Επιστολή «προς Εβραίους», κεφ. Ι/10, εδαφ. 35 – 39.

 Επιστολή «προς Εβραίους», κεφ. Ι/10, εδαφ. 35 – 39.

35 Μη αποβάλητε λοιπόν την παρρησίαν σας, ήτις έχει μισθαποδοσίαν μεγάλην.

36 Διότι έχετε χρείαν υπομονής, διά να κάμητε το θέλημα του Θεού και να λάβητε την επαγγελίαν.

37 Διότι έτι ολίγον καιρόν, και θέλει ελθεί ο ερχόμενος και δεν θέλει βραδύνει.

38 Ο δε δίκαιος θέλει ζήσει εκ πίστεως και εάν τις συρθή οπίσω, η ψυχή μου δεν ευαρεστείται εις αυτόν.

39 Ημείς όμως δεν είμεθα εκ των συρομένων οπίσω προς απώλειαν, αλλ' εκ των πιστευόντων προς σωτηρίαν της ψυχής.

 

        ΣΧΟΛΙΑ:

       35 Μη αποβάλητε λοιπόν την παρρησίαν σας, ήτις έχει μισθαποδοσίαν μεγάλην.

       Παρρησία σύμφωνα με το λεξικό είναι «η ελεύθερη και με τόλμη έκφραση γνώμης», το να εκφράζει κανείς την άποψή του ανοιχτά, ελεύθερα, απροκάλυπτα, με θάρρος, με σιγουριά και με αυτοπεποίθηση. Ο Απ. Παύλος ιδιαίτερα μας επισημαίνει: «Προσέξτε να μη χάσετε την άφοβη και θαρραλέα ομολογία της πίστη σας, η οποία έχει μεγάλη ανταπόδοση από το Θεό». Ο Θεός σύμφωνα με την αιώνιο και αψευδή Λόγο Του «είναι και γίνεται μισθαποδότης εις τους εκζητούντας αυτόν» (Εφεσίους ΙΑ/11: 6).   

Ο Κύριος έχει υποσχεθεί στην Εκκλησία Του: «υπάγω να σας ετοιμάσω τόπον και πάλιν έρχομαι και θέλω σας παραλάβει προς εμαυτόν, διά να είσθε και σεις, όπου είμαι εγώ» (Ιωάννης ΙΔ/14: 3). Την ώρα της «αρπαγής της Εκκλησίας» όλοι οι πιστοί, πρώτα οι νεκροί αναστημένοι και στη συνέχεια οι ζωντανοί μεταμορφωμένοι, θα ενωθούν  μαζί Του στις νεφέλες και θα οδηγηθούν στον ουρανό, στον τόπο που Εκείνος έχει ετοιμάσει για την Εκκλησία Του (Α’ Θεσσαλονικείς Δ/4: 13-18). Αλλοίμονο, αν χάσουμε αυτή την ελπίδα μας. Η διαφορά του πιστού ανθρώπου από τον μη πιστό, τον αρνητή, είναι ότι ο πιστός «ζει με ελπίδα ουρανού» και περιμένει τον Ιησού Χριστό να έρθει να τον παραλάβει (Ιωάννης ΙΔ/14: 3), για αυτούς που δεν πιστεύουν στα λόγια του Κυρίου, ο Λόγος του Θεού  αναφέρει ότι ζούνε «χωρίς ελπίδα». «….καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα» (Α’ Θεσσαλονικείς Δ/4: 13).   

 Ο Κύριος μας καλεί να στεκόμαστε με πίστη, με θάρρος, με παρρησία, στηριζόμενοι στη δική Του άπειρη δύναμη, έχοντας βαθιά μέσα μας τη βεβαιότητα ότι: «ουδέν πράγμα θέλει είναι αδύνατον παρά τω Θεώ» (Λουκάς Α/1: 37). Ως παντοδύναμος Θεός μπορεί να ενεργήσει για κάθε τι που μας απασχολεί, όμως αυτό που πολλές φορές Τον εμποδίζει να κάνει θαυμάσια μέσα στη ζωή μας είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης που δείχνουμε στη δύναμή Του και την αγάπη Του. Στην πατρίδα Του τη Ναζαρέτ ο Κύριος «δεν έκαμεν εκεί πολλά θαύματα διά την απιστίαν αυτών» (Ματθαίος ΙΓ/13: 58), μάλιστα «εθαύμαζε διά την απιστίαν αυτών» (Μάρκος Σ/6: 6).

«Χωρίς πίστη είναι αδύνατον κάποιος να  ευαρεστήσει τον Θεό» (Εβραίους ΙΑ/11: 6). Θα πρέπει να εκτιμούμε σωστά την αγάπη Του, το ενδιαφέρον Του για μας και να Τον αγαπάμε γιατί «Αυτός πρώτος μας αγάπησε» (Α’ Ιωάννου Δ/4: 19) και πάνω απ’ όλα να Τον εμπιστευόμαστε. Μέσα από μια τέτοια ειλικρινή σχέση να ζητάμε απ’ Αυτόν με παρρησία, πιστεύοντας στη δύναμή Του, καθώς και ό,τι είναι «ο μόνος δυνάμενος να κάνει υπερεκπερισσού υπέρ πάντα όσα ζητούμεν ή νοούμεν, κατά την δύναμιν την ενεργουμένην εν ημίν» (Εφεσίους Γ/3: 20).

