Ο Θεός σώζει τον στρατό από τη δίψα.

 

    

βιβλίο «Β’ Βασιλέων»,   κεφ.   Γ/3.

 

Τρεις βασιλείς, του Ισραήλ (βόρειο βασίλειο), του Ιούδα (νότιο βασίλειο)  και του Εδώμ,   συμμάχησαν και ετοιμάζονταν να πολεμήσουν τους Μωαβίτες (ο Μωάβ ήταν γιός του Λωτ με τη μεγαλύτερη κόρη του).

--Βασιλιάς στον Ισραήλ ήταν ο Ιωράμ (852 – 841 π.Χ.), γιός του Αχαάβ και της Ιεζάβελ. Υπήρξε ασεβής βασιλιάς, όχι όμως όσο ασεβείς ήταν οι γονείς του. Κατήργησε την πέτρινη λατρευτική στήλη του Βάαλ, που είχε κατασκευάσει ο πατέρα του, ωστόσο έμεινε πιστός στη λατρεία του χρυσού μόσχου που είχε καθιερώσει ο  Ιεροβοάμ, γιός του Ναβάτ (πρώτος βασιλιάς του βόρειου βασιλείου).

--Βασιλιάς στον Ιούδα ήταν ο Ιωσαφάτ, ο οποίος βασίλευσε από το έτος 871 – 849 π.Χ. περίπου, ήταν γιός του ευσεβούς βασιλιά Ασά και δεν εξέκλινε από το δρόμο του Θεού, αλλά ακολούθησε πιστά τις εντολές Του. Κατέστρεψε πολλούς τόπους λατρείας ειδώλων, που βρίσκονταν σε υψηλές τοποθεσίες και άλση και απάλλαξε τη χώρα τα υπολείμματα της διαφθοράς που είχαν απομείνει.

Την εποχή που ήταν βασιλιάς ο Αχαάβ, ο Ιωσαφάτ έλαβε μια επιπόλαιη απόφαση να συμμαχήσει μαζί του και να πολεμήσουν εναντίον της Συρίας (Α’ Βασιλέων, κεφ. ΚΒ/22). Ο Λόγος του Θεού αναφέρει σχετικά: «Και βγήκε σε συνάντησή του ο Ιηού, ο γιος τού Ανανί, ο βλέπων, και είπε στον βασιλιά Ιωσαφάτ: Βοηθάς τον ασεβή, και αγαπάς αυτούς που μισούν τον Κύριο; Γι' αυτό, οργή από τον Κύριο είναι επάνω σου, εντούτοις, βρέθηκαν σε σένα καλά πράγματα, επειδή αφαίρεσες τα άλση από τη γη και κατεύθυνες την καρδιά σου στο να εκζητάς τον Κύριο» (Β’ Χρονικών ΙΘ/19: 2,3).

 --Ο βασιλιάς του Εδώμ (οι Εδωμίτες ήταν απόγονοι του Ησαύ, αδελφού του Ιακώβ). Δεν αναφέρεται τ’ όνομά του, παρά μόνον το τίτλος του, γιατί εκείνη την περίοδο στη Γη Εδώμ (ορεινή περιοχή, νότια της Νεκράς Θάλασσας) δεν υπήρχε βασιλιάς, αλλά διορισμένος διοικητής αφού ήταν υποτελείς στο «νότιο βασίλειο». Αργότερα επαναστάτησαν και απέκτησαν την ανεξαρτησία τους.

Οι Μωαβίτες τον καιρό της βασιλείας του Αχαάβ πλήρωναν φόρο υποτέλειας στον Ισραήλ. Όταν πέθανε ο Αχαάβ ο βασιλιάς τους, ο Μεσά επαναστάτησε εναντίον των Ισραηλιτών. Ο   βασιλιάς Οχοζίας, που διαδέχτηκε τον Αχαάβ, δεν έκανε τίποτα για να τους αντιμετωπίσει. Όταν όμως ανέλαβε τη βασιλεία ο Ιωράμ, προσπάθησε να πάρει και πάλι τον έλεγχο της γης Μωάβ, με σκοπό τη συνέχιση καταβολής φόρων στον Ισραήλ.

Σύμφωνα με την αφήγηση, τα στρατεύματα των τριών βασιλιάδων ξεκίνησαν μαζί και ακολούθησαν μια κυκλική πορεία εφτά ημερών κατά μήκος της δυτικής ακτής της Νεκράς Θάλασσας, όμως, καθώς πλησίαζαν προς τη Μωάβ τους έλειψε το νερό για το στρατό και για τα μεταγωγικά ζώα που ακολουθούσαν (Β’ Βασιλέων Γ/3: 9).

Ο κίνδυνος που προέκυψε ήταν πολύ σοβαρός. Τα στρατεύματα κινδύνευαν να αποδεκατιστούν από έλλειψη νερού. Την επόμενη μέρα οι Μωαβίτες θα έκαναν την επίθεσή τους και οι τρεις βασιλιάδες δε θα είχαν τη δύναμη, όχι να επιτεθούν αλλά ούτε και ν’ αμυνθούν. Τίποτε δεν μπορούσε να γίνει, ανθρωπίνως η κατάσταση ήταν αδιέξοδη, απελπιστική. Που να βρεθεί νερό μέσα στο καύμα της ερήμου;

«έλειψε το νερό για το στρατό» (Β’ Βασιλέων Γ/3: 9). Ο ουρανός είχε κλείσει, τα πηγάδια είχαν στερέψει, οι οικονομικοί πόροι είχαν εξαντληθεί. Υπήρχε πλήρες αδιέξοδο και εδώ φαίνεται καθαρά η ανθρώπινη ανικανότητα, η ελλιπής ανθρώπινη σοφία, τα ανεπαρκή υλικά μέσα και άλλα. Χωρίς το νερό η μάχη θα χανόταν και όλα θα  κατέρρεαν. Πολλές φορές αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας τεράστια προβλήματα που κάνουν το μυαλό μας να σταματάει μπροστά στα αδιέξοδα και τις δυσκολίες, για τις οποίες δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα απολύτως, για να τις αντιμετωπίσουμε. Καμιά ακτίνα φωτός, κανένα σημάδι βοήθειας δε διακρίνουμε,  καμιά λύση δε μπορεί να δοθεί.  Έτσι έρχεται η απογοήτευση μέσα στη ζωή μας και ο πανικός. Τα πάντα γύρω μας σκοτεινιάζουν και καμία λύση δε φαίνεται να είναι εφικτή. Χάνουμε τον ήλιο, οι ελπίδες μας σβήνουν και το σημαντικότερο νομίζουμε ότι ο Θεός μας εγκατέλειψε και δεν ενδιαφέρεται πλέον για μας.

Αλήθεια πόσο μοιάζουμε με τον Ιωράμ, τον άπιστο αυτό βασιλιά του Ισραήλ; «Τότε είπε ο βασιλιάς του Ισραήλ: «Αλίμονό μας! Ο Κύριος συγκέντρωσε εμάς τους τρεις βασιλιάδες, για να μας παραδώσει  στην εξουσία των Μαδιανιτών»  (Β’ Βασιλέων Γ/3: 10).  Κατά τον ίδιο τρόπο είχαν αντιδράσει  και  οι Ισραηλίτες όταν τρόμαξαν εξ αιτίας της καταδίωξης των Αιγυπτίων στην έρημο Σίν με την έλλειψη πόσιμου νερού: «Ο Θεός μας έφερε για να πεθάνουμε στην έρημο» (Έξοδος ΙΔ/14: 11 & Αριθμοί Κ/20: 4).

Η απιστία μας, η έλλειψη εμπιστοσύνης στο Λόγο του Θεού, θλίβει και προσβάλλει τον Θεό. Γινόμαστε επιλήσμονες, ξεχνάμε τις θαυμαστές επεμβάσεις Του και τις θαυμαστές υποσχέσεις  που μας έχει δώσει: «Δύναται γυνή να λησμονήση το θηλάζον βρέφος αυτής, ώστε να μη ελεήση το τέκνον της κοιλίας αυτής; αλλά και αν αύται λησμονήσωσιν, εγώ όμως δεν θέλω σε λησμονήσει» (Ησαΐας ΜΘ/49: 15). «Δε θα σ’ αφήσω μόνον, ούτε θα σ’ εγκαταλείψω» (Εβραίους ΙΓ/13: 5). «και ιδού, εγώ είμαι μεθ' υμών πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθαίος ΚΗ/28: 20). Λησμονούμε την αγάπη Του, λησμονούμε «πάσας τα ευεργεσίας Του» (Ψαλμός ΡΓ/103: 2) και σαν τον αναιδή βασιλιά Ιωράμ νομίζουμε ότι ο Θεός μας εγκατέλειψε, ότι θέλει το κακό μας, την καταστροφή μας και με τις σκέψεις αυτές απελπιζόμαστε, γογγύζουμε και στρεφόμαστε εναντίον του Θεού.

