγιο να πέφτει νεκρός μπρος στα πόδια του. Η Εκκλησία είχε εκφέρει την κρίση της, αλλά την τελευταία λέξη την είπε ο ουρανός. Ίσως κάποιος ρωτήσει τι έγιναν ο Ανανίας και η Σαπφείρα, χάθηκαν για πάντα; Ήταν άνθρωποι της Εκκλησίας, ήταν πιστοί. Και τι γίνεται σ’ αυτή την περίπτωση; Χάνεται η σωτηρία, δε χάνεται; Αυτό είναι ένα θέμα που ο Κύριος το γνωρίζει και δεν αφορά εμάς. Εκείνο που βγαίνει σαν συμπέρασμα απ' όλα αυτά είναι ότι την πρώτη κρίση που αντιμετώπισε η Εκκλησία, την αντιμετώπισε με πολύ σοβαρότητα και την αντιμετώπισή της αυτή την επικύρωσε ο ουρανός.

   Αποτέλεσμα αυτής της στάσης της Εκκλησίας και η σοβαρότητα με την οποία αντιμετώπιζε την αμαρτία ήταν, όπως μας την περιγράφει ο Απ. Λουκάς: «Και επέπεσε φόβος μέγας σε όλη την Εκκλησία και σε όλους όσους άκουγαν αυτά» (Πράξεις Β/2: 43). Ο μεγάλος εχθρός που αντιμετώπισε η Εκκλησία ανάμεσα στους αιώνες δεν ήταν οι εξωτερικοί κίνδυνοι, δεν ήταν οι διωγμοί. Όλα αυτά πολλές φορές είχαν ευεργετικά αποτελέσματα στην πορεία της. Ο μεγάλος κίνδυνος για την Εκκλησία βρίσκεται μέσα σ’ αυτήν. Τη μεγαλύτερη φθορά μέσα στην ιστορία της την υπέστη η Εκκλησία από την κακή αντιμετώπιση της αμαρτίας. Μία Εκκλησία που παραβλέπει ή που συγκαλύπτει την αμαρτία, που δεν τολμά να την καταδικάσει, ακόμα και αν αυτό το κάνει με τα καλύτερα ελατήρια (να μην προσβάλει, να μην σκανδαλίσει κλπ), χάνει σιγά – σιγά την επαφή της με το Πνεύμα το Άγιο.

    Ο Κύριος να φυλάξει την Εκκλησία Του από μια τέτοια συμπεριφορά. Ο Λόγος του Θεού, σε αντιδιαστολή με την υποκρισία του Ανανία, θέλοντας να μας υποδείξει τη σωστή και ενάρετη και τίμια συμπεριφορά αναφέρει: "Και ο Ιωσής, ο επονομασθείς υπό των αποστόλων Βαρνάβας, το οποίον μεθερμηνευόμενον είναι υιός παρηγορίας Λευΐτης, Κύπριος το γένος, έχων αγρόν επώλησε και έφερε τα χρήματα και έθεσεν εις τους πόδας των αποστόλων" (Πράξεις Δ/4: 36). 

    Ως Λευίτης ο Ιωσής, τον οποίο οι Απόστολοι ονόμασαν Βαρνάβα, δεν έπρεπε  να κατέχει γη "Δευτερονόμιο" (Ι/10: 9). "οι Λευίτες δεν έχουν μερίδιο ή κληρονομιά ανάμεσα στα αδέλφια τους ο Κύριος είναι η κληρονομιά τους". Το μερίδιο των Λευιτών ήταν ο Κύριος. Δε γνωρίζουμε πως απέκτησε τη γη ο άνθρωπος αυτός του Θεού, όμως παρατηρούμε ότι ο νόμος της αγάπης εργάστηκε τόσο δυναμικά στη ζωή αυτού "του ανθρώπου της παρηγοριάς", ώστε πούλησε το χωράφι του και έθεσε τα χρήματα που εισέπραξε  στη διάθεση των Αποστόλων.    

     Από την άλλη πλευρά ο Ανανίας και η Σαπφείρα, προσφέρουν κάποια χρήματα από αυτά που εισέπραξαν υποκρινόμενοι ότι διέθεσαν ολόκληρο του ποσό που είχαν λάβει. Θα λέγαμε ότι οι χαρακτήρες αυτών των ανθρώπων αντιπροσωπεύουν δύο διαφορετικούς κόσμους. Ο ένας είναι ειλικρινής, πουλάει το κτήμα του, δηλ. εγκαταλείπει τα φθαρτά πράγματα και αποβλέπει στα αιώνια, ενώ οι άλλοι αφήνουν κατά μέρος τα πνευματικά, για να κερδίσουν μερικά ακόμα "σκύβαλα" από αυτόν τον κόσμο. 

     Ο ένας κάνει ολοκληρωτική αφιέρωση στο Θεό, ο άλλος προσπαθεί να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα, "Θεό και μαμωνά" (Λουκάς ΙΣ/16: 13). Ο ένας αγαπά ολοκληρωτικά τον Κύριο, ο άλλος αγαπά και αυτός τον Κύριο, αλλά αποβλέπει ταυτόχρονα και στον κόσμο. Είναι η εικόνα της μοιρασμένης καρδιάς, την οποία ο Κύριος απεχθάνεται περισσότερο από κάθε τι άλλο (Αποκάλυψη Γ/3: 16). Είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι, που πολλές φορές βλέπουμε να συστεγάζονται κάτω από την ίδια Εκκλησία του Χριστού. Θα έρθει όμως η ώρα της κρίσης, η ώρα του ουρανού, όπου θα ξεχωρίσουν οι "μωρές" από τις "φρόνιμες" παρθένες (Ματθαίος ΚΕ/25: 1-13). Η κρίση του ουρανού θα είναι αλάνθαστη. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να είναι αλάνθαστοι, καθώς "αποβλέπουν στο φαινόμενο", όμως ο Θεός "αποβλέπει στην καρδιά" του ανθρώπου (Α' Σαμουήλ  ΙΣ/16: 7).

       Συνοψίζοντας θα λέγαμε ότι το μήνυμα που θα μπορούσαμε να αναφέρουμε από τούτη την περικοπή είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν αντιστάθηκαν, στον πειρασμό, στην αμαρτία (Εβραίους ΙΒ/12: 4), δε στάθηκαν όπως ο Θεός τους ήθελε, με αποτέλεσμα να γεμίσει την καρδιά τους ο σατανάς. Γιατί λέει ο Απ. Πέτρος στον Ανανία, "γέμισε ο σατανάς την καρδιά σου, ώστε να ψευσθείς εις το Άγιο Πνεύμα".

      Αλήθεια πόση προσοχή χρειάζεται! Μια χαραμάδα να βρει ανοικτή ο εχθρός είναι έτοιμος να εισβάλει στη ζωή μας, στην Εκκλησία μας με απρόβλεπτες συνέπειες. Πέθαναν και οι δύο. Ασφαλώς και δεν τους τιμώρησε ο Θεός. Ο Θεός αγαπάει τον αμαρτωλό και θέλει να έρθει σε μετάνοια για να ζήσει (Β' Πέτρου Γ/3: 9). Ο ένας πέθανε, γιατί ελέχθη από τη συνείδησή του ενώ η γυναίκα γιατί είπε ψέματα. Και οι δύο πέθαναν, γιατί «ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος» (Ρωμαίους Σ/6: 23).

     Τούτη η ιστορία σκοπό έχει να διδάξει τον καθέναν από εμάς για το πού μπορεί να οδηγήσει τον πιστό άνθρωπο η πλεονεξία και η υποκρισία. Έχουμε ανάγκη ο Κύριος να βάλει έλεγχο μέσα στις καρδιές μας, να ενισχύσει τη θέλησή μας ν' απορρίψουμε κάθε "ρίζα  υποκρισίας" μέσα από την πνευματική μας ζωή (Εβραίους ΙΒ/12: 15). Τη σωστή συμπεριφορά μας καθώς και τον τρόπο που θα πρέπει να πλησιάζουμε το Θεό μας τον υποδεικνύει ο συγγραφέας της επιστολής "προς Εβραίους" (Ι/10: 22) "με αληθινή καρδιά, με πληροφορία πίστης, έχοντας τις καρδιές μας καθαρισμένες από πονηρή συνείδηση" (Εβραίους Ι/10: 22). 