Το θάρρος μας προς τον Πατέρα Θεό πηγάζει από την πίστη μας στον Κύριο Ιησού Χριστό. «διαμέσου τού οποίου έχουμε την παρρησία και την είσοδο με πεποίθηση διαμέσου τής πίστης σ' αυτόν» (Εφεσίους Γ/3: 12). Έτσι λοιπόν συμπληρώνει ο συγγραφέας της επιστολή «προς Εβραίους» (κεφ. Ι/10, εδ. 19). «Έχοντας λοιπόν, αδελφοί, την παρρησία να μπούμε μέσα στα άγια, διαμέσου τού αίματος του Ιησού, διά νέας και ζώσης οδού, την οποίαν καθιέρωσεν εις ημάς διά του καταπετάσματος, τουτέστι της σαρκός αυτού και έχοντες ιερέα μέγαν επί τον οίκον του Θεού, ας πλησιάζωμεν μετά αληθινής καρδίας εν πληροφορία πίστεως, έχοντες τας καρδίας ημών κεκαθαρμένας από συνειδήσεως πονηράς και λελουμένοι το σώμα με ύδωρ καθαρόν ας κρατώμεν την ομολογίαν της ελπίδος ασάλευτον διότι πιστός ο υποσχεθείς» (Εβραίους Ι/10: 19-23).

     Πολλές φορές ο εχθρός της ψυχής προσπαθεί να μας κάνει να χάσουμε την παρρησία μας, το θάρρος μας, την εμπιστοσύνη μας ενώπιον του Θεού, κυρίως όταν η απάντηση του Θεού στα αιτήματά μας αργεί να έρθει, σύμφωνα με τη δική μας αντίληψη. Όταν ο εχθρός σπέρνει μέσα μας αμφιβολίες, φόβους, τότε θα πρέπει να θυμόμαστε την παραβολή του «άδικου κριτή» (Λουκάς ΙΗ/18: 1-8). Η παραβολή αυτή μας διδάσκει ότι ο Πατέρας Θεός, που είναι δίκαιος Κριτής, θα ενεργήσει και θα κάνει έκβαση στις αδικίες που συμβαίνουν στη ζωή μας. Ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι ο Θεός δε δεσμεύεται από το χρόνο και είναι ο μόνος που γνωρίζει την κατάλληλη στιγμή για ν’ απαντήσει. Ο συγγραφέας της επιστολής «προς Εβραίους» (Δ/4: 16) αναφέρει: «Ας πλησιάζουμε, λοιπόν, με παρρησία στον θρόνο τής χάρης, για να πάρουμε έλεος, και να βρούμε χάρη προς βοήθεια σε καιρό ανάγκης».

36 Διότι έχετε χρείαν υπομονής, διά να κάμητε το θέλημα του Θεού και να λάβητε την επαγγελίαν.

      Η υπομονή είναι βασικό στοιχείο της πνευματικής ζωής του πιστού ανθρώπου. Ο Δαβίδ, καθώς προσευχόταν ανελλιπώς προς το Θεό, αναφέρει στον «Ψαλμό» (Μ/40: 1):  «Περιέμεινα εν υπομονή τον Κύριον και έκλινε προς εμέ και ήκουσε της κραυγής μου». Χρειαζόμαστε υπομονή, για να κάνουμε το θέλημα του Κυρίου και να λάβουμε τις πλούσιες επαγγελίες του Θεού στη ζωή μας (Εβραίους Ι/10: 36). Καθώς περνάμε μέσα από δυσκολίες και προβλήματα, έχουμε ανάγκη υπομονής. Στην επιστολή του «Ιακώβου» (Α/1: 3,4) αναφέρεται: «γνωρίζοντας ότι η δοκιμασία τής πίστης σας εργάζεται υπομονή η δε υπομονή ας έχει τέλειο έργο, για να είστε τέλειοι και ολόκληροι, χωρίς να είστε σε τίποτε ελλιπείς» και στο εδ. 12: «Μακάριος ο άνθρωπος που υπομένει πειρασμό επειδή, αφού δοκιμαστεί, θα πάρει το στεφάνι τής ζωής, το οποίο ο Κύριος υποσχέθηκε σ' αυτούς που τον αγαπούν».

     Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι στο θέμα της υπομονής «εις πολλά πταίομεν άπαντες» (επ. Ιακώβου Γ/3: 2).  Η υπομονή μαθαίνεται με την πίστη, τη μελέτη, τη διδασκαλία του Λόγου του Θεού και μέσα από τις διάφορες δοκιμασίες που επιτρέπει ο Θεός στη ζωή μας. Ο Απ. Παύλος συμβουλεύει το πνευματικό του παιδί τον Τιμόθεο τι να ζητάει από τον Κύριο: «…ζήτει δε δικαιοσύνην, ευσέβειαν, πίστην, αγάπην, υπομονήν, πραότητα» (Α’ Τιμοθέου Σ/6: 11).