Είναι ποτέ δυνατόν να συμβεί αυτό; Ο Θεός της Αγάπης, του Ελέους και των Οικτιρμών είναι αξιόπιστος στις υποσχέσεις Του. «εάν απιστώμεν, εκείνος μένει πιστός να αρνηθή εαυτόν δεν δύναται» (Β’ Τιμοθέου Β/2: 13). Δε μπορεί ν’ αρνηθεί τον Εαυτό Του. Θα πρέπει να αναγνωρίζουμε την έλλειψη πίστης μας και την ανικανότητά μας και πόσο αισθανόμαστε ανίσχυροι μπροστά στις δυσκολίες και τις αντιξοότητες της ζωής και όχι να στρεφόμαστε εναντίον του Κυρίου. Ο βασιλιάς του Ισραήλ αντί να καταφύγει στον Κύριο και να αναζητήσει λύσεις εκεί που πραγματικά υπάρχουν τα έβαλε με τον Κύριο.

 Από πού θα έρθει η βοήθειά μας τη δύσκολη, την κρίσιμη ώρα της ζωής μας; Που θα στραφούμε; Πού θα καταφύγουμε; Μόνον ο ευσεβής και πιστός βασιλιάς του Ιούδα, ο άνθρωπος του Θεού, ο Ιωσαφάτ γνωρίζει τον αληθινό δρόμο και ερωτά: «Δεν υπάρχει εδώ κανένας προφήτης του Κυρίου, να συμβουλευτούμε μέσω αυτού τον Κύριο;» (Β’ Βασιλέων Γ/3: 11). Δεν είναι εδώ κάποιος για να μας δώσει οδηγία, δεν είναι εδώ κάποιος αγγελιοφόρος του Θεού; Δεν είναι εδώ η φωνή που θα μας δείξει το θέλημα του Κυρίου; Δεν υπάρχει Θεός να ρωτήσουμε;

 Ο μοναδικός δρόμος που υπάρχει μέσα στα αδιέξοδα της ζωής μας, ο δρόμος που  παραμένει ανοικτός είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο  είναι ο δρόμος της προσευχής.  Η γραμμή αυτή επικοινωνίας με το Θεό δεν κλείνει ποτέ. Η βοήθεια του Κυρίου είναι βέβαιη στον άνθρωπο που έχει μάθει να Τον εμπιστεύεται ολοκληρωτικά. Η οδηγία του Κυρίου ακούγεται από καρδιές που είναι συντονισμένες στην ίδια  συχνότητα με Εκείνον.

«Δεν υπάρχει εδώ κανένας προφήτης του Κυρίου, να συμβουλευτούμε μέσω αυτού τον Κύριο;» (Β’ Βασιλέων Γ/3: 11). Η καρδιά του πιστού Ιωσαφάτ ζητάει επίμονα τον Κύριο. Η ψυχή αυτή μπροστά στο πλήρες αδιέξοδο δεν απογοητεύεται. Έχει πειραματιστεί τόσες φορές τον Κύριο που ήταν πάντοτε κοντά του, έτοιμος να τον οδηγήσει, να τον ευλογήσει, αλλά και να τον φυλάξει.

Υπάρχει προφήτης στο λαό του Θεού στις ημέρες μας; Ναι, υπάρχει η φωνή του Θεού μέσα στην Αγία Γραφή, καθαρή, κρυστάλλινη, έτοιμη να οδηγήσει τον άνθρωπο σε μία ειλικρινή σχέση μαζί Του. Ο Ψαλμωδός αναφέρει για το Λόγο του Θεού: «Λύχνος στα πόδια μου είναι ο λόγος σου, και φως στα μονοπάτια μου» (Ψαλμός ΡΙΘ/119: 105). Το Άγιο Πνεύμα, ο Θείος Παράκλητος, το Πνεύμα της Αλήθειας μιλάει στην καρδιά μας και κατευθύνει τα βήματά μας. Το να βρεθούμε σε αδιέξοδο είναι φυσικό και αναμενόμενο, αλλά το να μείνουμε στη θέση της απιστίας, όπως ο Ιωράμ αυτό  προκαλεί τον Κύριό μας.

 Ο Ιωσαφάτ είναι το πρότυπο ανθρώπου της πίστεως που με ειλικρίνεια με εμπιστοσύνη, με καθαρή καρδιά εκζητεί τον Θεό, αναμένει για να λάβει την οδηγία Του. Δεν επηρεάζεται από την απιστία των άλλων, δε γογγύζει εναντίον του Θεού, δεν καταθλίβεται αλλά είναι έτοιμος να επικαλεστεί το Θεό, ν’ ακούσει τη φωνή Του και να υπακούσει στην οδηγία Του. Η υπόσχεση του Κυρίου Ιησού Χριστού είναι: «Ζητάτε και θα σας δοθεί, ψάχνετε και θα βρείτε, χτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιχτεί. Γιατί όποιος ζητάει λαβαίνει κι όποιος ψάχνει βρίσκει κι όποιος χτυπά του ανοίγεται» (Ματθαίος Ζ/7: 7,8).

«Δεν υπάρχει εδώ κανένας προφήτης του Κυρίου, να συμβουλευτούμε μέσω αυτού τον Κύριο;» (Β’ Βασιλέων Γ/3: 11). Ασφαλώς υπάρχει προφήτης του Κυρίου. «Είναι εδώ ο Ελισαίος, γιος του Σαφάτ, που ήταν μαθητής του Ηλία». «Αυτός είναι αληθινός προφήτης του Κυρίου», είπε ο Ιωσαφάτ (Β’ Βασιλέων Γ/3: 11,12). Τι ευλογημένο να σε ξεχωρίζουν οι άνθρωποι, να έχουν γνωρίσει την τιμιότητά σου και την ειλικρίνειά σου και να λένε: «Αυτός είναι αληθινός Χριστιανός».

Ψυχή που αγωνιάς, που πνίγεσαι μέσα στους φόβους και τ’ αδιέξοδα, δίπλα σου ακούγεται η φωνή του Θεού, όμως δε θα την ακούσεις, αν η καρδιά σου είναι συντονισμένη με τις φωνές του κόσμου. Πλήθη ακολουθούσαν τον Χριστό, αλλά δεν άκουγαν όλοι τα λόγια Του, δεν πίστευαν όλοι σ’ Αυτόν. Δε φτάνει μόνο να βρίσκεσαι κοντά στον Ιησού ή ακόμα και να Τον συνθλίβεις, αν δεν αφήσεις τη δύναμή Του ν’ αλλάξει την καρδιά σου, αν δε ζητήσεις το Έλεος και η Χάρη Του να σε αναγεννήσουν (Ιωάννης Γ/3: 3).   

Προφήτης υπάρχει. «Είναι εδώ ο Ελισαίος». Για να έρθουν όμως οι ευλογίες του Κυρίου χρειάζεται προετοιμασία πίστης, προετοιμασία προσευχής: «Ενώ ο ψαλμωδός έψελνε, η δύναμη του Κυρίου ήρθε στον Ελισαίο, και είπε: «Ακούστε τι λέει ο Κύριος: σκάψτε σ’ αυτή την ξερή κοιλάδα πολλούς νερόλακκους, γιατί εγώ, ο Κύριος, σας βεβαιώνω πως δε θα δείτε άνεμο ούτε βροχή κι ωστόσο αυτή η κοιλάδα θα γεμίσει νερό και θα πιείτε εσείς και ο στρατός σας και τα κτήνη σας» (Β’ Βασιλέων Γ/3: 15,16). Έπρεπε να σκαφτούν οι λάκκοι που θα συγκρατούσαν το πολύτιμο νερό. Είναι αναγκαίο να κάνουμε εμείς αυτό που μπορούμε, που είναι μέσα στις δυνατότητές μας και τα υπόλοιπα θα τ’ αναλάβει ο Κύριος.

Ένα πολύτιμο μάθημα είναι αυτή η ιστορία  για όλους μας. Αν θέλουμε τις ευλογίες του Θεού θα πρέπει να προετοιμάσουμε τις καρδιές μας με πίστη, με ζήλο για το θέλημά Του με αδιάλειπτη προσευχή. Το ίδιο ισχύει συλλογικά και για την Εκκλησία Του. Το Άγιο Πνεύμα θα εργαστεί μέσα μας και γύρω μας όταν οι καρδιές μας είναι ανοιχτές στη φωνή Του έχοντας τη βεβαιότητα διά πίστεως ότι οι ευλογίες Του έρχονται και ότι το αίτημά μας θα εκπληρωθεί. Θα πρέπει να μένουμε σταθεροί, ακλόνητοι στην πίστη μας. Ο Απ. Ιάκωβος, δια Πνεύματος Αγίου, μας συμβουλεύει: «Ας ζητάμε, με πίστη, χωρίς να διστάζουμε καθόλου επειδή, αυτός που διστάζει μοιάζει με κύμα τής θάλασσας, που κινείται από τους ανέμους και συνταράζεται» (επ. Ιακώβου Α/1: 6).