    Ας ερχόμαστε ενώπιον του Κυρίου με ειλικρινή διάθεση και με πλήρη πεποίθηση στην πίστη, ώστε να έχουμε μια ουσιαστική και ειλικρινή επικοινωνία με το Θεό. Η συμπεριφορά μας δε θα πρέπει να είναι τυπική ή υποκριτική, αλλά να πηγάζει από μια αληθινή και καθαρή καρδιά την οποία θα διακρίνει η αγάπη μας τόσο προς το Θεό όσο και μεταξύ μας. Ας είμαστε προσεκτικοί, γιατί η καρδιά μας που είναι "απατηλή υπέρ πάντα και σφόδρα διεφθαρμένη" (Ιερεμίας ΙΖ/17: 9) πολλές φορές μας απατά και μας οδηγεί σε λανθασμένες επιλογές. Το τρίπτυχο της σχέσης μας με το Θεό θα πρέπει να είναι: "Απουσία κάθε υποκρισίας, καθαρή συνείδηση, απόλυτη εμπιστοσύνη ότι μας ακούει και μας δέχεται". Να μην ξεχνάμε ποτέ ότι "ο Θεός δεν εμπαίζεται. Διότι ότι αν σπείρει ο άνθρωπος, τούτο και θα θερίσει" (Γαλάτες Σ/6: 7). Νόμος αναλλοίωτος τούτος, νόμος αιώνιος, υπέρτατος, αληθινός. ---

ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ : ΔΕΝ ΤΗΝ ΔΙΝΕΙΣ -- ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΙΡΝΕΙΣ.

ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ.

Ευαγγέλιον "κατά ΜΑΡΚΟΝ", κεφ.  ΙΑ/11, εδ. 24 – 26.

24 Γι' αυτό, σας λέω: Όλα όσα ζητάτε, καθώς προσεύχεστε, πιστεύετε ότι τα παίρνετε, και θα γίνει σε σας. 

25 Και όταν στέκεστε προσευχόμενοι, συγχωρείτε, αν έχετε κάτι εναντίον κάποιου, για να συγχωρήσει σε σας και ο Πατέρας σας, που είναι στους ουρανούς τα δικά σας παραπτώματα. 

26 Αν, όμως, εσείς δεν συγχωρείτε, ούτε ο Πατέρας σας, που είναι στους ουρανούς, θα συγχωρήσει τα αμαρτήματά σας.

Ευαγγέλιον "κατά ΜΑΤΘΑΙΟΝ", κεφ.  Σ/6,  εδ.  14 – 15.

14 Επειδή, αν συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα πταίσματά τους, θα συγχωρήσει και σε σας ο ουράνιος Πατέρας σας. 

15 Αν, όμως, δεν συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα πταίσματά τους, ούτε ο Πατέρας σας θα συγχωρήσει σε σας τα πταίσματά σας.

Ευαγγέλιον "κατά ΜΑΤΘΑΙΟΝ", κεφ. Σ/6, εδ.  12.

και συγχώρεσε σε μας τις αμαρτίες μας, όπως κι εμείς συγχωρούμε σ' αυτούς που αμαρτάνουν σε μας.

Ευαγγέλιον "κατά ΛΟΥΚΑΝ", κεφ.  Σ/6, εδ. 37.

Και μη κρίνετε, και δεν θα κριθείτε και μη καταδικάζετε, και δεν θα καταδικαστείτε, συγχωρείτε, και θα συγχωρεθείτε.

    ΣΧΌΛΙΑ:

    Ο Πέτρος ρώτησε κάποτε τον Κύριο: «Κύριε, πόσες φορές, αν ο αδελφός μου αμαρτήσει σε μένα, θα τον συγχωρήσω; Μέχρι επτά φορές;». Ο Πέτρος νόμιζε ότι έτσι έδειχνε πολύ μεγάλη μεγαλοψυχία, όμως ο Κύριος του απάντησε: «Δεν σου λέω μέχρι επτά φορές, αλλά μέχρι 70 φορές επτά», δηλαδή 490 φορές (Ματθαίος ΙΗ/18: 21). Ο Κύριος ήθελε να πει ότι δε θα πρέπει να βάζουμε όρια, αλλά να συγχωρούμε και μας εμείς, όπως ακριβώς έκανε ο Θεός και μας συγχώρησε δια Ιησού Χριστού το μεγάλο χρέος των αμαρτιών μας (Α'  Ιωάννου Α/1: 7).

      Πάνω στο θέμα της συγχώρησης, που είναι θεμελιώδες για τη ζωή και την πνευματική πορεία του πιστού ανθρώπου, ο Ιησούς είπε μία παραβολή, για να δώσει έμφαση στο θέμα της ολοκληρωτικής και χωρίς όρους και όρια συγχώρησης. Πρόκειται για τη γνωστή παραβολή που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο «κατά Ματθαίον» (κεφ. ΙΗ/18, εδ. 23-35) και η οποία κάνει λόγο για δύο ανθρώπους οι οποίοι ήταν οφειλέτες. Ο ένας χρωστούσε το υπερβολικά μεγάλο ποσό των 10.000 ταλάντων και ο άλλος χρωστούσε ένα πολύ μικρότερο ποσό, που ανήρχετο σε 100 δηνάρια.

      Πολλές φορές έχουμε συγχωρήσει κάποιον για κάτι που μας έκανε. Το ερώτημα είναι   η συγχώρηση που εμείς προσφέρουμε κατά πόσο είναι πλήρης; Κατά πόσο είναι ολοκληρωτική; Είναι όπως ο Θεός θέλει να συγχωρούμε ο ένας τον άλλον; Θα θέλαμε από το Θεό να μας έχει συγχωρήσει, με τον ίδιο τρόπο που εμείς πολλές φορές συγχωρούμε τους άλλους; Πολλές φορές θα λέγαμε όχι. Όμως μην έχουμε αυταπάτες, είναι βέβαιο ότι ο τρόπος με τον οποίο συγχωρούμε και αποκαθιστούμε κάποιον είναι ο ίδιος τρόπος με τον οποίο θα συγχωρηθούμε κι εμείς. "διότι με οποίαν κρίσιν κρίνετε θέλετε κριθή, και με οποίον μέτρον μετρείτε θέλει αντιμετρηθή εις εσάς" (Ματθαίος Ζ/7: 2).

       Ευαγγέλιον "κατά ΜΑΤΘΑΙΟΝ", κεφ.  ΙΗ/18, εδ. 23 – 35).

23.Γι' αυτό, η βασιλεία των ουρανών ομοιώθηκε με έναν άνθρωπο βασιλιά, που θέλησε να εξετάσει τους λογαριασμούς του με τους δούλους του. 

24. Και όταν άρχισε να εξετάζει, φέρθηκε σ' αυτόν ένας οφειλέτης 10.000 ταλάντων.

      ΜΕΡΟΣ 1ο.   

    Η Χριστιανική πίστη στηρίζεται σε δύο βασικούς πυλώνες: Αγάπη προς το Θεό και αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Ο ίδιος ο Κύριος είναι η ενσάρκωση της Αγάπης, του Ελέους και της Χάριτος του Θεού. Στην παραβολή βλέπουμε ένα βασιλιά, που δεν είναι άλλος από τον Πατέρα Θεό, ο οποίος γνωρίζει τις υποθέσεις των υπηκόων του, ενδιαφέρεται γι’ αυτές και ζητά λογαριασμό από τους υπηρέτες Του. Μπροστά στο βασιλιά αυτόν έφεραν ένα δούλο, ο οποίος όφειλε το τεράστιο ποσό των 10.000 ταλάντων.  

      Πόσο σαφής και διευκρινιστικός είναι ο Λόγος του Θεού, όταν αναφέρει ότι ο υπηρέτης αυτός χρωστούσε ένα πολύ μεγάλο ποσό, που δεν μπορούσε ποτέ και με κανένα τρόπο να το ξεπληρώσει. Αυτή είναι η εικόνα του ανθρώπου μακριά από το Θεό. Το "τεράστιο χρέος" μας υπενθυμίζει το ανυπολόγιστο χρέος που ο Θεός συγχώρησε στον καθένα μας διά Ιησού Χριστού. Λόγω της αμαρτίας του ο κάθε άνθρωπος είναι χρεώστης προς τον Θεό. Οφείλει ένα χρέος, που αρχίζει από την ώρα της γέννησής του και που μέρα με τη μέρα τοκίζεται και συσωρεύεται. Αυτός που οφείλει τα πολλά είναι ο τύπος του ανθρώπου που έχει ζήσει μακριά από το Θεό, μέσα στη λάσπη, μέσα στα γουρούνια της αμαρτίας. Η ζωή του ήταν μονίμως στην αμαρτία και την αποστασία, στην ανταρσία και την αποδοκιμασία του Θεού.