Μέσα στο Λόγο του Θεού γίνεται αναφορά σε ανθρώπους που αντιμετώπισαν νικηφόρα πολύ μεγάλες δοκιμασίες, εμπιστευόμενοι τον Κύριο. Ένα από τα ωραιότερα παραδείγματα είναι  η υπομονή του Ιώβ. Ο πιο πλούσιος κάτοικος της ανατολής έγινε ο πιο φτωχός, έχασε τα δέκα παιδιά του, έχασε την υγεία του, έχασε και τη γυναίκα του ακόμα, όμως παρά τις τόσο μεγάλες δοκιμασίες κράτησε την ακεραιότητά του, έκανε υπομονή και δεν είπε κακό λόγο κατά του Θεού. «Δέστε, μακαρίζουμε αυτούς που υπομένουν ακούσατε την υπομονή τού Ιώβ, και είδατε το τέλος τού Κυρίου, ότι ο Κύριος είναι πολυεύσπλαχνος και οικτίρμων» (Ιακώβου Ε/5: 11). Ο Ιώβ στον μεγάλο προσωπικό του αγώνα βγήκε νικητής, επειδή εμπιστεύτηκε απόλυτα το Θεό. Έφτασε ακόμα να πει: «Και αν με θανατώνει, εγώ θα ελπίζω σ' αυτόν» (Ιώβ ΙΓ/13: 15). Υπάρχει ένα πολύ σημαντικό εδάφιο το οποίο πάντοτε θα πρέπει να θυμόμαστε: «Πειρασμός δεν σας κατέλαβε, παρά μονάχα ανθρώπινος όμως, είναι πιστός ο Θεός, ο οποίος δεν θα σας αφήσει να πειραστείτε περισσότερο από τη δύναμή σας, αλλά μαζί με τον πειρασμό θα κάνει και την έκβαση, ώστε να μπορείτε να υποφέρετε» (Α’ Κορινθίους Ι/10: 13). Τα λόγια αυτά σημαίνουν ότι, αν διατηρούμε την πίστη μας στο Θεό, σε κάθε δοκιμασία που θα συμβεί στην πορεία της ζωή μας, ο Θεός θ’ αυξάνει την υπομονή μας και συγχρόνως θα κάνει έκβαση επιτρέποντας να κρατήσουμε τόσο βάρος όσο αντέχουμε.

37 Διότι έτι ολίγον καιρόν και θέλει ελθεί ο ερχόμενος και δεν θέλει βραδύνει.

     Η ανταμοιβή ταυτίζεται με την έλευση «εν νεφέλες» του Κυρίου Ιησού Χριστού. Στο βιβλίο του προφήτη «Αβακούμ» (κεφ. Β/2, εδ. 3) αναφέρεται: «Επειδή, η όραση μένει ακόμα για ορισμένον καιρό, αλλά στο τέλος θα μιλήσει, και δεν θα ψευστεί αν και αργοπορεί, πρόσμεινέ την επειδή, σίγουρα θάρθει, και δεν θα βραδύνει». Αυτό που σου αποκαλύπτω, λέει ο Θεός στον Αβακούμ (7^ος αιώνας π.Χ.) δε θα εκπληρωθεί αμέσως, σίγουρα όμως θα πραγματοποιηθεί στον ορισμένο καιρό. Γι’ αυτό, ψυχή, περίμενε με υπομονή την ώρα του Κυρίου. Ο Απ. Πέτρος έρχεται να μας υπενθυμίσει: «Δεν βραδύνει ο Κύριος την υπόσχεσιν αυτού, ως τινές λογίζονται τούτο βραδύτητα, αλλά μακροθυμεί εις ημάς, μη θέλων να απολεσθώσι τινές, αλλά πάντες να έλθωσιν εις μετάνοιαν» (Β’ Πέτρου Γ/3: 9). Η «μακροθυμία» είναι μέρος του καρπού του Αγίου Πνεύματος (Γαλάτας Ε/5: 22) και θα πρέπει να διακρίνει κάθε πιστό άνθρωπο. Το σύνολο του καρπού του Αγίου Πνεύματος είναι: αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια. Στο βιβλίο της «Εξόδου» (ΛΔ/34: 5-7) αναφέρεται: «Κύριος ο Θεός είναι οικτίρμων και ελεήμων, μακρόθυμος και πολυέλεος, και αληθινός» (Έξοδος ΛΔ/34: 5-7).

     Για πρώτη φορά όλα τα σημεία συγκλίνουν στο γεγονός ότι ο Κύριος έρχεται. Καθώς πλησιάζει, τα βήματά Του τ’ ακούν όλοι εκείνοι που έχουν «αναγεννηθεί» (Ιωάννης Γ/3: 3), που έχουν καρδιές μεταμορφωμένες από το Πνεύμα το Άγιο. Αυτοί μόνον μπορούν να διαβάσουν τα σημεία των καιρών και να προειδοποιήσουν τους ανθρώπους γύρω τους, όπως ακριβώς έγινε και στις ημέρες του Νώε. Ο Λόγος του Θεού αναφέρει ότι «οι ασεβείς δε θα εννοήσουν» (Δανιήλ ΙΒ/12: 10) και μέσα στην αγνωσία τους θα εμπαίζουν το Θεό και θα λένε: «Που είναι η υπόσχεσις της παρουσίας αυτού; διότι αφ' ης ημέρας οι πατέρες εκοιμήθησαν, τα πάντα διαμένουσιν ούτως απ' αρχής της κτίσεως» (Β’ Πέτρου Γ/3: 4).