«Χωρίς πίστη είναι αδύνατο να ευαρεστήσει κανείς τον Θεό, γιατί αυτός που τον πλησιάζει πρέπει να πιστεύει ότι υπάρχει Θεός και ότι ανταμείβει όσους τον αποζητούν» (Εβραίους ΙΑ/11:     6). Γνωρίζετε την ιστορία μιας μικρής κόρης: Οι γονείς της προσεύχονταν στον Θεό και ζητούσαν να στείλει βροχή. Το πρωί, ξεκινώντας για την Εκκλησία, η μικρή παίρνει μαζί της και την ομπρέλα. Οι γονείς παραξενεύτηκαν και της λένε: Γιατί παίρνεις την ομπρέλα; Δεν υπάρχει ούτε σύννεφο. Κι έρχεται η απάντηση της απλής παιδικής πίστης: «Δεν προσευχηθήκαμε για βροχή;»

Μένοντας στο Λόγο του Κυρίου με πίστη και βεβαιότητα καρδιάς, ανοίγουμε τους καταρράκτες του Ουρανού και οι ευλογίες Του έρχονται να γεμίσουν τη ζωή μας, να γεμίσουν τις Εκκλησίες μας. Είναι αξιοθαύμαστη η υπόσχεση του Κυρίου: «Το στόμα σου άνοιξε κι εγώ θα σ’ το γεμίσω» (Ψαλμός ΠΑ/81: 11). Αν δε βλέπουμε ευλογίες μέσα στη ζωή μας, δε φταίει ο Θεός. Πρέπει να εξετάσουμε τους δρόμους μας, πρέπει να δούμε τις καρδιές μας κάτω από το φως του Λόγου του Θεού και με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος να διορθώσουμε την πορεία μας. Ο πρ. «Ιερεμίας» (Ζ/7: 3) μας προτρέπει: «Διορθώσατε τας οδούς σας και τας πράξεις σας…».

«Και πραγματικά, το πρωί, την ώρα που πρόσφεραν την πρωινή θυσία, είδαν νερό να κατεβαίνει από τη χώρα της Εδώμ, και να σκεπάζει όλο τον τόπο» (Β’ Βασιλέων Γ/3: 20). Σιγά-σιγά, με μοναδικό τρόπο μαζεύτηκε αυτό το πολύτιμο δώρο και γέμισε τους λάκκους. Χωρίς άνεμο και χωρίς βροχή, όχι όπως στην περίπτωση του Ηλία, όπου «Σε λίγο τα σύννεφα σκοτείνιασαν τον ουρανό και ξέσπασε θύελλα και δυνατή βροχή» (Α’ Βασιλέων ΙΗ/18: 45). Ο Θεός ενεργεί με διαφορετικούς τρόπους και όπως ο Ίδιος κρίνει στα πλαίσια της πρόνοιάς Του. Ο Απ. Παύλος στην επιστολή «προς Ρωμαίους» (ΙΑ/11: 33), αναφέρει: «Ω βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού. Πόσον ανεξερεύνητοι είναι αι κρίσεις αυτού και ανεξιχνίαστοι αι οδοί αυτού».

         Εδώ συνέβη κάτι εντελώς διαφορετικό. Αθόρυβα και με μυστηριώδη τρόπο γέμισαν οι λάκκοι με το πολύτιμο νερό «ήρθαν νερά» από εκεί που δεν το περίμενε κανένας, το τόσο αναγκαίο νερό φτάνει μέσα στην απέραντη ξηρασία της ερήμου. Ο Κύριος έχει τα δικά Του σχέδια και ενεργεί με τους δικούς Του ανεξιχνίαστους για μας τρόπους. Ο Παντοδύναμος και Πάνσοφος Θεός μας δε δεσμεύεται ως προς τον τρόπο και τον χρόνο που θα ενεργήσει. Κάνει πάντοτε εκείνο που Του είναι αρεστό και που συντελεί στο αγαθό, στο ευάρεστο, στο τέλειο για μας (Ρωμαίους ΙΒ/12: 2). Δεν είναι δική μας αρμοδιότητα να υποδεικνύουμε στο Θεό τους τρόπους ή το χρόνο που θα ενεργήσει. Από εμάς περιμένει να δεχόμαστε τα πλούσια δώρα Του με ευγνωμοσύνη, με ευχαριστία και πάνω απ’ όλα με πίστη για να δοξάζεται και να μεγαλύνεται το άγιο Όνομά Του!

       Καθώς την επόμενη μέρα ανέτειλε ο ήλιος, οι ακτίνες έπεσαν πάνω στα στάσιμα νερά και λόγω της αντανάκλασης του φωτός τα νερά φάνηκαν στους Μωαβίτες «κόκκινα σαν αίμα». Βλέποντας αυτό το φαινόμενο τους δημιουργήθηκε η ψευδαίσθηση ότι οι τρεις συνασπισμένοι στρατοί στράφηκαν ο ένας εναντίον του άλλου και σφαγιάστηκαν μεταξύ τους. Έτσι χωρίς προετοιμασία όρμησαν εναντίον των αντιπάλων τους, για να λάβουν λάφυρα. Οι ενωμένες δυνάμεις τους αιφνιδίασαν και τους συνέτριψαν ολοκληρωτικά. Ο Κύριος μας έχει υποσχεθεί ότι θα κάνει στη ζωή μας «πάνω από εκείνα τα οποία εμείς ζητούμε ή νοούμε» (Εφεσίους Γ/3: 20).

 Πόσο θαυμαστός είναι ο τρόπος με τον οποίο ενήργησε ο Θεός; Θα πρέπει να πιστεύουμε ότι έχουμε ένα Παντοδύναμο Κύριο έτοιμο να ενεργήσει, να ευλογήσει, να προσφέρει «κατά τον πλούτον Αυτού» (Φιλιππησίους Δ/4: 19) την κατάλληλη στιγμή εκεί που η ανθρώπινη δύναμη ατονεί, αδυνατεί και η σοφία εξαφανίζεται. Από τη στιγμή που η καρδιά μας θα στραφεί στον Κύριο και θα Τον εκζητήσουμε ειλικρινά, ο Κύριος θα ενεργήσει και οι ευλογίες Του θα έρθουν άφθονες στη ζωή μας. Όλες μας οι ανάγκες μας, θα ικανοποιηθούν από τη Θεϊκή δύναμη και Χάρη, ως απάντηση στην προσευχή μας.  

«Και πραγματικά, το πρωί, την ώρα που πρόσφεραν την πρωινή θυσία». Πριν ακόμη ανατείλει ο ήλιος, οι άνθρωποι του Θεού βρίσκονταν σε επικοινωνία με τον Κύριο και αγρυπνούσαν στην προσευχή. Ο Λόγος του Θεού μας προτρέπει: «Να μένετε άγρυπνοι και να προσεύχεστε αδιάκοπα» (Λουκάς ΚΑ/21: 36). Αυτή είναι η παραγγελία του Κυρίου μας. Δε μας ευλογεί ο Θεός, όταν βρισκόμαστε σε αδράνεια, όταν κοιμόμαστε τον ύπνο της αδιαφορίας, όταν εφησυχασμένοι στη σοφία μας παραμελούμε το Λόγο Του χωρίς  διάθεση υπακοής. Είναι απαραίτητο «να σκάψουμε τους λάκκους», να ετοιμάσουμε τις καρδιές μας με πίστη σεβασμό και πειθαρχία στο θέλημά Του, περιμένοντας την οδηγία Του.

«και το πρωί ενώ ετελείτο η προσφορά ιδού ήλθον ύδατα από της οδού Εδώμ  και επλήσθη η γη υδάτων» (εδ. 20). Είναι κυρίως το πρωί ο καταλληλότερος χρόνος, πριν οι μέριμνες της ημέρας πέσουν πάνω μας, να μας βρει ο Κύριος σε στενή επικοινωνία μαζί Του. Οι γυναίκες πήγαν στο μνήμα «το πρωί, κι ενώ ήταν ακόμη σκοτεινά» (Ιωάννης Κ/20: 1), γι’ αυτό απόλαυσαν πρώτες τις ευλογίες της Ανάστασης του Κυρίου. Η προσευχή του Δαβίδ ήταν: «Κύριε, το πρωί θ’ ακούσεις τη φωνή μου, θυσία για σένα θα ετοιμάσω το πρωί, και θα προσμένω απόκριση» (Ψαλμός Ε/5:  4).