25. Και επειδή δεν είχε να τα αποδώσει, ο κύριός του πρόσταξε να πουληθεί αυτός, και η γυναίκα του, και τα παιδιά του, και όλα όσα είχε, και να αποδοθεί αυτό που χρωστούσε.

26. Καθώς, λοιπόν, ο δούλος, έπεσε στα πόδια του, τον προσκυνούσε, λέγοντας: Κύριε, μακροθύμησε σε μένα, και θα σου τα αποδώσω όλα. 

27. Και επειδή ο κύριος εκείνου τού δούλου τον σπλαχνίστηκε, τον άφησε ελεύθερο, του χάρισε μάλιστα και το δάνειο.

      Ο Κύριος έχει κάθε δικαίωμα να απαιτήσει το χρέος. Ο οφειλέτης αναγνώρισε το χρέος, δεν το αμφισβήτησε, αλλά δεν είχε τα χρήματα και δεν υπήρχε τρόπος να πληρώσει αυτό.

     Υπάρχει ένα μεγάλο χρέος από τον άνθρωπο, το οποίο μέρα με τη μέρα μεγαλώνει, ώστε με κανέναν τρόπο ο άνθρωπος να μην μπορεί να το αποδώσει. Μετά όμως από ικεσίες του οφειλέτη ο Βασιλιάς μέσα στην αγάπη του, την ευσπλαχνία του και την γενναιοδωρία του αποφάσισε να διαγράψει το μεγάλο αυτό χρέος.

    Ο Βασιλιάς είναι η εικόνα του Πατέρα Θεού, ο οποίος συγχώρησε και διέγραψε στον υπηρέτη εκείνο ένα πολύ μεγάλο χρέος που ήταν αδύνατον να πληρώσει. Στην επιστολή «προς Κολοσσαείς» (κεφ. Β/2, εδαφ. 13-14) διαβάζουμε : «Κι εσάς, που ήσασταν νεκροί στα αμαρτήματα και στην ακροβυστία τής σάρκας σας, σας ζωοποίησε μαζί του, καθώς σας συγχώρησε όλα τα πταίσματα, όταν εξάλειψε το χειρόγραφο με τα διατάγματα, που ήταν εναντίον σας, και το αφαίρεσε από το μέσον, καρφώνοντάς το επάνω στον σταυρό».

     Το χρέος που μας συγχωρέθηκε δεν μπορούσαμε να το πληρώσουμε. Δεν υπήρχε τρόπος να πληρώσουμε στο Θεό όλα εκείνα τα οποία του χρωστούσαμε. Δεν υπήρχε τρόπος να απαλλαγούμε από το μεγάλο φορτίο των αμαρτιών μας. Και επειδή δεν μπορούσαμε να ξεπληρώσουμε το χρέος, ο Θεός από αγάπη και μόνον μας χάρισε την οφειλή και μας έκανε τη σωτηρία Του δώρο (Εφεσίους Β/2: 8).  

      Πόσο παραστατικά φαίνεται η αγάπη, η επιείκεια του Θεού για όλους τους αμαρτωλούς που μετανοούν και πιστεύουν στον κεχρησμένο Αυτού Σωτήρα! Όταν ο άνθρωπος ταπεινωθεί και αναγνωρίσει το χρέος του, καθώς και την τέλεια αναξιότητά του για να το πληρώσει, όταν παραδοθεί στο Έλεος του Θεού εν Χριστώ Ιησού, όταν ειλικρινά ζητήσει συγχώρηση, τότε ο Θεός κινούμενος από αγάπη και ενδιαφέρον για τον άνθρωπο έρχεται να διαλύσει το σύννεφο των αμαρτιών. «Εξήλειψα, ως πυκνή ομίχλη τις παραβάσεις σου και ως νέφος τις αμαρτίες σου» (Ησαΐας ΜΔ/44: 22). Επίσης, «παρά σοι όμως είναι συγχώρησης» (Ψαλμός ΡΛ/130). «Ο κρύπτων τας αμαρτίας αυτού, δεν θέλει ευοδωθεί, ο δε εξομολογούμενος και παραιτών αυτάς, θέλει ελεηθεί» (Παροιμίαι ΚΗ/28: 13).

     Ανεξάρτητα από το μέγεθος του χρέους η διαχρονική πρόσκληση του Θεού προς όλους τους ανθρώπους είναι: «Ελάτε τώρα, και ας διαδικαστούμε, λέει ο Κύριος, αν οι αμαρτίες σας είναι σαν το πορφυρούν, θα γίνουν άσπρες σαν χιόνι αν είναι ερυθρές σαν κόκκινο, θα γίνουν σαν άσπρο μαλλί» (Ησαΐας Α/1: 18).

      ΜΕΡΟΣ Β'

28. Όταν, όμως, εκείνος ο δούλος βγήκε έξω, βρήκε έναν από τους συνδούλους του, που του χρωστούσε 100 δηνάρια και αφού τον έπιασε τον έπνιγε, λέγοντας: Απόδωσέ μου ό,τι μου χρωστάς. 

29. Πέφτοντας, λοιπόν, ο σύνδουλός του στα πόδια του, τον παρακαλούσε, λέγοντας: Μακροθύμησε σε μένα, και θα σου τα αποδώσω όλα.

30. Εκείνος, όμως, δεν ήθελε, αλλά φεύγοντας, τον έβαλε σε φυλακή, μέχρις ότου αποδώσει εκείνο που χρωστούσε..

     Κάποιος είπε: «τα χρέη μας στον Θεό είναι εξοφλητέα στους ανθρώπους». Αυτό άλλωστε αναφέρεται και στην Καινή Διαθήκη, που είναι ο Λόγος του Θεού. Όταν ο Κύριος έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του, τους είπε: «εάν εγώ ο διδάσκαλος σας ένιψα τους πόδας και σεις χρεωστείτε να νίπτητε τους πόδας αλλήλων» (Ιωάννης ΙΓ/13: 14). Αυτός ο άνθρωπος, στον οποίο ο Κύριός του διέγραψε μια τόσο μεγάλη οφειλή, συνάντησε ένα σύνδουλό του, ο οποίος του χρωστούσε ένα πολύ μικρό χρηματικό ποσό, το οποίο ανήρχετο σε εκατό δηνάρια.

     Ένα δηνάριο την εποχή εκείνη ήταν ίσο με το μεροκάματο ενός εργάτη. Τα 100 δηνάριο λοιπόν ήταν 100 ημερομίσθια. Σήμερα το ημερομίσθιο έχει 35 €, άρα με τα σημερινά δεδομένα θα λέγαμε ότι του χρωστούσε 3.500 €.

     Το χρέος που όφειλε ο συνάνθρωπός του ήταν ελάχιστο σε σχέση με το χρέος που αυτός όφειλε και που του είχε χαριστεί. Αυτός που οφείλει τα λίγα μπορεί να είναι εκείνο προς τον οποίο ο Κύριος είπε: «εν σοι λείπει...» (Λουκάς ΙΗ/18: 22).

     Και τούτος ο άνθρωπος, αν και το χρέος του ήταν σχετικά μικρό, δεν είχε και αυτός τη δυνατότητα να το εξοφλήσει. Αναγνώριζε την οφειλή του και ήταν πρόθυμος να κάνει ό,τι ήταν δυνατόν για να το εξοφλήσει, αν του δινόταν μια προθεσμία. Τότε ο σύνδουλος έπεσε στα πόδια του και τον παρακαλούσε: «δείξε μου μακροθυμία και θα σου τα ξεπληρώσω». Με τον ποιο ταπεινό και ειλικρινή τρόπο του ζήτησε να τον σπλαχνιστεί.