    Τούτες τις ημέρες, που έχουν χαρακτηριστεί ως «οι έσχατες των εσχάτων ημερών» ο Απ. Παύλος διά Πνεύματος Αγίου μας συστήνει πώς θα πρέπει να σταθούμε ως πιστοί άνθρωποι. «Προσέχετε λοιπόν πως να περιπατείτε ακριβώς, μη ως άσοφοι, αλλ' ως σοφοί, εξαγοραζόμενοι τον καιρόν, διότι αι ημέραι είναι πονηραί. Διά τούτο μη γίνεσθε άφρονες, αλλά νοείτε τι είναι το θέλημα του Κυρίου» (Εφεσίους Ε/5: 15-21). Επίσης «Ταπεινωθείτε λοιπόν υπό την κραταιάν χείρα του Θεού, διά να σας υψώση εν καιρώ, και πάσαν την μέριμναν υμών ρίψατε επ' αυτόν, διότι αυτός φροντίζει περί υμών. Εγκρατεύθητε, αγρυπνήσατε διότι ο αντίδικός σας διάβολος ως λέων ωρυόμενος περιέρχεται ζητών τίνα να καταπίη εις τον οποίον αντιστάθητε μένοντες στερεοί εις την πίστιν, εξεύροντες ότι τα αυτά παθήματα γίνονται εις τους αδελφούς σας τους εν τω κόσμω» (Α’ Πέτρου Ε/5 :6-9). 

       38 Ο δε δίκαιος θέλει ζήσει εκ πίστεως και εάν τις συρθή οπίσω, η ψυχή μου δεν ευαρεστείται εις αυτόν.  

Ο δίκαιος θα ζήσει με την πίστη του στο Θεό και τις υποσχέσεις Του και αν κάποιος υπαναχωρήσει, στραφεί εις τα οπίσω, ο Θεός δεν ευαρεστείται σ’ αυτόν. Ο Λόγος του Θεού σε πολλά χωρία του μας φανερώνει τη μεγάλη σημασία της πίστης για τη δικαίωση του αμαρτωλού ανθρώπου. Στην Παλαιά Οικονομία ο λαός Ισραήλ όφειλε να επιδιώξει την απόκτηση της σωτηρίας του μέσα από την εκπλήρωση των εντολών του Θεού. Στο βιβλίο του «Λευιτικού» (ΙΗ/18: 5), αναφέρεται: «Θέλετε φυλάττει λοιπόν τα προστάγματά μου και τας κρίσεις μου τα οποία κάμνων ο άνθρωπος, θέλει ζήσει δι' αυτών. Εγώ είμαι ο Κύριος». Ο Νόμος   αυτός του Θεού (Μωσαϊκός), αν και πνευματικός (Ρωμαίους Ζ/7: 14) αποδείχτηκε ότι ήταν αδύναμος να μεταδώσει ζωή στον άνθρωπο, ο οποίος από τη φύση του είναι σαρκικός, πουλημένος ολοκληρωτικά στην αμαρτία. Το τελικό αποτέλεσμα της αδυναμίας του ανθρώπου να εφαρμόσει το Νόμο του Θεού απέδειξε την πλήρη ανικανότητα του ανθρώπου να σωθεί με τα έργα του. Ο Νόμος του Θεού δόθηκε, για να φανερωθεί η αμαρτία του ανθρώπου καθώς και η αδυναμία του να τον εκτελέσει.

      Ο συγγραφέας της επιστολής «προς Γαλάτας» (Γ/3: 19-24), αναφέρει:

19 Γιατί, λοιπόν, δόθηκε ο νόμος; Προστέθηκε εξαιτίας των παραβάσεων, μέχρις ότου έρθει το σπέρμα, προς το οποίο είχε γίνει η υπόσχεση, που διατάχθηκε από αγγέλους διαμέσου ενός μεσίτη.

20 Και ο μεσίτης δεν είναι για έναν ο Θεός, όμως, είναι ένας.

21 Ο νόμος, λοιπόν, είναι ενάντιος στις υποσχέσεις τού Θεού; Μη γένοιτο! Επειδή, αν δινόταν ένας νόμος, που να μπορούσε να φέρει ζωή, η δικαιοσύνη θα ήταν πραγματικά από τον νόμο

22 η γραφή, όμως, συνέκλεισε τα πάντα κάτω από την αμαρτία, για να δοθεί η υπόσχεση διαμέσου τής πίστης τού Ιησού Χριστού σ' αυτούς που πιστεύουν.

23 Πριν, όμως, έρθει η πίστη, φρουρούμασταν κάτω από τον νόμο, περικλεισμένοι στην πίστη που επρόκειτο να αποκαλυφθεί.

24 Ώστε, ο νόμος έγινε παιδαγωγός μας στον Χριστό, για να ανακηρυχθούμε δίκαιοι διαμέσου τής πίστης.

     Στο ερώτημα αν ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί και να δικαιωθεί ενώπιον του Θεού με τα έργα του Νόμου, ο Απ. Παύλος μας αναφέρει κάτι πολύ σημαντικό. «Δεν αθετώ τη χάρη τού Θεού επειδή, αν η δικαίωση γίνεται διαμέσου τού νόμου, άρα ο Χριστός μάταια πέθανε» (Γαλάτας Β/2: 21). Εάν ο άνθρωπος μπορούσε να δικαιωθεί μπροστά στο Θεό τηρώντας τα έργα του Νόμου, τότε ο Χριστός πέθανε μάταια. Όταν ο άνθρωπος προσπαθεί να κερδίσει τη σωτηρία του με τα έργα του Νόμου, ακυρώνει το Έργο σωτηρίας του Θεού, διά της θυσίας του Κυρίου Ιησού Χριστού.  