  Η δύναμη του Θεού δε μειώθηκε. «η χειρ του Κυρίου δεν εσμικρύνθη, ώστε να μη δύναται να σώση, ουδέ το ωτίον αυτού εβάρυνεν, ώστε να μη δύναται να ακούση, αλλ' αι ανομίαι σας έβαλον χωρίσματα μεταξύ υμών και του Θεού υμών, και αι αμαρτίαι σας έκρυψαν το πρόσωπον αυτού από σας, διά να μη ακούη» (Ησαΐας ΝΘ/59: 1,2). ---

 

------------

 

Βιβλίο «Β’ Βασιλέων», κεφ. Γ/3

 1 ΚΑΙ ο Ιωράμ, ο γιος τού Αχαάβ, βασίλευσε επάνω στον Ισραήλ στη Σαμάρεια, τον 18ο χρόνο τού Ιωσαφάτ, του βασιλιά τού Ιούδα· και βασίλευσε 12 χρόνια.

2 Και έπραξε πονηρά μπροστά στον Κύριο, όχι όμως όπως ο πατέρας του και η μητέρα του· επειδή, σήκωσε το άγαλμα του Βάαλ, που είχε κάνει ο πατέρας του.

3 Όμως, ήταν προσκολλημένος στις αμαρτίες τού Ιεροβοάμ, του γιου τού Ναβάτ, που έκανε τον Ισραήλ να αμαρτήσει· δεν απομακρύνθηκε απ' αυτές.

4 Και ο Μησά, ο βασιλιάς τού Μωάβ, είχε κοπάδια, και έδινε στον βασιλιά τού Ισραήλ 100.000 αρνιά, και 100.000 κριάρια μαζί με τα μαλλιά τους.

5 Αλλά, αφού πέθανε ο Αχαάβ, ο βασιλιάς τού Μωάβ αποστάτησε ενάντια στον βασιλιά τού Ισραήλ.

6 Και ο βασιλιάς Ιωράμ βγήκε κατά τον καιρό εκείνο από τη Σαμάρεια, και αρίθμησε ολόκληρο τον Ισραήλ.

7 Και πήγε και έστειλε στον Ιωσαφάτ, τον βασιλιά τού Ιούδα, λέγοντας: Ο βασιλιάς τού Μωάβ αποστάτησε εναντίον μου· έρχεσαι μαζί μου σε πόλεμο εναντίον τού Μωάβ; Και εκείνος είπε: Θα ανέβω· εγώ είμαι όπως εσύ, ο λαός μου όπως ο λαός σου, τα άλογά μου όπως τα άλογά σου.

8 Και είπε: Διαμέσου τίνος δρόμου θα ανέβεις; Κι εκείνος απάντησε: Διαμέσου τού δρόμου τής ερήμου τού Εδώμ.

9 Και πήγε ο βασιλιάς τού Ισραήλ, και ο βασιλιάς τού Ιούδα, και ο βασιλιάς τού Εδώμ· και βάδισαν κυκλικά δρόμο επτά ημερών· και δεν υπήρχε νερό για το στρατόπεδο, και για τα κτήνη που τους ακολουθούσαν.

10 Και ο βασιλιάς τού Ισραήλ είπε: Ω! Βέβαια, ο Κύριος συγκέντρωσε αυτούς τους τρεις βασιλιάδες, για να τους παραδώσει στο χέρι τού Μωάβ!

11 Και ο Ιωσαφάτ είπε: Δεν υπάρχει εδώ ένας προφήτης τού Κυρίου, για να ρωτήσουμε διαμέσου αυτού τον Κύριο; Και ένας από τους δούλους τού βασιλιά τού Ισραήλ, απάντησε, και είπε: Υπάρχει εδώ ο Ελισσαιέ, ο γιος τού Σαφάτ, που έχυνε νερό στα χέρια τού Ηλία.

12 Και ο Ιωσαφάτ είπε: Λόγος τού Κυρίου είναι μ' αυτόν. Και κατέβηκαν σ' αυτόν ο βασιλιάς τού Ισραήλ, και ο Ιωσαφάτ, και ο βασιλιάς τού Εδώμ.

13 Και ο Ελισσαιέ είπε στον βασιλιά τού Ισραήλ: Τι υπάρχει ανάμεσα σε σένα και μένα; Πήγαινε στους προφήτες τού πατέρα σου, και στους προφήτες τής μητέρας σου. Και ο βασιλιάς τού Ισραήλ είπε: Μη· επειδή, ο Κύριος συγκέντρωσε αυτούς τους τρεις βασιλιάδες, για να τους παραδώσει στο χέρι τού Μωάβ.

14 Και ο Ελισσαιέ είπε: Ζει ο Κύριος των δυνάμεων, μπροστά στον οποίο παραστέκομαι· βέβαια, αν δεν σεβόμουν το πρόσωπο του Ιωσαφάτ, του βασιλιά τού Ιούδα, δεν θα επέβλεπα σε σένα ούτε θα σε έβλεπα·

15 τώρα, όμως, φέρτε μου έναν ψαλμωδό.

Κι ενώ ο ψαλμωδός έψαλλε, ήρθε επάνω του το χέρι τού Κυρίου.

16 Και είπε: Έτσι λέει ο Κύριος: Κάνε αυτή την κοιλάδα λάκκους-λάκκους·

17 επειδή, έτσι λέει ο Κύριος: Δεν θα δείτε άνεμο, και δεν θα δείτε βροχή· και η κοιλάδα αυτή θα γεμίσει από νερό, και θα πιείτε, εσείς, και τα κοπάδια σας, και τα κτήνη σας·

18 αλλά, αυτό είναι μικρό πράγμα στα μάτια τού Κυρίου· στο χέρι σας θα παραδώσει και τον Μωάβ·

19 και θα πατάξετε κάθε οχυρή πόλη, και κάθε εκλεκτή πόλη, και θα ρίξετε κάτω κάθε καλό δέντρο, και θα φράξετε όλες τις πηγές των νερών, και με πέτρες θα κάνετε άχρηστη κάθε καλή μερίδα γης.

20 Και το πρωί, καθώς προσφερόταν η προσφορά, ξάφνου, ήρθαν νερά από τον δρόμο τού Εδώμ, και η γη γέμισε από νερά.

21 Και όταν όλοι οι Μωαβίτες άκουσαν ότι ανέβηκαν οι βασιλιάδες για να τους πολεμήσουν, συγκεντρώθηκαν όλοι εκείνοι που περιζώνονται μάχαιρα κι επάνω, και στάθηκαν στα σύνορα.

22 Και σηκώθηκαν το πρωί, και καθώς ανέτειλε ο ήλιος επάνω στα νερά, οι Μωαβίτες είδαν από απέναντι τα νερά κόκκινα σαν αίμα·

23 και είπαν: Αίμα είναι αυτό· σίγουρα, οι βασιλιάδες πολέμησαν, και χτυπήθηκαν μεταξύ τους· τώρα, λοιπόν, στα λάφυρα, Μωάβ.

24 Και όταν ήρθαν στο στρατόπεδο του Ισραήλ, σηκώθηκαν οι Ισραηλίτες και χτύπησαν τους Μωαβίτες, ώστε έφυγαν από μπροστά τους· και χτυπώντας τούς Μωαβίτες, μπήκαν μέσα στη γη τους·

25 και κατέστρεψαν τις πόλεις· και σε κάθε καλή μερίδα γης έρριξαν κάθε ένας την πέτρα του, και τη γέμισαν· και έφραξαν όλες τις πηγές των νερών, και κάθε καλό δέντρο το έρριξαν κάτω· ώστε, στην Κιρ-αρασέθ έμειναν οι πέτρες της, και οι σφενδονιστές, αφού την κύκλωσαν, την πάταξαν.

26 Και όταν ο βασιλιάς τού Μωάβ είδε ότι η μάχη υπερίσχυε εναντίον του, πήρε μαζί του 700 άνδρες, που φορούσαν ξίφη, για να κόψουν στα δύο τον στρατό, μέχρι τον βασιλιά τού Εδώμ· όμως, δεν μπόρεσαν.

27 Τότε, πήρε τον πρωτότοκο γιο του, που επρόκειτο να βασιλεύσει αντ' αυτού και τον πρόσφερε ολοκαύτωμα επάνω στο τείχος. Και έγινε μεγάλη αγανάκτηση μέσα στον Ισραήλ· και αφού αναχώρησαν απ' αυτόν, γύρισαν στη γη τους.

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΥΠΤΟΥΣΑΣ.

 

 Ευαγγέλιον «κατά Λουκάν», κεφ. ΙΓ/13, εδ. 11 – 17.

 

10 Εδίδασκε δε εν μια των συναγωγών το σάββατον.

11 Και ιδού, γυνή τις είχε πνεύμα ασθενείας δεκαοκτώ έτη και ήτο συγκύπτουσα και δεν ηδύνατο παντελώς να ανακύψη.