    Όμως ο οφειλέτης εκείνος που του είχε χαριστεί ένα τόσο μεγάλο χρέος ήταν σκληρός και ανένδοτος. Ενήργησε με τον πιο βίαιο, τον πιο σκληρό και απάνθρωπο τρόπο και αφού τον έπιασε, τον έσφιγγε για να τον πνίξει λέγοντάς του: «ξόφλησέ μου όλα όσα μου χρωστάς». Δεν έδειξε αγάπη, δε μακροθύμησε, αλλά τι έκανε, πήγε και τον έβαλε στη φυλακή, ώσπου να ξεπληρώσει όλα όσα του χρωστούσε. Αυτή η σκληρή και απάνθρωπη στάση εξόργισε τον Κύριο. Το ερώτημά Του ήταν: "Δεν έπρεπε να ελεήσεις το σύνδουλό σου, όπως Εγώ σε ελέησα;". 

      Ένας άνθρωπος που δε μπορεί να συγχωρήσει, σίγουρα έχει ξεχάσει το μεγάλο χρέος που του συγχώρησε ο Θεός. Όταν συνειδητοποιήσεις ότι ο Ιησούς σε ελευθέρωσε από αιώνιο θάνατο και βασανισμό και σου χάρισε αιώνια ζωή (Ιωάννης Γ/3: 36), θα ελευθερώνεις και συ άλλους χωρίς όρους και όρια. Αν δυσκολεύεσαι να συγχωρήσεις, σκέψου την πραγματικότητα της κόλασης και την αγάπη του Θεού, που σε γλύτωσε από αυτή.

31 Βλέποντας, όμως, οι σύνδουλοί του αυτά που έγιναν, λυπήθηκαν υπερβολικά και καθώς ήρθαν, φανέρωσαν στον κύριό τους όλα όσα έγιναν. 

32 Τότε, αφού τον προσκάλεσε ο κύριός του, του λέει: Δούλε πονηρέ, όλο εκείνο το χρέος σού το χάρισα, επειδή με παρακάλεσες

33 δεν έπρεπε κι εσύ να ελεήσεις τον σύνδουλό σου, όπως κι εγώ σε ελέησα;

    Ο Κύριος, ο οποίος πάντοτε έχει τον τελευταίο λόγο, εντυπωσιασμένος από τη σκληρότητα, την αγνωμοσύνη του ανθρώπου τον οποίον είχε ευεργετήσει, ένα ερώτημα του υποβάλει: «δούλε πονηρέ δεν έπρεπε εσύ να ελεήσεις τον σύνδουλό σου, όπως και εγώ σε ελέησα;». Ο Βασιλιάς θύμωσε πολύ από τη συμπεριφορά τούτου του ανθρώπου και πάνω στο θυμό του αναίρεσε την απόφαση της χάριτος την οποίαν είχε λάβει και παρέδωσε τούτον τον άσπλαχνο άνθρωπο στους τιμωρούς. Αυτός είναι ο τρόπος, που ο δίκαιος Θεός θα φερθεί σε όλους τους ανελεήμονες και άσπλαχνους ανθρώπους, σε όλους εκείνους που πεισματικά αρνούνται να συγχωρέσουν τον αδελφό τους, το συνάνθρωπό τους.

34 Και επειδή ο κύριός του οργίστηκε, τον παρέδωσε στους βασανιστές, μέχρις ότου αποδώσει σ' αυτόν, ολόκληρο εκείνο που όφειλε.

35 Έτσι και ο ουράνιος Πατέρας μου θα κάνει σε σας, αν δεν συγχωρήσετε από την καρδιά σας, κάθε ένας στον αδελφό του τα παραπτώματά τους.

    Ο Κύριος με απλά λόγια εξήγησε ότι το ίδιο θα συμβεί στον καθένα την ώρα της κρίσης από το Θεό, αν δεν συγχωρήσει από την καρδιά του τα παραπτώματα των συνανθρώπων του.  

    Στην παραβολή αυτή ο Κύριος δεν αναφέρεται σε απίστους. Μιλάει για υπηρέτες του Βασιλιά. Ο άνθρωπος αυτός που του είχε χαριστεί ένα μεγάλο χρέος ονομάζεται "δούλος του Κυρίου", δηλ. μέλος της Εκκλησίας, της Χριστιανικής κοινότητας. Εκείνος που δεν ήθελε να συγχωρήσει ήταν ένας σύνδουλός του. Από τα παραπάνω εδάφια μπορούμε να συμπεράνουμε ποιες θα είναι οι συνέπειες για έναν πιστό που αρνείται να συγχωρήσει το συνάνθρωπό του.

     Ποιες και πόσο σκληρές θα είναι οι επιπτώσεις μιας τέτοιας άκαρδης και σκληρής συμπεριφοράς, προς τον συνάνθρωπό μας;

     1/ Ο υπηρέτης που δε συγχωρούσε παραδίνεται σε τιμωρία (βασανισμό). Αυτό θέλει, αυτό επιδιώκει ο εχθρός της ψυχής, ο οποίος είναι ανθρωποκτόνος (Ιωάννης Η/8: 44). Συνεπώς με την άρνησή μας να συγχωρήσουμε τους άλλους, δεν κάνουμε τίποτα άλλο, παρά να υπηρετούμε τα σχέδια του εχθρού, του σατανά, του διαβόλου.

     2/ Πρέπει να πληρώσει εξ’ ολοκλήρου το τεράστιο αρχικό του χρέος.

    Αφού μας έχει χαριστεί το χρέος δια Ιησού Χριστού, είναι ποτέ δυνατόν να μας ξανά χρεωθεί; Στην επιστολή "Β' Πέτρου" (Β/2: 20-21) αναφέρεται: «Επειδή, αν, αφού απέφυγαν τα μολύσματα του κόσμου, διαμέσου τής επίγνωσης του Κυρίου και Σωτήρα, του Ιησού Χριστού, μπλέχτηκαν ξανά σ' αυτά και πέφτουν νικημένοι, έγιναν σ' αυτούς τα τελευταία χειρότερα από τα πρώτα. Επειδή, ήταν καλύτερα σ' αυτούς να μη γνωρίσουν τον δρόμο τής δικαιοσύνης, παρά, αφού τον γνώρισαν, να κάνουν πίσω από την άγια εντολή που τους παραδόθηκε». Συνέβη δε σ' αυτούς εκείνο τής αληθινής παροιμίας: «Ο σκύλος, γύρισε ξανά, στο δικό του ξέρασμα και το γουρούνι, αφού λούστηκε, γύρισε ξανά στο κύλισμα του βούρκου» (Β' Πέτρου Β/2: 22).

     Ο Πέτρος μιλάει για ανθρώπους που είχαν μετανοήσει και είχαν ξεφύγει από την αμαρτία μέσω της σωτηρίας του Ιησού Χριστού, όμως μπλέχτηκαν και πάλι μέσα στην αμαρτία και νικήθηκαν απ’ αυτήν. Το ότι νικήθηκαν, σημαίνει ότι δεν επέστρεψαν στον Κύριο, για να μετανοήσουν για την αμαρτία τους. Ο Πέτρος είπε ότι το να απομακρυνθείς από της δικαιοσύνης, που προσφέρει ο Θεός δια Ιησού Χριστού, είναι χειρότερο από το να μην την είχες ποτέ γνωρίσει. Με άλλα λόγια ο Θεός μας λέει ότι είναι καλύτερα για κάποιον να μην είχε ποτέ σωθεί από το να δεχτεί το δώρο της αιώνιας ζωής και μετά να στραφεί μακριά από αυτό για πάντα.

     Ο Ιούδας, ο αδελφόθεος, αναφέρεται σε ανθρώπους της Εκκλησία που ήταν «δις αποθανόντες», δηλαδή είχαν πεθάνει δύο φορές. Τι σημαίνει να πεθάνει κάποιος δύο φορές; Σημαίνει ότι κάποτε ήταν νεκρός χωρίς το Χριστό, μετά ζωοποιήθηκε, επειδή δέχτηκε Αυτόν ως προσωπικό Σωτήρα και λυτρωτή και μετά πέθανε ξανά, απομακρυνόμενος μόνιμα απ’ Αυτόν.  