    Απέναντι σ’ έναν τρόπο σωτηρίας, δια των προσωπικών έργων, ο Λόγος του Θεού μας παρουσιάζει έναν άλλο τρόπο σωτηρίας. Πρόκειται για ένα σχέδιο το οποίο, το συνέλαβε και το υλοποίησε μέσα στην πανσοφία Του, ο ίδιος ο Θεός, προ καταβολής κόσμου (Α’ Πέτρου Α/1: 20). Το σχέδιο αυτό της σωτηρίας είναι εντελώς διαφορετικό από το προηγούμενο. Σύμφωνα με το Θεϊκό σχέδιο για την εξιλέωση των αμαρτιών του ανθρώπου χρειάζονται όχι ανθρώπινα έργα ή άλλες ανθρώπινες προσπάθειες, αλλά ένα άλλο Έργο λύτρωσης, αποκατάστασης. Το Έργο αυτό που θα οδηγήσει στην άφεση των αμαρτιών, στην εξιλέωση του αμαρτωλού ανθρώπου, στη δικαίωσή του απέναντι στον Άγιο Θεό, δεν  είναι από τον άνθρωπο, αλλά έχει πραγματοποιηθεί από το Θεό και προσφέρεται δωρεάν και σήμερα σε κάθε  άνθρωπο. Είναι ένα Έργο που ο ίδιος ο Θεός έχει κάνει διά Ιησού Χριστού, για την δικαίωση του αμαρτωλού ανθρώπου. 

    Το Έργο της λύτρωσης του Θεού το έχουν ανάγκη όλοι οι άνθρωποι καθώς «πάντες ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού» (Ρωμαίους Γ/3: 23). Ο άνθρωπος γεννιέται με την αμαρτία και με τον τρόπο αυτό είναι από τη φύση του αμαρτωλός (Ρωμαίους Ε/5: 12). Επειδή λοιπόν η αμαρτία είναι πανανθρώπινη υπόθεση, το Έργο της σωτηρίας του Θεού ισχύει για όλους τους ανθρώπους, καθώς "ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης" (Πράξεις Ι/10: 34), αλλά είναι ένας Θεός που «θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι, και να έρθουν στην επίγνωση της αλήθειας» (Α’ Τιμοθέου Β/2: 4). 

  Πρόκειται για «το Έργο του Σταυρού του Χριστού», πρόκειται για τον αντικαταστικό θάνατο του Κυρίου Ιησού Χριστού, του Υιού του Θεού, πάνω στο σταυρό του Γολγοθά. Προκειμένου να ικανοποιηθεί η Θεία δικαιοσύνη εξαιτίας της ανθρώπινης παράβασης, έπρεπε ο άνθρωπος να πεθάνει, γιατί ο «μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος» (Ρωμαίους Σ/6: 23). Ο Θεός όμως από αγάπη για τον αμαρτωλό δεν άφησε τον άνθρωπο ν’ απολεστεί και να χαθεί αιωνίως. Ο Λόγος του Θεού μας αναφέρει: «διότι τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωκε τον υιόν Αυτού τον μονογενή, δια να μη απολεσθεί πας ο πιστεύων εις αυτόν, αλλά να έχει ζωήν αιώνιον» (Ιωάννης Γ/3: 16). Έδωσε ο Θεός τον Υιόν Του τον μονογενή και πέθανε πάνω στο σταυρό ως αντικαταστάτης μιας ολόκληρης αμαρτωλής ανθρωπότητας. Πέθανε ο Χριστός, για να μην απολεσθεί καθένας που θα πιστέψει σ’ Αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή.

       Ο Απ. Παύλος αναφέρει προς τους Χριστιανούς της Ρώμης:

21 Τώρα, όμως, χωρίς τον νόμο, φανερώθηκε η δικαιοσύνη τού Θεού, έχοντας τη μαρτυρία τού νόμου και των προφητών·

22 δικαιοσύνη, όμως, του Θεού, διαμέσου τής πίστης στον Ιησού Χριστό, προς όλους κι επάνω σε όλους εκείνους που πιστεύουν· επειδή, δεν υπάρχει διαφορά·

23 δεδομένου ότι, όλοι αμάρτησαν, και στερούνται τη δόξα τού Θεού·

24 ανακηρύσσονται, όμως, δίκαιοι, δωρεάν, με τη χάρη του, διαμέσου τής απολύτρωσης που έγινε με τον Ιησού Χριστό

25 τον οποίο ο Θεός προκαθόρισε ως μέσον εξιλέωσης διαμέσου τής πίστης, με βάση το αίμα του, προς φανέρωση της δικαιοσύνης του, για την άφεση των αμαρτημάτων, που έγιναν στο παρελθόν, μέσα στη μακροθυμία τού Θεού·

26 προς φανέρωση της δικαιοσύνης του στον παρόντα καιρό, για να είναι αυτός δίκαιος, και να ανακηρύσσει δίκαιον εκείνον που πιστεύει στον Ιησού.

27 Πού είναι, λοιπόν, η καύχηση; Κλείστηκε έξω. Με ποιον νόμο; Των έργων; Όχι αλλά με τον νόμο τής πίστης.

28 Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι ο άνθρωπος ανακηρύσσεται δίκαιος διαμέσου τής πίστης, χωρίς τα έργα τού νόμου (Ρωμαίους Γ/3: 21,28).

«Και εάν τις συρθή οπίσω, η ψυχή μου δεν ευαρεστείται εις αυτόν».