12 Ιδών δε αυτήν ο Ιησούς, εφώναξε και είπε προς αυτήν Γύναι, ηλευθερωμένη είσαι από της ασθενείας σου

13 και έθεσεν επ' αυτήν τας χείρας· και παρευθύς ανωρθώθη και εδόξαζε τον Θεόν.

14 Αποκριθείς δε ο αρχισυνάγωγος, αγανακτών ότι εις το σάββατον εθεράπευσεν ο Ιησούς, έλεγε προς τον όχλον. Εξ ημέραι είναι, εις τας οποίας πρέπει να εργάζησθε εν ταύταις λοιπόν ερχόμενοι θεραπεύεσθε, και μη τη ημέρα του σαββάτου.

15 Απεκρίθη λοιπόν προς αυτόν ο Κύριος και είπεν· Υποκριτά, δεν λύει έκαστος υμών εν τω σαββάτω τον βουν αυτού ή τον όνον από της φάτνης και φέρων ποτίζει;

16 αύτη δε, ούσα θυγάτηρ του Αβραάμ, την οποίαν ο Σατανάς έδεσεν, ιδού, δεκαοκτώ έτη, δεν έπρεπε να λυθή από του δεσμού τούτου τη ημέρα του σαββάτου;

17 Και ενώ, αυτός έλεγε ταύτα, κατησχύνοντο πάντες οι εναντίοι αυτού, και πας ο όχλος έχαιρε δι' όλα τα ένδοξα έργα τα γινόμενα υπ' αυτού.

 

ΣΧΟΛΙΑ:

Στο σημερινό Ευαγγελικό μας ανάγνωσμα βλέπουμε τον Κύριο, καθώς βρίσκεται καθ’ οδόν προς την Ιερουσαλήμ, διερχόμενος από την περιοχή της Περαίας,  να διδάσκει την ημέρα του Σαββάτου στη Συναγωγή. Η Περαία ήταν  μια ιστορική περιοχή του αρχαίου Ισραήλ που βρισκόταν στην ανατολική πλευρά του Ιορδάνη (Ιωάννης Ι/10: 40). [σήμερα βρίσκεται εντός των ορίων της Ιορδανίας]. Απ’ αυτόν τον χώρο είχε εγκαινιάσει πριν από τρία χρόνια ο Κύριος τη δημόσια διακονία Του διαβάζοντας από το βιβλίο του προφήτη «Ησαΐα» (ΞΑ/61: 1,2) «Πνεύμα Κυρίου του Θεού είναι επ' εμέ διότι ο Κύριος με έχρισε διά να ευαγγελίζομαι εις τους πτωχούς με απέστειλε διά να ιατρεύσω τους συντετριμμένους την καρδίαν, να κηρύξω ελευθερίαν εις τους αιχμαλώτους και άνοιξιν δεσμωτηρίου εις τους δεσμίους, διά να κηρύξω ενιαυτόν ευπρόσδεκτον του Κυρίου και ημέραν εκδικήσεως του Θεού ημών διά να παρηγορήσω πάντας τους πενθούντας….». Και συμπληρώνει ο Κύριος: «Αυτή η προφητεία εκπληρώθηκε σήμερα». 

«Και εισήλθε κατά το ειωθός αυτώ εν τη ημέρα των σαββάτων εις την συναγωγήν» (Λουκάς Δ/4: 16). Συνήθιζε ο Κύριος κάθε Σάββατο να πηγαίνει στη Συναγωγή για κοινή προσευχή και για μελέτη του Λόγου του Θεού. Ακούμε στις μέρες μας διάφορες φωνές που λένε: «εγώ προσεύχομαι στο σπίτι μου δεν το θεωρώ αναγκαίο να πάω στην Εκκλησία, για να προσευχηθώ». Στις ημέρες μας μάλιστα ακούγεται και το εξής: «Αυτά που ακούω στην Εκκλησία τ’ ακούω και στο youtube» και πολλά άλλα. Ο συγγραφέας της επιστολής «προς Εβραίους» (Ι/10: 25) επισημαίνει αυτόν τον μεγάλο κίνδυνο για την Εκκλησία με τα λόγια: «μη αφήνοντες το να συνερχώμεθα ομού, καθώς είναι συνήθεια εις τινάς, αλλά προτρέποντες αλλήλους, και τοσούτω μάλλον, όσον βλέπετε πλησιάζουσαν την ημέραν». Η συνήθεια ήταν παλιά, πολύ πριν το youtube. Ας δούμε όμως πως λειτουργούσαν οι πιστοί  στην πρώτη Χριστιανική Εκκλησία και αυτό θα πρέπει να είναι το παράδειγμά μας: «ενέμενον εν τη διδαχή των αποστόλων και εν τη κοινωνία και εν τη κλάσει του άρτου και εν ταις προσευχαίς» (Πράξεις Β/2: 42). Έτσι θα πρέπει να ενεργούμε, ώστε να έχουμε οντότητα ως Εκκλησία και κοινή λατρεία με το Θεό.

Αυτή είναι η τελευταία φορά που βλέπουμε τον Ιησού να κηρύττει σε συναγωγή. Καθώς λοιπόν διάβαζε και επεξηγούσε με εξουσία από το Θεό τις Άγιες Γραφές, μια ανάπηρη βασανισμένη γυναίκα που παρευρίσκονταν στη Συναγωγή τράβηξε την προσοχή Του. Το σώμα αυτής της γυναίκας ήταν διαρκώς λυγισμένο, κυρτωμένο και αυτό συνέβαινε, γιατί ήταν δεμένη από ένα "δαιμονικό πνεύμα ασθένειας" πάνω από δεκαοχτώ χρόνια. Πρόκειται για το ίδιο πνεύμα που είχε επιφέρει τις πληγές και τα τόσα άλλα δεινά στον πολύπαθο Ιωβ, που είχε παρουσιάσει τον «σκόλοπα» στη σάρκα του Απ. Παύλου (Β’ Κορινθίους ΙΒ/12: 7) και πολλά άλλα.

Η γυναίκα αυτή υπέφερε από κύρτωση της σπονδυλικής της στήλης, μία ασθένεια που την είχε ολοκληρωτικά παραμορφώσει. Στην κατάσταση που βρισκόταν ήταν αδύνατον να σταθεί όρθια και ν’ αντικρίσει το πρόσωπο των άλλων ανθρώπων. Έτσι η αναπηρία της την εμπόδιζε να δει το Πρόσωπο του Χριστού. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν ν’ ακούει τα λόγια Του. Η τόσο σοβαρή ασθένεια που είχε έκανε πολύ δύσκολη και πολύ επίπονη κάθε μετακίνησή της. Παρά τη δύσκολη κατάσταση στην οποία βρισκόταν η γυναίκα αυτή δεν παρέλειπε να επισκέπτεται τη Συναγωγή και ν’ ακούει το Λόγο του Θεού. Πρόκειται για ένα φωτεινό παράδειγμα «πνευματικής συνέπειας». Τι να πει κανείς για την αξία της  συνέπειας; Ας σκύψουμε το κεφάλι, γιατί «εις πολλά πταίομεν άπαντες» (Ιάκωβος Γ/3: 2). Πόσες φορές εμείς με ευτελείς δικαιολογίες (δεν κοιμήθηκα καλά, με πόναγε το χέρι μου, το κεφάλι μου, είχα μια ανησυχία.. κλπ…..) δεν ήρθαμε στην Εκκλησία αναβάλλοντας την κοινωνία μας με το Θεό, καθώς μας έχει διαβεβαιώσει: «όπου είναι δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το όνομά μου, εκεί είμαι εγώ εν τω μέσω αυτών» (Ματθαίος ΙΗ/18: 20), αναβάλλοντας έτσι και την κοινωνία μεταξύ μας.    

Παρατηρούμε ότι η γυναίκα της ιστορίας μας δε ζητάει τη θεραπεία της και δεν καλεί αυτή το Χριστό να έρθει κοντά της. Ο Κύριος παίρνει την πρωτοβουλία και την πλησιάζει. Έχει αντιληφθεί σε τι τραγική κατάσταση βρίσκεται τούτη η γυναίκα και τη συμπονάει και θλίβεται γι’ αυτήν. Ο Απ. Πέτρος την ημέρα της Πεντηκοστής διακηρύττει προς τα συγκεντρωμένα πλήθη: «διήλθεν (ο Χριστός) ευεργετών και θεραπεύων πάντας τους καταδυναστευομένους υπό του διαβόλου, διότι ο Θεός ήτο μετ' αυτού» (Πράξεις Ι/10: 38). Ο Χριστός ήρθε ανάμεσά μας συμπόνεσε τον άνθρωπο για τον πόνο, την ταλαιπωρία της αρρώστιας, την αγωνία, το φόβο και άκουσε τις κραυγές των ανθρώπων: «Κύριε το παιδί μου… τον δούλο μου… το κοράσιόν  μου… έχω ρύσιν αίματος δώδεκα χρόνια…. χανόμαστε, δε σε μέλλει;… χάνομαι υπό της πείνης....». Δεν υπάρχει ψυχή που ειλικρινά να έκραξε σε Αυτόν και να μην πήρε απάντηση σύμφωνα πάντα με την πίστη της.