     Να γιατί  ο  Λόγος  τους Θεού μας λέει ότι πολλοί θα έρθουν δικαιώνοντας τους εαυτούς τους  και  θα  πουν: «Κύριε, Κύριε, δεν προφητεύσαμε στο όνομά Σου και στο Όνομά Σου δεν εκβάλαμε   δαιμόνια,   και   στο   όνομά   Σου   δεν   κάναμε  θαύματα  πολλά;  Και τότε  θέλω ομολογήσει  προς  αυτούς.  Ότι  ποτέ  δεν  σας  γνώρισα,  φεύγετε απ’ εμού οι εργαζόμενοι την ανομίαν» (Ματθαίος Ζ/7: 22-23). Τον γνώριζαν, Τον ονόμαζαν Κύριο, έκαναν θαύματα  στο όνομά Του. Εκείνος όμως δεν τους γνώριζε ή μάλλον τους γνώριζε, αλλά δεν τους αναγνώ-ριζε για δικούς Του.

      Δεν μπορείς να πεις: Αγαπώ το Θεό, αλλά δεν αγαπώ τον αδελφό μου, γιατί αυτός με πλήγωσε. Αν ισχυριστείς αυτό, τότε είσαι πλανημένος και εξαπατάς τον εαυτόν σου, επειδή είναι γραμμένο: «Αν κάποιος πει, ότι αγαπάω τον Θεό, όμως μισεί τον αδελφό του, είναι ψεύτης, επειδή όποιος δεν αγαπάει τον αδελφό του, που τον είδε, τον Θεό που δεν τον είδε, πώς μπορεί να τον αγαπάει;». (Α' Ιωάννου Δ/4: 20). Το χειρότερο πράγμα για έναν άνθρωπο είναι να βρίσκεται σε πλάνη και να μην το έχει αντιληφθεί. Είναι τρομερό και έχει μεγάλες και σοβαρές συνέπειες το να νομίζει κάποιος κάτι, αλλά τα πράγματα να είναι τελείως διαφορετικά. Νόμιζε ο Σαμψών ότι ο Θεός ήταν μαζί του και θα ξυπνούσε και πάλι δυνατός. Δεν είχε αντιληφθεί ότι εξαιτίας της άστοχης και επιπόλαιας ζωής του ο Θεός είχε απομακρυνθεί απ’ αυτόν (Κριταί ΙΣ/16: 20) και τα αποτελέσματα υπήρξαν τραγικά.

      Ο Θεός θέλει να είμαστε συγχωρητικοί προς όλους ακόμα και προς τους εχθρούς μας (Ματθαίος Ε/5: 44) και αυτό θα πρέπει να γίνεται από καρδιάς, με ειλικρίνεια και πάνω απ’ όλα με αγάπη. Το ζητάει ο Θεός όχι σαν αποτέλεσμα της καλοσύνης μας, αλλά ως αποτέλεσμα της αγάπης μας και της ευγνωμοσύνης μας προς Αυτόν και ως καρπόν του Αγίου Πνεύματος, που κατοικεί μέσα μας (Β' Τιμοθέου Α/1: 14).

     3/ Ο Πατέρας Θεός θα ενεργήσει με συγκεκριμένο τρόπο και θα κάνει το ίδιο σε καθένα, που δεν συγχωρεί το λάθος του αδελφού του.

     Ο Κύριος διατύπωσε καθαρά ότι αν δεν συγχωρήσουμε τον αδελφό μας, δεν πρόκειται ούτε εμείς να συγχωρεθούμε από το Θεό. Ο άνθρωπος που δεν έμαθε να συγχωρεί δεν είναι κατάλληλος, τόσο για την επί γης βασιλεία του Θεού, όσο και για την ουράνια Αυτού βασιλεία. Αν ο άνθρωπος δε συγχωρεί το συνάνθρωπό του, σημαίνει ότι δεν έχει έρθει σε μια ζωντανή επαφή με το Θεό, δεν έχει "γεννηθεί άνωθεν", δηλ. "αναγεννηθεί" (Ιωάννης Γ/3: 7) και συνεπώς δεν έχει λάβει συγχώρηση των αμαρτιών του.

     Το ηθικό δίδαγμα της παραβολής είναι το εξής: Ο άνθρωπος, για να γνωρίσει το Έλεος του Θεού και τη συγχωρητικότητά Του, θα πρέπει να είναι εύσπλαχνος και ελεήμων απέναντι στο συνάνθρωπό του. Η σχέση μας με το Θεό περνάει μέσα από τη σχέση μας με το συνάνθρωπό μας.

    Χωρίς έλεος, χωρίς συγχωρητικότητα προς το συνάνθρωπο, το μόνο που θα γνωρίσει ο άνθρωπος από το Θεό θα είναι η οργή Του. Τον άνθρωπο που αδιαφορεί για τις ανάγκες του συνανθρώπου του και κοιτάζει αποκλειστικά το ατομικό του συμφέρον ο Θεός θα τον αποκαλέσει: "πονηρό δούλο...". Ας μην λησμονούμε ότι η φράση "πονηρός" μέσα στο Λόγο του Θεού ταυτίζεται με το διάβολο. Στη γνωστή "παραβολή του Σπορέως" που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο "κατά Ματθαίον" (ΙΓ/13: 19) ο Κύριος λέγει τα εξής: "Σε καθέναν που ακούει τον λόγο τής βασιλείας, και δεν καταλαβαίνει, έρχεται ο πονηρός, και αρπάζει το σπαρμένο στην καρδιά του, αυτός είναι που σπάρθηκε κοντά στον δρόμο". 

    Ελεημένοι λοιπόν του Θεού, οφείλουμε να δείχνουμε αγάπη και έλεος στους συνανθρώπους μας. Και έτσι θα παίρνουμε δύναμη και θα μπορούμε να ζητάμε από τον Θεό τη δική Του καθημερινή συγχώρηση μέσα στη ζωή μας. Οφείλουμε δε πάντοτε να θυμόμαστε πόσες φορές ο Θεός μας συγχώρησε και μας ελέησε και να μη λησμονούμε "πάσας τας ευεργεσίας Αυτού" (Ψαλμός ΡΓ/103: 2), καθώς και ότι "η κρίσις θέλει είσθαι ανίλεως εις εκείνον που δεν έκαμεν έλεος" (επιστ. Ιακώβου, κεφ. Β/2, εδ. 13). ---

 

"κατά ΛΟΥΚΑΝ, κεφ. Η (8), εδ. 40 – 48. Η Αιμοροούσα. Το άγγιγμα της πίστης.

Ευαγγέλιον "κατά ΛΟΥΚΑΝ", κεφ.  Η/8, εδ. 40 – 48.

40 Και όταν ο Ιησούς επέστρεψε, τον υποδέχθηκε το πλήθος επειδή, όλοι βρίσκονταν εκεί περιμένοντας αυτόν. 
41 Και ξάφνου, ήρθε ένας άνθρωπος, με το όνομα Ιάειρος, που ήταν άρχοντας της συναγωγής, και πέφτοντας στα πόδια τού Ιησού, τον παρακαλούσε να μπει μέσα στο σπίτι του 
42 επειδή, είχε μια μονογενή θυγατέρα, περίπου δώδεκα χρόνων, κι αυτή πέθαινε. Και ενώ πορευόταν, τα πλήθη τον συμπίεζαν. 
43 Και μια γυναίκα, που για δώδεκα χρόνια είχε αιμορραγία, η οποία δαπάνησε σε γιατρούς ολόκληρη την περιουσία της, δεν μπόρεσε να θεραπευθεί από κανέναν, 
44 καθώς πλησίασε από πίσω, άγγιξε την άκρη τού ιματίου του κι αμέσως σταμάτησε η αιμορραγία της. 
45 Και ο Ιησούς είπε: Ποιος με άγγιξε; Και ενώ όλοι αρνούνταν, είπε ο Πέτρος, και εκείνοι που ήσαν μαζί του: Κύριε, τα πλήθη σε συμπιέζουν, και σε συνθλίβουν, και λες: Ποιος με άγγιξε; 
46 Και ο Ιησούς είπε: Κάποιος με άγγιξε επειδή, εγώ κατάλαβα ότι δύναμη βγήκε από μένα. 
47 Και η γυναίκα, όταν είδε ότι δεν κρύφτηκε, ήρθε τρέμοντας, και πέφτοντας μπροστά του, ανήγγειλε σ' αυτόν μπροστά σε ολόκληρο τον λαό για ποια αιτία τον άγγιξε, και ότι αμέσως γιατρεύτηκε. 
48 Και εκείνος τής είπε: Θυγατέρα μου, έχε θάρρος, η πίστη σου σε έσωσε πήγαινε σε ειρήνη.