Καθώς ο λαός Ισραήλ βρίσκεται στην έρημο και βαδίζει προς τη γη της επαγγελίας θυμήθηκε «τα οψάρια, τα οποία ετρώγομεν εν Αιγύπτω δωρεάν, τ’ αγγούρια και τα πεπόνια και τα πράσα, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα, που έτρωγε στην Αίγυπτο όταν ήταν δούλος» (Αριθμοί ΙΑ/11: 5). Το βούρδουλα του Φαραώ δεν τον θυμήθηκε. Μέσα στο κλίμα αυτό μία σκέψη βασάνιζε το μυαλό τους: «…Δεν ήταν καλύτερο σε μας να επιστρέψουμε πίσω στην Αίγυπτο;» (Αριθμοί ΙΔ/14: 3).

Ο Θεός εκφράζει τη δυσαρέσκειά Του για όλους εκείνους που απομακρύνονται από την πίστη. Που υπαναχωρούν από την αλήθεια του Ευαγγελίου, που στρέφονται «προς τα πίσω», που επιστρέφουν στα «ξυλοκέρατα» αυτού του κόσμου. Αναφερόμενος σε όλους αυτούς ο Απ. Πέτρος στην επιστολή του «Β’ Πέτρου» (Β/2: 20-22) γράφει:

20 Επειδή εάν αφού απέφυγον τα μολύσματα του κόσμου διά της επιγνώσεως του Κυρίου και Σωτήρος Ιησού Χριστού, ενεπλέχθησαν πάλιν εις ταύτα και νικώνται, έγιναν εις αυτούς τα έσχατα χειρότερα των πρώτων.

21 Επειδή καλήτερον ήτο εις αυτούς να μη γνωρίσωσι την οδόν της δικαιοσύνης, παρά αφού εγνώρισαν να επιστρέψωσιν εκ της παραδοθείσης εις αυτούς αγίας εντολής.

22 Συνέβη δε εις αυτούς το της αληθινής παροιμίας, Ο κύων επέστρεψεν εις το ίδιον αυτού εξέρασμα, και, Ο χοίρος λουσθείς επέστρεψεν εις το κύλισμα του βορβόρου.

     39 Ημείς όμως δεν είμεθα εκ των συρομένων οπίσω προς απώλειαν, αλλ' εκ των πιστευόντων προς σωτηρίαν της ψυχής     

Ο αιώνιος Λόγος του Θεού έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι όλοι όσοι πίστεψαν στην «δωρεάν, κατά χάριν, σωτηρία διά Ιησού Χριστού» (Εφεσίους Β/2: 8), δεν είναι απ’ αυτούς που σέρνονται προς τα οπίσω και οδηγούνται στην αιώνια απώλεια, αλλά απ’ αυτούς που πιστεύουν για σωτηρία της ψυχής τους (Εβραίους Ι/10: 39). Ο συγγραφέας της επιστολής «προς Εβραίους» (Θ/9: 28), αναφέρει: «ούτω και ο Χριστός, άπαξ προσφερθείς διά να σηκώσει τας αμαρτίας πολλών, θέλει φανεί εκ δευτέρου χωρίς αμαρτίας εις τους προσμένοντας αυτόν διά σωτηρίαν».Τούτες τις ώρες ας μη χάσουμε την ελπίδα μας, το θάρρος μας, τη δύναμή μας, γιατί μας περιμένει πολύ μεγάλη ανταμοιβή στον ουρανό. Ας θυμηθούμε για άλλη μία φορά τα λόγια του Κυρίου: «Εύγε, δούλε αγαθέ και πιστέ εις τα ολίγα εστάθης πιστός, επί πολλών θέλω σε καταστήσει» (Ματθαίος ΚΕ/25: 23). Στο βιβλίο της «Αποκάλυψης» (ΚΒ/22: 12) αναφέρεται: «Και ιδού, έρχομαι ταχέως, και ο μισθός μου είναι μετ' εμού, διά να αποδώσω εις έκαστον ως θέλει είσθαι το έργον αυτού». ---

 

* Σύντομα σχόλια επί της επιστολής «προς Εβραίους».

H επιστολή «προς Εβραίους» καθώς και η επιστολή του «Ιακώβου», γράφτηκαν για Εβραίους Χριστιανούς. Του Ιακώβου γράφτηκε για τους Εβραίους της διασποράς, ενώ η «προς Εβραίους», για τους Εβραίους Χριστιανούς της Ιερουσαλήμ.

Η επιστολή γράφτηκε πριν καταστραφεί η Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ. από τους Ρωμαίους κι ενώ ο ναός ήταν ακόμα στη θέση του με όλη του τη μεγαλοπρέπεια (Λουκάς ΚΑ/21: 5,6). Αυτό συμπεραίνεται από το γεγονός ότι το κείμενο δεν αναφέρει καθόλου το γεγονός της καταστροφής του Ναού αντίθετα αναφέρεται στη θυσιαστική λατρεία που συνεχιζόταν ακόμη, σύμφωνα με τις δ/ξεις του βιβλίου του «Λευιτικού».

Πιθανή ημερομηνία που γράφτηκε η επιστολή είναι μεταξύ 62 και 69 μ.Χ. και καλύπτει ένα πολύ σημαντικό μέρος της Αγίας Γραφής ερμηνεύοντας τη σημασία των Εβραϊκών τελετουργιών φανερώνοντας ότι έχουμε ξεπεράσει το βασίλειο των «τύπων»  και βρισκόμαστε πλέον σ’ αυτό της πραγματικότητας της Καινής Διαθήκης. 