Ο Κύριος, βλέποντας την πίστη τούτης της γυναίκας, καθώς για δέκα οκτώ ολόκληρα χρόνια δε σταμάτησε να ελπίζει στο Έλεος και την προστασία του Θεού, δε σταμάτησε να πιστεύει ότι ο Θεός στο τέλος θα ενδιαφερθεί γι’ αυτήν και θα επέμβει λυτρωτικά στη ζωή της την κατάλληλη ώρα. Ίσως γι’ αυτό και δε ζητάει κάτι από τον Κύριο. Ξέρει ότι ο Θεός γνωρίζει το πρόβλημά της, θα το είχε πει πολλές φορές στην προσευχή της και έχει μάθει να περιμένει. Στην προκειμένη όμως περίπτωση φαίνεται ότι δε μπορούσε να περιμένει άλλο το Έλεος και η Αγάπη του Θεού που ξέσπασαν πάνω της. Ο Ψαλμωδός μας προτρέπει: «Ανάθες εις τον Κύριον την οδόν σου και έλπιζε επ' αυτόν, και αυτός θέλει ενεργήσει» (Ψαλμός ΛΖ/37: 5).  

 Ένα μεγάλο μάθημα είναι αυτό για τον καθένα μας, να μη σταματήσουμε ποτέ να ελπίζουμε στο Έλεος του Θεού, ακόμα και στον πιο «ενάντιο άνεμο» τούτης της ζωής. Ο ίδιος ο Κύριος μέσα από την παραβολή «της χήρας και του άδικου κριτή» μας έχει διαβεβαιώσει πως θ’ αποδώσει το δίκιο σ’ εκείνους που κραυγάζουν σ’ αυτόν: «Και είπεν ο Κύριος Ακούσατε τι λέγει ο άδικος κριτής ο δε Θεός δεν θέλει κάμει την εκδίκησιν των εκλεκτών αυτού των βοώντων προς αυτόν ημέραν και νύκτα, αν και μακροθυμεί δι' αυτούς; σας λέγω ότι θέλει κάμει την εκδίκησιν αυτών ταχέως» (Λουκάς ΙΗ/18: 6-8). Ο Κύριος βλέπει την καρδιά τούτης της γυναίκας και δεν της ζητάει καν πίστη στο Πρόσωπό Του, γιατί η παρουσία της και μόνον στη συναγωγή στην κατάσταση που βρισκόταν, πιστοποιεί την πίστη της και την ακλόνητη εμπιστοσύνη της στο Θεό.

Ο Κύριος παρατηρώντας τούτη τη γυναίκα μέσα στη συναγωγή διέκοψε την ομιλία Του και απευθυνόμενος  της λέει: «Γύναι, ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου». «Γυναίκα έχεις πλέον απελευθερωθεί από την ασθένειά σου». Αμέσως έβαλε επάνω της τα χέρια Του, για να  ενισχύσει την πίστη της και να την κάνει να αισθανθεί τη δύναμή Του. Ξαφνικά όλα άλλαξαν μέσα στη ζωή τούτης της γυναίκας,  μ’ ένα μόνο Λόγο του Κυρίου. Τα δέκα οκτώ χρόνια της αρρώστιας της εξαφανίστηκαν και πλέον μια υγιής γυναίκα βρίσκεται στη θέση της. Αμέσως σηκώθηκε όρθια και για πρώτη φορά είδε τα πρόσωπα των αδελφών της και αντίκρισε το Πρόσωπο του Κυρίου. Αυτή είναι η δύναμη του Ιησού Χριστού. Ο Κύριος την κάλεσε κοντά Του και της χάρισε την τέλεια θεραπεία, πάνω από κάθε δική της ελπίδα ή προσμονή. «Εις δε τον δυνάμενον υπερεκπερισσού να κάμη υπέρ πάντα όσα ζητούμεν ή νοούμεν, κατά την δύναμιν την ενεργουμένην εν ημίν» (Εφεσίους Γ/3: 20). 

Ένας λόγος του Κυρίου αρκεί για ν’ αλλάξουν όλα γύρω μας. Στους κακούς και πονηρούς καιρούς που ζούμε έχουμε ανάγκη να θυμόμαστε ότι, αν με μετάνοια Τον εμπιστευτούμε μ’ ένα μόνο λόγο Του μπορεί ν’ αλλάξει τα πάντα γύρω μας και να φέρει «καιρούς αναψυχής» (Πράξεις Γ/3: 19) στη ζωή μας. Μ’ ένα μόνον «σιώπα, ησύχασον» (Μάρκος Δ/4: 39) μπορεί να παύσει τον άνεμο και να φέρει γαλήνη στην καρδιά μας. Τούτη η γυναίκα μέσα στην απέραντη χαρά της, για τη θεραπεία της άρχισε να ευχαριστεί και να δοξάζει τον Θεό (Λουκάς ΙΓ/13: 12,13).

 Τούτη τη συγκύπτουσα γυναίκα θα μπορούσαμε να την παρομοιάσουμε με τον άνθρωπο, ιδιαίτερα της εποχής μας, που είναι λυγισμένος από το βάρος της αμαρτίας και των γήινων καθημερινών βιοτικών μεριμνών. Τον άνθρωπο που κοιτάζει χαμηλά και που, καθώς είναι πνιγμένος μέσα στα πάθη και τις αδυναμίες του, αδυνατεί να στρέψει το βλέμμα προς τον ουρανό. Αν παρατηρήσουμε καλά αυτή την εικόνα, θα δούμε ότι αποτελεί τον καθρέφτη της κοινωνίας μας.

Στο πρόσωπο τούτης της γυναίκας θα μπορούσαμε να δούμε και την εικόνα μιας ολόκληρης  βαθιά κυρτωμένης ανθρωπότητας, μια ανθρωπότητας που «μισιέται, σφάζεται, πονάει», όπως λέει και ένας στίχος. Άραγε είναι τυχαίο ότι το Ευαγγέλιο περιγράφει μια γυναίκα που κοιτάζει μόνο τη γη, αδυνατώντας να δει τον ουρανό; Ο άνθρωπος κάτω από το βάρος της ενοχής του εξαιτίας της παρακοής και αποστασίας του από το θέλημα του Θεού βαδίζει κυρτωμένος, ταπεινωμένος μ’ ένα γήινο και υλιστικό φρόνημα κοιτάζοντας προς τα κάτω, αδυνατώντας ν’ αντικρίσει τον ουρανό. Είναι πνευματικά τυφλός αποβλέπων στην ύλη και σε κάθε τι που μπορεί να δει με τα φυσικά του μάτια. Την εικόνα του συγκύπτοντος ανθρώπου μας την δίνει ο Απ. Παύλος: «Οίτινες μετήλλαξαν την αλήθειαν του Θεού εις το ψεύδος, και εσεβάσθησαν και ελάτρευσαν την κτίσιν μάλλον παρά τον κτίσαντα, όστις είναι ευλογητός εις τους αιώνας» (Ρωμαίους Α/1: 25).

 Η γυναίκα της ιστορίας μας, που ο διάβολος την είχε δέσει με «πνεύμα ασθένειας» επί δεκαοκτώ χρόνια, ήταν «συγκύπτουσα και δεν ηδύνατο παντελώς να ανακύψει». Κατά τον ίδιο τρόπο ο διάβολος, που από την αρχή είναι ανθρωποκτόνος (Ιωάννης Η/8: 44), έχει δέσει ολόκληρη την ανθρωπότητα, η οποία δε μπορεί με τα έργα της (δι’ ιδίων μέσων) να ελευθερωθεί. Γι’ αυτό άλλωστε επενέβη ο Θεός, όπως μας φανερώνει μαθητής της αγάπης, ο "Ιωάννης", και ενήργησε δια Ιησού Χριστού, για την απελευθέρωσή μας. «Διά τούτο εφανερώθη ο Υιός του Θεού, διά να καταστρέψει τα έργα του διαβόλου» (Α’ Ιωάννου Γ/3: 8). Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο μας εξηγεί φανερώθηκε ο Υιός του Θεού για να λύσει, να καταστρέψει ολοκληρωτικά τα έργα του διαβόλου και να ελευθερώσει το δέσμιο συγκύπτοντα  εξαιτίας της αμαρτίας άνθρωπο. Να τι εννοούσε ο Χριστός, όταν είπε προς τους Φαρισαίου: «ο Πατήρ μου εργάζεται έως τώρα, και εγώ εργάζομαι» (Ιωάννης Ε/5: 17). Ο Θεός εργάζεται και αναδημιουργεί τον «κυρτωμένο» άνθρωπο. Καθώς τον ελευθερώνει από τη δύναμη του εχθρού, τον κάνει «νέον κτίσμα». «Όθεν εάν τις είναι εν Χριστώ είναι νέον κτίσμα τα αρχαία παρήλθον, ιδού, τα πάντα έγιναν νέα» (Β’ Κορινθίους Ε/5: 17). Ο Θεός ανορθώνει τον άνθρωπο, ηθικά, πνευματικά και σωματικά, τον υιοθετεί δια Ιησού Χριστού και τον κάνει «δικό Του παιδί», αρκεί ο άνθρωπος να μετανοήσει και να ζητήσει το Χριστό να τον γιατρέψει από την ασθένεια της αμαρτίας. Ο Λόγος του Θεού μας διαβεβαιώνει: «Όσοι δε εδέχθησαν αυτόν, εις αυτούς έδωκεν εξουσίαν να γείνωσι τέκνα Θεού, εις τους πιστεύοντας εις το όνομα αυτού» (Ιωάννης Α/1: 12). 