      Το περιστατικό αναφέρεται και στο «κατά Ματθαίον» ευαγγέλιο, κεφ. Θ/9, εδαφ. 18-26 καθώς και στο «κατά Μάρκον», κεφ. Ε/5, εδάφ. 22 – 34.

         ΣΧΟΛΙΑ :

   Καθώς ο Κύριος επιστρέφει στη δυτική ακτή της θάλασσας της Γαλιλαίας, συγκεντρώθηκε κοντά Του πολύς κόσμος. Ένας πατέρας ευρισκόμενος σε έξαλλη κατάσταση  πλησίασε τον Ιησού, έπεσε στα πόδια του και τον παρακαλούσε  να έρθει στο σπίτι του να βάλει τα χέρια Του πάνω στην κόρη του, για να γιατρευτεί.. Ήταν ο Ιάειρος, ένας από τους άρχοντες της συναγωγής, του οποίου η η μονογενής κόρη του που ήταν δώδεκα χρονών βρισκόταν στα πρόθυρα του θανάτου. Ο Κύριος δέχτηκε και ξεκίνησε να πάει μαζί του στο σπίτι. Ένα μεγάλο πλήθος τον ακολουθούσε και τον στρίμωχνε από παντού.

        Καθώς βάδιζαν προς το σπίτι μία γυναίκα, που υπέφερε από αιμορραγία δώδεκα ολόκληρα χρόνια, ευρισκόμενη σε απόγνωση διέκοψε την πορεία τους. Πρόκειται για μια μοναδική ιστορία πίστης που αποτελεί  έναν καθρέπτη στον οποίο ο καθένας μπορεί να δει τις δικές του ανάγκες. Αισθάνομαι να με χωρίζει μια μεγάλη απόσταση από την πίστη τούτης της γυναίκας. Η πίστη του Δαβίδ είναι αναμφισβήτητα μεγάλη, καθώς βαδίζει εναντίον του σιδηρόφρακτου Γολιάθ, "στο Όνομα του Κυρίου των δυνάμεων", με πέντε λίθους και μία σφεντόνα. (Α' Σαμουήλ, κεφ. ΙΖ/17). Η πίστη της Χαναναίας (Ματθαίος ΙΕ/15: 22-28) είναι ιδιαίτερα συγκινητική, καθώς έχει έντονα τα στοιχεία της υπομονής και της επιμονής. Η πίστη του Βαρτίμαιου (Μάρκος Ι/10: 46) είναι και αυτή πολύ συγκινητική, όμως η πίστη τούτης της γυναίκας είναι διαφορετική. Αυτή η πίστη είναι που της δίνει την βεβαιότητα ότι, αν πλησιάσει τον Κύριο και αγγίξει το φόρεμά του, θα αποσπάσει δύναμη απ’ Αυτόν και θα γίνει καλά. Αυτή η πίστη πραγματικά δεν έχει προηγούμενο.

     Τι να πει κανείς για τούτη τη γυναίκα; Πώς να την χαρακτηρίσει; Νομίζω ότι ο αιώνιος Λόγος του Θεού τα λέει όλα και μας δίνει την πλήρη περιγραφή της. «Και γυνή τις, έχουσα ρύσιν αίματος δώδεκα έτη και πολλά παθούσα, υπό πολλών ιατρών και δαπανήσασα πάσαν την περιουσίαν αυτής και μηδέν ωφεληθείσα, αλλά μάλλον εις το χείρον ελθούσα». Μέσα σε τούτες τις λίγες λέξεις περιγράφεται το δράμα μιας δυστυχισμένης ανθρώπινης ύπαρξης. Όμως παράλληλα περιγράφεται και το δράμα μια ολόκληρης ανθρωπότητας που αιμορραγεί και ευρίσκεται στη πλήρες αδιέξοδο, σε μεγάλη απόγνωση. Μιας ανθρωπότητας που αιμορραγεί, που  τα δοκίμασε όλα, αλλά τίποτα δεν απέδωσε και με κανέναν τρόπο δεν μπόρεσε να σταματήσει την ρύση του αίματος, με αποτέλεσμα μετά από τόσα χρόνια αγώνων και πολιτισμού να βρίσκεται στην κυριολεξία στο χείλος του γκρεμού. Αν ρίξουμε μια ματιά στον παγκόσμιο χάρτη, θα δούμε να υπάρχει μεγάλη αιμορραγία πάνω στη γη μας, μεγάλη ρύση ανθρώπινου αίματος. Ας παρατηρήσουμε τα γεγονότα που συμβαίνουν στη Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, την Αφρική, την Ασία, ας παρατηρήσουμε την τρέλα των εξοπλισμών και τις τεράστιες δαπάνες που διατίθενται γι’ αυτές. Όπου δεν υπάρχει πόλεμος, υπάρχει η ισορροπία του τρόμου. Παντού και πάντοτε αιωρείται ο εφιάλτης του πυρηνικού ολέθρου. Κάθε ώρα, κάθε στιγμή το αίμα ρέει άφθονο. Διαβάζουμε στην ιστορία μας για μια απελπισμένη γυναίκα. Βλέπουμε στις τηλεοράσεις και διαβάζουμε για μια απελπισμένη και ανίσχυρη ανθρωπότητα που βρίσκεται σε τεχνολογικό "ζενίθ", ενώ ταυτόχρονα βρίσκεται σε ηθικό "ναδίρ". Συσκέψεις επί συσκέψεων, συμφωνίες ειρήνης, συνεργασίας, τόσοι σοφοί του αιώνος τούτου προσπαθούν, υποδεικνύουν λύσεις και μέτρα,  χωρίς κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Το αίμα συνεχίζει να ρέει άφθονο. 

    Όπως διαβάσαμε, τούτη η δυστυχισμένη γυναίκα, υπέφερε πολλά, ξόδεψε πολλά χωρίς να υπάρξει θετικό αποτέλεσμα για την υγεία της. Η ιατρική επιστήμη της εποχής της δε στάθηκε ικανή να τη θεραπεύσει. Δεν μπόρεσε να θεραπευτεί από κανέναν (Λουκάς Η/8: 43). Αντίθετα μέρα με την ημέρα η κατάστασή της πήγαινε όλο και χειρότερα. Κάποτε είχε ελπίδα ότι θα γιατρευόταν. Πολλές φορές πάνω στον κόσμο φάνηκε να υπάρχει ελπίδα λύτρωσης, ειρήνης, συνεργασίας των λαών, όμως τίποτα απ' όλα αυτά δεν απέδωσε. 

     Καθώς τελείωσε ο Α΄ παγκόσμιος πόλεμος, ένα μεγάλο γιατί;;;; πλημμύρισε το στόμα όλων των ανθρώπων. Γιατί να χαθούν 20 εκατομμύρια ψυχές; Το σύνθημα που επικράτησε ήταν ας προχωρήσουμε μπροστά για μια παγκόσμια ειρήνη και συνεργασία όλων των λαών της γης. Δεν πέρασαν παρά μόνον 20 χρόνια και ένα μεγαλύτερο κακό ξέσπασε πάνω στον κόσμο, ο Β΄ παγκόσμιος πόλεμος, με 40 εκατομμύρια νεκρούς. Μετά απ’ αυτά η κατάσταση χειροτέρεψε. Ήρθαν τα πυρηνικά, η ισορροπία του τρόμου, ο τρόμος και ο φόβος βασίλεψαν παντού πάνω στη γη.