Η επιστολή είναι ανώνυμη και γι’ αυτό δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για την ταυτότητα του συγγραφέα. Έχουν προταθεί σαν συγγραφείς ο Λουκάς, ο Βαρνάβας, ο Απολλώ. Ωστόσο, υπάρχουν μερικά δυνατά επιχειρήματα για να καταλήξει κανείς ότι η επιστολή είναι γραμμένη απ’ τον Απ. Παύλο. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο Παύλος αρχικά έγραψε αυτή την επιστολή στα Εβραϊκά κι αργότερα μεταφράστηκε από κάποιον άλλο, πιθανόν το Λουκά, στα Ελληνικά. Αυτό δικαιολογεί και τη διαφορά, αν υπάρχει, στον τρόπο χρήσης της γλώσσας. Αυτή η υπόθεση μπορεί να γίνει αποδεχτή.

Η επιστολή «προς Εβραίους» γράφτηκε για τους εξής λόγους:

1/ Οι Ισραηλίτες Χριστιανοί είχαν μια μεγάλη παγίδα μπροστά τους, μετά την πίστη τους στο Χριστό να επιστρέψουν στο Νόμο του Μωυσή.

2/ Ο συγγραφέας ήθελε να υψώσει και να παρουσιάσει τον Ιησού Χριστό, ως την πλήρη αποκάλυψη του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου (Εβραίους Ι/10: 28).

Ενώ οι Εβραίοι ήταν συνηθισμένοι στην παράδοση, στους ιερείς, στο ναό, στις θυσίες, τα αίματα, τους ραντισμούς, τις γιορτές, ξαφνικά έρχεται ο Χριστός και όλα αυτά καταργούνται γιατί εκπληρώνονται στο Πρόσωπό Του και στην αντικαταστατική θυσία Του πάνω στο σταυρό. 

  Οι Ιουδαϊζοντες [Εβραίοι Χριστιανοί που πίστευαν ότι έπρεπε να τηρούν και τον Μωσαϊκό Νόμο] δεν το αποδέχονταν αυτό και προσπαθούσαν να επαναφέρουν τους Χριστιανούς πίσω στην Ιουδαϊκή παράδοση. Ο Θεός, δια Ιησού Χριστού, μας βγάζει μέσα απ'  τις παραδόσεις, και μέσα από παλαιούς τύπους γιατί με το Χριστό, με τη θυσία Του πάνω στο σταυρό, με το αθώο αίμα που χύθηκε και δόθηκε  ως «λύτρον αντί πολλών» (Ματθαίος Κ/20: 28 & Μάρκος Ι/10: 45) όλα αυτά καταργούνται.  Στην Παλαιά Διαθήκη έχουμε θυσίες ζώων, ιερείς κλπ. Στην Καινή Διαθήκη έχουμε τη θυσία του Χριστού του Υιού του Θεού. Έχουμε «έναν Αρχιερέα μέγαν, όστις διήλθε τους ουρανούς, Ιησούν τον Υιόν του Θεού» (Εβραίους Δ/4: 14). ---

"Μη ομοζυγείτε.....".

Επιστολή «Β’ Κορινθίους», κεφ. Σ/6, εδ. 16-18. 

14 Μη ομοζυγείτε με τους απίστους διότι τίνα μετοχήν έχει η δικαιοσύνη με την ανομίαν; τίνα δε κοινωνίαν το φως προς το σκότος; 

15 Τίνα δε συμφωνίαν ο Χριστός με τον Βελίαλ; ή τίνα μερίδα ο πιστός με τον άπιστον; 

16 Τίνα δε συμβίβασιν ο ναός του Θεού με τα είδωλα; διότι σεις είσθε ναός Θεού ζώντος, καθώς είπεν ο Θεός ότι θέλω κατοικεί εν αυτοίς και περιπατεί, και θέλω είσθαι Θεός αυτών, και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαός μου. 

17 Διά τούτο. Εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αποχωρίσθητε, λέγει Κύριος, και μη εγγίσητε ακάθαρτον, και εγώ θέλω σας δεχθή, 

18 και θέλω είσθαι Πατήρ σας, και σεις θέλετε είσθαι υιοί μου και θυγατέρες, λέγει Κύριος παντοκράτωρ. 

        ΣΧΟΛΙΑ:

       «Μη ομοζυγείτε». Ομοζυγώ, αρχικά σήμαινε το ζευγάρι των βοών που δένονταν μαζί το ένα δίπλα στο άλλο, για να τραβούν το αλέτρι για να οργώνουν τη γη. Τα ζώα έμπαιναν κάτω από τον ίδιο ζυγό. Ουσιαστικά σημαίνει ότι ενώνομαι πολύ στενά, δένομαι με κάποιους ανθρώπους κατά ιδιαίτερο τρόπο, όπου το ένα άτομο μπορεί να επηρεάσει ή να επιδράσει στο άλλο. Ένα τέτοιο παράδειγμα «ομοζυγίας» είναι ο γάμος. Πρόκειται για ένα δεσμό, για μία ενότητα, που διαρκεί μια ολόκληρη ζωή, που λαμβάνονται κοινές αποφάσεις, που χαράσσεται κοινή πορεία. Επίσης μία επαγγελματική συνεργασία ή μία κοινή επιχείρηση μπορεί να χαρακτηριστεί «ομοζυγία». 