 

Όλοι χάρηκαν για το εκπληκτικό θαύμα που έκανε ο Κύριος και θεράπευσε τη συγκύπτουσα γυναίκα της ιστορίας μας. Ο αρχισυνάγωγος, αντί τουλάχιστον να σιωπήσει βλέποντας το μεγάλο θαύμα, βαθιά προσκολλημένος στις παραδόσεις, ωθούμενος από τον εκβληθέντα διάβολο, καθώς παρατηρεί το θαύμα που εκτυλίχτηκε μπροστά του, δεν άφησε την καρδιά του να προσεγγίσει τη Θεία Αλήθεια και παίρνοντας το λόγο, βαθύτατα αγανακτισμένος, επειδή ο Ιησούς θεράπευσε τη μέρα του Σαββάτου, έλεγε στο πλήθος: «Υπάρχουν έξι μέρες κατά τις οποίες πρέπει να εργάζεται κανείς. Αυτές τις μέρες, λοιπόν, να έρχεστε και να θεραπεύεστε και όχι τη μέρα του Σαββάτου που είναι αργία»! Ο άνθρωπος που λέει αυτά τα λόγια είναι ένας ηγέτης, ο οποίος, υποτίθεται, ποίμαινε τις ψυχές των ανθρώπων γύρω του, προσευχόταν γι’ αυτούς και σε κάθε περίπτωση θα έπρεπε να επιζητεί την πνευματική τους προκοπή και άνοδο.

Αντί αυτού έλαβε το λόγο, για να επικρίνει έμμεσα τον Κύριο. Άρχισε λοιπόν να μιλάει στους παρευρισκόμενους ανθρώπους, επειδή δεν τολμούσε να κοιτάξει το Χριστό στα μάτια και να Τον επιτιμήσει. Θεώρησε ότι με την πράξη της υπέρτατης αγάπης που έκανε ο Κύριος και θεράπευσε έναν βαριά ασθενούντα συνάνθρωπο, κατέλυσε την αργία του Σαββάτου. Οι Φαρισαίοι με τις στενόκαρδες και στείρες απαγορεύσεις τους είχαν κάνει την ημέρα του Σαββάτου να μοιάζει μ' ένα ανιαρό και δυσβάστακτο φορτίο. Βεβαίως δεν ήταν ο ζήλος του Νόμου που ξεσήκωσε τον αρχισυνάγωγο εναντίον του Χριστού, αλλά η άρρωστη φιλαυτία του, η παντελής έλλειψη αγάπης για μια βασανισμένη ψυχή.  

Η «αγκυλωμένη» καρδιά του αρχισυνάγωγου δε μπορούσε να διανοηθεί πως ήταν δυνατόν κάποιος άλλος να δείξει στη συναγωγή πως είναι πιο δυνατός, πιο σοφός και πιο εύσπλαχνος από τον ίδιο. Έτσι έκανε μια επίδειξη ζήλου για το Νόμο του Θεού, βγάζοντας δηλητήριο εναντίον του Κυρίου μέσα από τη σκληρή και μάταιη καρδιά του. Η πραγματική αντίληψη του Ισραήλ για τον Κύριο Ιησού φαίνεται μέσα από τη συμπεριφορά  αυτού του επικεφαλής της συναγωγής.

Ο Χριστός, βλέποντας τα ελατήρια της καρδιά του αρχισυνάγωγου και έχοντας σαν αρχή Του να βάζει τις ανάγκες των ανθρώπων πάνω από τους νόμους και τις θρησκευτικές διατάξεις, του απάντησε: Υποκριτή, με το πρόσχημα του σεβασμού της αργίας του Σαββάτου  οργίστηκες  επειδή ελευθερώθηκε μια ψυχή από τα δεσμά του σατανά, άκουσε: «Ο καθένας σας το Σάββατο δε λύνει το ζώο του και το πηγαίνει για πότισμα, χωρίς αυτό να θεωρείται κατάλυση της αργίας;». Εύλογα γεννιέται το ερώτημα, αν ένας άνθρωπος θα πρέπει την ημέρα του Σαββάτου να φροντίζει τα ζωντανά του, πόσο πολύ ανώτερο είναι να φροντίζει και να ευεργετεί τους ανθρώπους; Δεν αποκλείεται, πριν έρθει στη συναγωγή τούτος ο άνθρωπος, να είχε φροντίσει για τα οικόσιτα ζώα του, αν είχε.

Ο Κύριος θέλοντας να τους δείξει πόσο πολύ είχαν απομακρυνθεί από τον αρχικό σκοπό, για τον οποίο είχε καθιερωθεί το Σάββατο, τους μιλάει για "έργα ανάγκης" και για "έργα Ελέους" τα οποία επιτρέπεται να γίνονται την ημέρα του Σαββάτου. Σε καμία περίπτωση δεν είναι μέσα στο "πνεύμα" του Σαββάτου ν' απαγορευτεί η θεραπεία ενός ασθενούς. Αναμφισβήτητα την πρώτη θέση στη μέριμνα και στην ευεργεσία μας θα πρέπει να έχει πάντοτε ο άνθρωπος. Αυτό είναι το βαθύτερο πνευματικό νόημα της τήρησης της ημέρας του Σαββάτου. Κάθε τι άλλο είναι υποκρισία, είναι επίδειξη φαινομενικής ευσέβειας, ψεύτικης ηθικής, μέσα από την υποτιθέμενη τήρηση κάποιων κανόνων. Είναι η προσπάθεια να εμφανιστεί κάποιος δίκαιος, χωρίς να πιστεύει ή να επιδιώκει πραγματικά τη δικαιοσύνη.

Οι Ιουδαίοι πρεσβύτεροι «κυρτωμένοι» από τους τύπους και τις παραδόσεις τους μόνον το «γράμμα» του Νόμου μπορούσαν να διακρίνουν και να θεοποιήσουν. Πρόσφατα μάλιστα είχαν επικρίνει τους μαθητές του Κυρίου οι οποίοι περνώντας μέσα από κάποια σπαρτά έκοβαν κάποια στάχυα και τα έτρωγαν. Με αφορμή το γεγονός αυτό κάποιοι από τους Φαρισαίους τους είπαν: "Διά τι πράττετε ό,τι δεν συγχωρείται να πράττηται εν τοις σάββασι;" (Λουκάς Σ/6: 1). Δεν είναι αντίθετο με το θέλημα του Θεού να κορέσει κάποιος την πείνα του την ημέρα του Σαββάτου. Για τον αρχισυνάγωγο όμως και για κάποιους άλλους υποκριτές, το τυπικό μπαίνει πάνω από το ανθρώπινο. Όλο το ενδιαφέρον τους εξαντλείται στην τήρηση κάποιων εξωτερικών τύπων, χάνοντας έτσι την ουσία, απομακρυνόμενοι από το πνεύμα του Νόμου. Η ατέρμονη ταλαιπωρία της γυναίκας για τον αρχισυνάγωγο ήταν δευτερεύον θέμα.  

Ο Απ. Παύλος αναφέρει προς τους Χριστιανούς της Κορίνθου: «όστις και έκαμεν ημάς ικανούς να ήμεθα διάκονοι της καινής διαθήκης, ουχί του γράμματος, αλλά του πνεύματος διότι το γράμμα θανατώνει, το δε πνεύμα ζωοποίει» (Β’ Κορινθίους Γ/3: 6). Με την αυστηρή τήρηση αυτού του τυπικισμού οι πνευματικοί ηγέτες του Ισραήλ, αντί να οδηγηθούν στο φως, παρέμεναν «τυφλοί ποιμένες», που ζούσαν μέσα στο σκοτάδι. Ο Κύριος όλους αυτούς που διέπονται από μια τέτοια νοοτροπία τους έχει προειδοποιήσει: «Αφήσατε αυτούς είναι οδηγοί τυφλοί τυφλών, τυφλός δε τυφλόν εάν οδηγή, αμφότεροι εις βόθρον θέλουσι πέσει» (Ματθαίος ΙΕ/15: 14). Ο Ιησούς πολλές φορές είχε καταδικάσει τη Φαρισαϊκή υποκρισία όλων εκείνων που βασίζονταν  σε τελετουργικούς θρησκευτικούς νόμους και όχι στον ηθικό νόμο του Θεού. 