     Τούτη η γυναίκα, καθώς έχει φτάσει στο έσχατο σημείο, καθώς όλοι την γέλασαν και την εκμεταλλεύτηκαν σκληρά, τούτη η απελπισμένη και βαθιά πονεμένη ψυχή, όταν άκουσε για το Χριστό, δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Αλήθεια πόσοι άνθρωποι γύρω μας ακούν καθημερινά για το Χριστό, για τη σωτηρία που ΜΟΝΟΝ Αυτός προσφέρει (Πράξεις Δ/4: 12) δωρεάν, κατά χάριν (Εφεσίους Β/2: 8) και μένουν αδιάφοροι; Πόσες φορές ο Κύριος διαβαίνει από μπροστά τους, όμως δεν έχουν την πίστη να αρπαχτούν απ’ Αυτόν και να σωθούν αιωνίως;

     Μια ολόκληρη ανθρωπότητα, καθώς χάνεται μέσα στην αμαρτία και την αποστασία της, δεν επιλέγει το δρόμο της επιστροφής της στον Χριστό, για να θεραπευτεί από τις μάστιγές της. Τούτη η γυναίκα από κάποιον είχε ακούσει για το Χριστό και μέσα στην απελπισία της δεν έχασε καθόλου χρόνο και πήγε να Τον συναντήσει. Πόσοι άνθρωποι καθημερινά ακούν γύρω μας για το Χριστό και αφήνουν την ευκαιρία να πάει χαμένη. Ήρθε λοιπόν αυτή η γυναίκα κρυφά, μπήκε ανάμεσα στον όχλο, πλησίασε από πίσω τον Ιησού και άγγιξε το ρούχο Του με την πίστη ότι θα γίνει καλά και ότι θα απαλλαγεί από την αρρώστια της. Ίσως εδώ αρχίσει μια ακατάσχετη φιλολογία. Γιατί να έρθει κρυφά; Γιατί τόσο δειλά; Μήπως δεν είχε εκτιμήσει σωστά την καλοσύνη του Κυρίου; Δε γνώριζε ότι ο ίδιος ο Κύριος ήταν Εκείνος που καλούσε όλους τους κουρασμένους και φορτωμένους να έρθουν κοντά Του, για να τους αναπαύσει; (Ματθαίος ΙΑ/11: 28). Μία παροιμία λέει: "χίλιοι άνθρωποι, χίλιες γνώμες". Ας μη μείνουμε σ’ αυτά, γιατί κινδυνεύουμε να κάνουμε το ίδιο λάθος που έκαναν και οι μαθητές στην περίπτωση του «εκ γενετούς τυφλού» (Ιωάννης Θ/9: 2), δηλαδή να μην αγγίξουμε το πρόβλημα, αλλά να το αποφύγουμε με διάφορα ανούσια σχόλια.

     Το θέμα δεν είναι πως θα πας στον Κύριο. Το θέμα είναι να ταπεινωθείς και να πας στον Κύριο, όπως κι αν είσαι, σε όποια κατάσταση απελπισίας, όσο χαμηλά κι αν έχεις πέσει. Είναι βέβαιο ότι   Αυτός θα σε δεχθεί με τον ίδιο τρόπο, με την ίδια χαρά, με τον ίδιο πόθο, που δέχτηκε εκείνον το νέο, το λεγόμενο "άσωτο", που επέστρεψε βρώμικος και ταλαιπωρημένος από τα γουρούνια και παρά την άθλια κατάστασή του ο Πατέρας τον δέχτηκε, τον καταφίλησε και προσέφερε τα πάντα γι' αυτόν (Λουκάς ΙΕ/15: 11-32).

    Ο τρόπος με τον οποίον η γυναίκα τούτη διεκδίκησε τη σωτηρία της, είναι πραγματικά θαυμαστός. Δεν πήγε στους μαθητές του Κυρίου, όπως έκανε ο πατέρας του δαιμονιζόμενου. (Μάρκος Θ/9: 17-29). Δεν έστειλε προς τον Κύριο μεσίτες, όπως έκανε ο εκατόνταρχος. Δεν πήγε ούτε καν μπροστά στο Χριστό, να πέσει στα πόδια Του, να τον παρακαλέσει. Τίποτα απ’ όλα αυτά. Ξέφυγε απ' όλα τα τυπικά μέσα και κατέστρωσε ένα δικό της σχέδιο το οποίο και απέδωσε, γιατί στηριζόταν στην πίστη. Πίστεψε ότι ο Χριστός δε θα την απογοητεύσει, όπως την απογοήτευσαν οι άνθρωποι. Άλλωστε ποιον απογοήτευσε ο Κύριος; Σε ποιόν υποσχέθηκε κάτι και δεν το έκανε; Ποιος έκραξε προς Αυτόν και δεν απάντησε και μάλιστα στον κατάλληλο χρόνο; Όμως πώς να Τον πλησιάσει μια φτωχή, μια άσημη, μια δυστυχισμένη γυναίκα τον Κύριο μέσα σε έναν τόσο μεγάλο συνωστισμό την ώρα μάλιστα που Αυτός συζητάει με τον αρχισυνάγωγο της πόλης, τον Ιάειρο, που ζητά από τον Κύριο να θεραπεύσει την κόρη του, που "πνέει τα λοίσθια", όμως για το Χριστό δεν υπάρχουν διακρίσεις. Κοντά στο Χριστό υπάρχει θέση ασφαλώς για τον Ιάειρο, όμως υπάρχει θέση και για τούτη τη φτωχή και ταλαίπωρη γυναίκα. Όλους τους θέλει ο Κύριος, όλους τους καλεί, όλους τους αγαπάει.

     Ο πόθος της γυναίκας αυτής να συναντήσει το Χριστό ήταν μεγάλος και εκείνο που τον έκανε πιο μεγάλο ήταν η ατέρμονη ταλαιπωρία της. Ύστερα από δώδεκα χρόνια προσπαθειών, ύστερα από τη διασπάθιση όλων των χρημάτων και των περιουσιακών της στοιχείων βρίσκεται ακριβώς εκεί που ξεκίνησε. Φαντάζομαι μέσα στο μυαλό της μια σκέψη θα κυριαρχούσε. Οι άνθρωποι δεν μπόρεσαν να κάνουν κάτι, κάποιοι τη γέλασαν, όμως πίστεψε ότι ο Χριστός δε θα τη γελάσει. Αυτός δεν πρόδωσε κανέναν, δεν απογοήτευσε ποτέ κανέναν, και σκέφτηκε ότι αν πάει κοντά Του και αγγίξει το ρούχο Του, θα γίνει καλά. Αυτό θα πει πίστη. Έτσι λοιπόν  «πλησιάσα όπισθεν ήγγισε το άκρον του ιματίου Αυτού και παρευθύς εστάθη η ρύσις του αίματος αυτής».

     Μέσα σ’ εκείνον τον μεγάλο συνωστισμό που τα πλήθη συνέθλιβαν τον Ιησού, η γυναίκα αυτή σύρθηκε πίσω από τον Ιησού και άγγιξε το άκρον από το ρούχο Του και αμέσως έγινε αποκατάσταση της υγείας της και σταμάτησε η ρύση του αίματος. Ο Κύριος αντιλήφτηκε τη δύναμη που έφυγε από πάνω Του και στράφηκε προς τον όχλο λέγοντας: "Ποιος άγγιξε τα ιμάτιά μου;". Στην ερώτηση αυτή οι μαθητές ρώτησαν με δικαιολογημένη απορία τον Κύριο: Εδώ τόσοι άνθρωποι σε συνθλίβουν και συ, Κύριε, λέγεις, ποιος με άγγιξε; "Ναι", λέει ο Κύριος, απ' όλους αυτούς που με σπρώχνουν και με συνθλίβουν, μόνον ένας πραγματικά με "άγγιξε". Ήταν ένα άγγιγμα πίστεως, που είχε σαν αποτέλεσμα να αποσπαστεί από πάνω Του δύναμη τέτοια, που την αισθάνθηκε αμέσως ο Κύριος. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη φυσική επαφή και την επαφή που γίνεται  με πίστη, με βεβαιότητα, με απόλυτη σιγουριά ότι Αυτός δε θα με γελάσει. 