Ο Κύριος υποβάλει ένα ερώτημα προς τον αρχισυνάγωγο: «Και αυτή, που είναι «θυγατέρα του Αβραάμ» δεν έπρεπε την ημέρα του Σαββάτου να λυθεί από τα δεσμά του σατανά με τα οποία ήταν δεμένη επί δέκα οκτώ χρόνια;» Ο Κύριος για να τιμήσει τούτη τη γυναίκα την αποκαλεί: «θυγατέρα του Αβραάμ», θέλοντας να δείξει ότι όχι μόνον ήταν Εβραία, απόγονος του Αβραάμ, αλλά και μια Ιουδαία γυναίκα με ειλικρινή πίστη στο Θεό. Επίσης θέλησε να διακηρύξει την ανωτερότητα της ανθρώπινης ψυχής σε σχέση με τ’ άλογα ζώα, το βόδι κλπ. Οι Ιουδαίοι έλεγαν προς τον Κύριο: «εμείς είμαστε σπέρμα του Αβραάμ» (Ιωάννης Η/8: 39) και υπερηφανεύονταν γι’ αυτό. Στην πραγματικότητα ήταν προδότες του Αβραάμ, γιατί δεν ενεργούσαν σύμφωνα με τα έργα του. Γι’ αυτό και ο Κύριος τους είπε: «Σεις είσθε εκ πατρός του διαβόλου και τας επιθυμίας του πατρός σας θέλετε να πράττητε» (εδ. 44). Η γυναίκα αυτή ήταν αληθινή «θυγατέρα του Αβραάμ» γιατί είχε σεβασμό προς το Θεό. Δεν έπρεπε λοιπόν να τη βοηθήσει ο Κύριος; Έπρεπε το Σάββατο να γίνει εμπόδιο στη θεραπεία της;

 Δε θα συνέβαινε καμία αντιλογία και δε θα υπήρχε κανένα απολύτως πρόβλημα, αν ο Χριστός πρόβαλε και ενεργούσε το θαύμα μέσω αυτού του αρχισυνάγωγου. Τώρα δε μπορεί να δεχτεί αυτό που δεν έκανε αυτός, βάζοντας τη φήμη του πάνω από τη γιατρειά του συνανθρώπου του. Αλήθεια πόσο ολισθηρό είναι το έδαφος της θρησκευτικής ζωής, όταν στερείται την αγάπη και αρνείται το έλεος! Ο αρχισυνάγωγος είχε ζηλέψει τη δόξα που έλαβε ο Κύριος από το θαύμα της θεραπείας και θέλησε με δόλο να Τον προσβάλει και ν’ αμαυρώσει το έργο Του, έχοντας ως πρόσχημα ότι «καταλύει την ημέρα του Σαββάτου». Ενώ ο Χριστός ελευθέρωσε μια ανθρώπινη ζωή από τα δεσμά του σατανά, ο αρχισυνάγωγος Τον κατασυκοφαντούσε με το χειρότερο τρόπο. Αλήθεια πόση διαστροφή, πόσο πάθος, πόσο φθόνο, κρύβει η «απατηλή και σφόδρα διεφθαρμένη» ανθρώπινη καρδιά  (Ιερεμίας ΙΖ/17: 9).  

Ο άνθρωπος αυτός, ως μεγάλος τυπολάτρης, αρνείται τα οφέλη της θεραπείας. Αποβλέποντας σε τυπικές διατάξεις του Νόμου είχε την παράλογη απαίτηση η πονεμένη για δέκα οκτώ χρόνια γυναίκα ν’ αναβάλει τη θεραπεία της και να επανέλθει μια άλλη μέρα, εκτός Σαββάτου, για να θεραπευτεί. Ο ίδιος δε, ως πνευματικός ηγέτης και διδάσκαλος του Νόμου, υποτίθεται, επί δέκα οκτώ χρόνια δεν είχε δείξει κανένα ενδιαφέρον για τούτη τη γυναίκα. Καθώς βλέπει τη βλέπει μπροστά του θεραπευμένη, μένει εντελώς ασυγκίνητος. Η νίκη εναντίον του σατανά, που επέφερε ο Κύριος, δε σήμαινε τίποτε γι’ αυτόν. Γι’ αυτή την ατέρμονη υποκρισία τους ο Κύριος του αποκάλεσε: «Όφεις, γεννήματα εχιδνών πως θέλετε φύγει από της καταδίκης της γεέννης;» (Ματθαίος ΚΓ/23: 33). 

Για τον αρχισυνάγωγο και για πολλούς σύγχρονους υποκριτές, ο τύπος είναι πάνω από τον άνθρωπο. Όλο το ενδιαφέρον τους εξαντλείται στην τήρηση κάποιων εξωτερικών διατάξεων και έτσι στην πράξη χάνουν την ουσία. Ο πόνος, η θλίψη, η ταλαιπωρία αυτής της γυναίκας ήταν γι' αυτούς δευτερεύον θέμα. Πρωτεύον θέμα ήταν η εφαρμογή του τελετουργικού νόμου. Ο Απ. Παύλος αναφέρει προς τους Χριστιανούς της Κορίνθου: "ο Θεός έκαμεν ημάς ικανούς να είμεθα διάκονοι της καινής διαθήκης, ουχί του γράμματος, αλλά του πνεύματος διότι το γράμμα θανατώνει, το δε πνεύμα ζωοποιεί" (Β' Κορινθίους Γ/3: 6). Ο Κύριος ήταν κατηγορηματικός προς τους Φαρισαίους καθιερώνοντας με τα λόγια Του μία βασική αρχή: «το σάββατον έγινε διά τον άνθρωπον, ουχί ο άνθρωπος διά το σάββατον» (Μάρκος Β/2: 27). Το Σάββατο έγινε για τους ανθρώπους, ώστε την ημέρα αυτή ο νους τους ν’ αφιερώνεται κατά έναν ιδιαίτερο τρόπο στο Θεό. Ο άνθρωπος αυτός «κυρτωμένος» πνευματικά δε μπορούσε να δει πως μπροστά του είχε έναν που είναι πολύ ανώτερος από το Σάββατο.

Η απάντηση που έδωσε ο Χριστός στον αρχισυνάγωγο έκανε τους εχθρούς του Κυρίου να ντραπούν, ενώ έδωσε μεγάλη χαρά στον απλό κόσμο που παρευρίσκονταν. Χάρηκαν οι άνθρωποι, γιατί για άλλη μία φορά το «καλό» στη μάχη του με το «κακό» είχε βγει νικητής. Το φως είχε λάμψει, το σκοτάδι είχε υποχωρήσει.     

Η περικοπή της συγκύπτουσας γυναίκας έχει ένα πλούσιο θεολογικό και συμβολικό περιεχόμενο. Άραγε τι συμπεράσματα θα μπορούσαμε να βγάλουμε απ’ αυτήν:

 ---Μόνο η Θεία Χάρη και η επαφή με το Χριστό μπορούν ν’ ανορθώσουν πνευματικά τον «κυρτωμένο» εξαιτίας της αμαρτίας άνθρωπο χαρίζοντάς του ξανά την αληθινή ελευθερία και την αξιοπρέπειά του, αποκαθιστώντας ολόκληρο το «είναι» του: «Σώμα, ψυχή, πνεύμα).

 ---Μας δίνεται η ευκαιρία ν’ αντιληφθούμε το Έλεος και την Αγάπη του Θεού, που υπερβαίνουν τη στείρα τυπολατρία.

---Η αξία που έχει κάθε άνθρωπος ενώπιον του Θεού.

---Το γεγονός ότι η γυναίκα δεν κατονομάζεται και παραμένει ανώνυμη επιτρέπει στην Εκκλησία να βλέπει στο πρόσωπό της κάθε άνθρωπο που υποφέρει και έχει ανάγκη για θεραπεία και αποκατάσταση.

 

Κλείνοντας αυτή τη μελέτη θα ήθελα ν’ απευθυνθώ σε κάθε ψυχή που αισθάνεται «αγκυλωμένη», αδύναμη και να της πω: «ο Χριστός σε καλεί να πας κοντά Του. Είναι ο μόνος που μπορεί να σε «ανορθώσει», να ενισχύσει το πνεύμα, την ψυχή και το σώμα σου, και να σ' ελευθερώσεις από τις αγκυλώσεις του εχθρού της ψυχής». Ας είναι δοξασμένο τ’ Όνομά Του «από του νυν και έως του αιώνος».---