      Μπορεί να βρίσκεσαι πολύ κοντά στο Χριστό, ακόμα και να Τον ακουμπάς, χωρίς όμως να Τον εμπιστεύεσαι. Θλιβερό παράδειγμα εκείνος ο ληστής πάνω στο σταυρό που βρέθηκε πολύ κοντά στο Χριστό, αλλά δεν Τον εμπιστεύτηκε. Πόσο τραγικά τα λόγια του: "Εις δε των κρεμασθέντων κακούργων εβλασφήμει αυτόν, λέγων Εάν συ είσαι ο Χριστός, σώσον σεαυτόν και ημάς" (Λουκάς ΚΓ/23: 39). Τούτος ο τρόπος προσέγγισης στην κυριολεξία απενεργοποιεί τις δυνάμεις του ουρανού. Σ' αυτή την ψυχή που Τον πλησιάζει μ' αυτόν το τρόπο ο Κύριος δε μπορεί να προσφέρει τίποτα. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και στην πατρίδα του Κυρίου τη Ναζαρέτ. "δεν έκαμεν εκεί πολλά θαύματα διά την απιστίαν αυτών" (Ματθαίος ΙΓ/13: 58). Ο άλλος ληστής πλησιάζει το Χριστό με έναν άλλο τρόπο, τελείως διαφορετικό. "Αποκριθείς δε ο άλλος, επέπληττεν αυτόν, λέγων· Ουδέ τον Θεόν δεν φοβείσαι συ, όστις είσαι εν τη αυτή καταδίκη; και ημείς μεν δικαίως διότι άξια των όσα επράξαμεν απολαμβάνομεν· ούτος όμως ουδέν άτοπον έπραξε. Και έλεγε προς τον Ιησούν· Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου. Και είπε προς αυτόν ο Ιησούς· Αληθώς σοι λέγω, σήμερον θέλεις είσθαι μετ' εμού εν τω παραδείσω" (Λουκάς ΚΓ/23: 40-43). Αυτό είναι ένα άλλο πλησίασμα, είναι ένα διαφορετικό "άγγιγμα" του Ιησού. Τα αποτελέσματα πάντοτε θα είναι εκ διαμέτρου αντίθετα. Κατά βάθος όλοι οι άνθρωποι πιστεύουν στο Θεό, όμως δεν Τον πλησιάζουν με τον τρόπο της πίστεως που ο Θεός θέλει. Ο Κάιν ήταν πιστός στο Θεό, ίσως πιο πιστός και από τον αδελφό του τον Άβελ, αφού αυτός τον παρακίνησε για να προσευχηθούν, όμως δεν πλησίασε το Θεό με το τρόπο που ο Θεός είχε υποδείξει γι' αυτό και ο Θεός δε δέχτηκε την προσφορά του (Γένεση Γ/3: 5).

(σχετική μελέτη έχει δημοσιευτεί στο blog: giorgoskomninos.blogspot.com στις 07-09-2013 με τον τίτλο: "ΚΑΊΝ -- ΑΒΕΛ").

       Η  γνήσια   πίστη   ποτέ   δεν  περνάει   απαρατήρητη  από   τον   Κύριο.   Μπορεί   πλήθη   να συνωστίζονται γύρω από το Χριστό, όμως μόνον η πίστη μπορεί να Τον αγγίξει. Την αισθάνθηκε  ο Κύριος, αλλά την αισθάνθηκε  και  τούτη  η  γυναίκα,  καθώς μπήκε μέσα στο σώμα της και της χάρισε την υγεία της.  Συνεχίζοντας  να είναι  φοβισμένη,  αφού έλαβε τη θεραπεία της προσπαθεί αθόρυβα να φύγει, να απομακρυνθεί, όπως είχε έρθει. Όμως ο Κύριος, που θαύμασε την πίστη τούτης της γυναίκας, δε θέλει να την αφήσει στην αφάνεια. Θέλει να την αποκαλύψει την πίστη  της και να την παρουσιάσει ως ένα υπόδειγμα για μίμηση. Πάνω απ’ όλα θέλει να δώσει την ευκαιρία στη γυναίκα αυτή  να Τον γνωρίσει  προσωπικά.  Αυτή  άλλωστε  είναι  και  η  μεγαλύτερη  ανάγκη του ανθρώπου, να γνωρίσει προσωπικά το Χριστό, που είναι ο μόνος Σωτήρας (Πράξεις Δ/4: 12),  που είναι  ο μόνος που πέθανε για μας πάνω στο σταυρό και πλήρωσε Αυτός για τις αμαρτίες μας (Α' Πέτρου  Β/2: 24).

    Η γυναίκα της περικοπής μας μέσα στο φόβο και τον τρόμο της κατάλαβε ότι γι’ αυτήν ρωτάει ο Κύριος και πήρε θάρρος και αφού πλησίασε σ’ Αυτόν, του είπε όλη την αλήθεια για τον εαυτό της. Καθώς έλαβε τη θεραπεία της, έδωσε μια δημόσια ομολογία γεμάτη ευγνωμοσύνη για ό,τι της είχε συμβεί. Η δημόσια ομολογία της είχε σαν αποτέλεσμα ο Κύριος να επαινέσει την πίστη της και να της πει κι Αυτός δημόσια ότι η ειρήνη Του ήταν μαζί της.

    Κανένας και ποτέ δεν άγγιξε με πίστη τον Ιησού, χωρίς Εκείνος να το γνωρίζει και χωρίς αυτός που τον άγγιξε να φύγει με κάποια ευλογία στην καρδιά του. Κανένας δεν ομολόγησε ποτέ δημόσια τον Χριστό χωρίς να πάρει τη διαβεβαίωση της αιώνιας σωτηρίας. Ψυχή, που είσαι "φορτωμένη και κουρασμένη", πήγαινε στον Χριστό που σε καλεί, που είναι δίπλα σου, στο σπίτι, στο γραφείο και πες του όλη την αλήθεια για τον εαυτό σου. Πες του κάθε τι που σε αφορά, το πρόβλημά σου, τον πόνο σου, όσο βαθύς και αν είναι. Ποτέ μην ξεχάσεις ότι ο Κύριος ενδιαφέρεται προσωπικά για σένα και θέλει να έχει μια επαφή και επικοινωνία μαζί σου. Ψυχή, μόνον η προσωπική σου γνωριμία με το Χριστό θα σε γιατρέψει από την όποια σου μάστιγα  η οποία σε βασανίζει. Όταν γνωρίζεσαι με το Χριστό και ζεις κάτω από τη σκιά της δικής Του φιλίας, δεν μπορεί να παραμένεις "άρρωστος". Αντίθετα θα λάβεις από Εκείνον τέλεια και ολοκληρωτική θεραπεία. Πολλοί πεθαίνουν όχι γιατί δεν υπάρχει γιατρός και φάρμακο, αλλά γιατί δεν προσφεύγουν στο γιατρό. Το ίδιο ακριβώς ισχύσει και για τα πνευματικά. Σήμερα υπάρχουν τόσα ναυάγια και τόσες συντετριμμένες καρδιές γύρω μας, γιατί αρνήθηκαν το Χριστό στη ζωή τους. Στο εδάφ. 36, κεφ. ΙΔ/14, του "κατά Ματθαίον" Ευαγγελίου, αναφέρεται το εξής χαρακτηριστικό «όσοι (Τον) άγγιξαν, γιατρεύτηκαν».

     Πλήθη μεγάλα δια μέσου των αιώνων που είχαν πάθει πολλά και είχαν δαπανήσει πολλά και η κατάστασή τους πήγαινε προς το χειρότερο, καθώς μια μέρα άγγιξαν με πίστη, με μετάνοια, τον «ιατρό των ψυχών και των σωμάτων", γιατρεύτηκαν.

      Σ’ εκείνον που με αληθινή πίστη αγγίζει το Χριστό έρχεται ο Κύριος να διοχετεύσει τις δικές Του δυνάμεις και να πει στην ψυχή: «…. η πίστις σου σε έσωσεν. Ύπαγε με ειρήνη και έσω υγιείς από της μάστιγός σου». Στην προσευχή μας να έχουμε πάντοτε ένα σοβαρό αίτημα: "Κύριε δεν θέλω να είμαι ανάμεσα σ’ αυτούς που μαζεύονται απλώς τριγύρω Σου στην εκκλησία την Κυριακή ή μια άλλη μέρα. Η ανάγκη μου είναι πολύ μεγαλύτερη. Χρειάζομαι την άμεση προσωπική Σου επέμβαση". Πιστεύω, Κύριε, όπως πίστεψε τούτη η γυναίκα πως το μυστικό της γιατρειάς μου βρίσκεται στα ματωμένα Σου χέρια. Με μοναδικό μου εφόδιο την πίστη που νιώθω μέσα στην ψυχή μου αγγίζω και εγώ δειλά – δειλά το άκρον του ιματίου Σου και σε ευχαριστώ για τη δύναμη που διοχετεύεις και στη δική μου ανήμπορη ψυχή. Σ’ ευχαριστώ για τα λόγια που ψιθυρίζεις και στη δική μου καρδιά : «…. η πίστη σου σε έσωσε, πήγαινε με ειρήνη και έσο υγιής από της μάστιγός σου». ---