     Από τη μία μεριά τίθεται η δικαιοσύνη, το φως του Χριστού, η πίστη, ο "Ναός του Θεού" που στην Καινή Διαθήκη είναι η Εκκλησία Του και από την άλλη πλευρά βρίσκεται η ανομία, το σκοτάδι, ο Σατανάς, οι άπιστοι άνθρωποι, οι ειδωλολάτρες. Αυτά τα αντίθετα και ετερόκλητα πράγματα σε καμία περίπτωση δε μπορούν να συμβιβαστούν, να συμπορευτούν, να σταθούν ομού, να ομοζυγίσουν. Πρόκειται για εντελώς αντίθετα πράγματα που δε μπορούν ποτέ να βρεθούν σε μία κοινή αρμονική σχέση. Η εντολή του Θεού σε κάθε πιστό άνθρωπο είναι ξεκάθαρη: «Διά τούτο. Εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αποχωρίσθητε, λέγει Κύριος, και μη εγγίσητε ακάθαρτον, και εγώ θέλω σας δεχθή και θέλω είσθαι Πατήρ σας, και σεις θέλετε είσθαι υιοί μου και θυγατέρες, λέγει Κύριος παντοκράτωρ» (εδ. 17, 18). Για όσους πιστέψουν υπάρχει η υπόσχεση του Κυρίου ότι θα μας δεχθεί και θα γίνει Πατέρας μας. Θα είναι ο Θεός μας, εμείς θα είμαστε ο λαός Του και θα κατοικεί μέσα μας. 

    Είναι βασική αρχή του Λόγου του Θεού ότι δε μπορούμε να ομοζυγούμε με απίστους, γιατί αυτό θα μας οδηγήσει σε συμβιβασμό με τον κόσμο. Γι’ αυτό ο Θεός ζητάει τον αποχωρισμό μας από τον κόσμο. Ο Σαμψών προσπαθούσε να συμβιβάσει και το Θεό και τον κόσμο και τ’ αποτελέσματα στη ζωή του ήταν τραγικά γι’ αυτόν (βιβλίο "Κριτών", κεφ. ΙΓ/13 έως ΙΣ/16). Κάτι ανάλογο προσπάθησε να κάνει και ο βασιλιά Σολομώντας προς το τέλος της ζωής του (Α’ Βασιλέων ΙΑ/11: 4-8). Ο Θεός είπε στον Άβραμ (μετέπειτα Αβραάμ), «Έξελθε εκ της γης σου, και εκ της συγγενείας σου, και εκ του οίκου του πατρός σου, εις την γην την οποίαν θέλω σοι δείξει» (Γένεση ΙΒ/12: 1). Ο Θεός μας καλεί να βγούμε μέσα από το πνεύμα του κόσμου, της αμαρτίας και της αποστασίας, που κυριαρχεί στις ημέρες μας. 

    Ο Απ. Παύλος στην επιστολή «Β’ Κορινθίους» (Ζ/7: 1) αναφέρει: «Έχοντες λοιπόν, αγαπητοί, ταύτας τας επαγγελίας, ας καθαρίσωμεν εαυτούς από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος, εκπληρούντες αγιωσύνην εν φόβω Θεού». 

    Είναι γεγονός ότι ο άνθρωπος δε μπορεί να ζήσει χωρίς το Θεό. Είναι πλασμένος σε όλη του τη ζωή να ζητά τον Θεό και ας μην το γνωρίζει πολλές φορές. Αυτά που ζητά στις απολαύσεις, στις επιδείξεις, στα γλέντια είναι υποκατάστατα της ανάγκης της ψυχής του για την ανάκτηση του χαμένου Παράδεισου, την αναγνώριση του Θεού μέσα στη ζωή του. 

     Ο εχθρός, για να παραπλανήσει τον άνθρωπο, αντί του αληθινού Θεού του προσφέρει τον «κόσμο», το κοσμικό πνεύμα. Έτσι συμπεριφέρθηκε ο άφρων πλούσιος, όταν ευτύχισαν τα χωράφια του: «τότε θα πω, ψυχή μου έχεις πολλά αγαθά για πολλά χρόνια, φάγε, πιε, ευφραίνου» (Λουκάς ΙΒ/12: 19). Εδώ υπάρχει το στοιχείο του «θα» των πλούσιων υποσχέσεων του εχθρού, οι οποίες ποτέ δεν πραγματοποιούνται. Προσφέρει υποκατάστατα ο εχθρός, καλλιεργεί επιθυμίες, πάθη, αλλά ποτέ και καμία από τις υποσχέσεις του δε θα βγει αληθινή, γιατί είναι "ο πατέρας του ψεύδους" (Ιωάννης Η/8: 44).

     Ο άνθρωπος καθημερινά καλείται να επιλέξει ανάμεσα στον «Αληθινό, το ζωντανό Θεό» και στο «πνεύμα του κόσμου», της ευχαρίστησης της σάρκας, των αισθήσεων, των ψεύτικων προσωρινών γήινων απολαύσεων. Εδώ είναι που πολλές φορές εμφανίζεται μια τάση και επιδιώκεται από τους ανθρώπους να συμβεί κάτι που είναι απόλυτα αδύνατο. Να συνδυάσει και το Θεό και τον κόσμο. Αυτό ποτέ δεν επιτυγχάνεται, γιατί το «πνεύμα» και η «σάρκα» είναι εντελώς αντίθετα, «ταύτα αντίκεινται προς άλληλα» (Γαλάτας Ε/5: 17). "Η σάρκα επιθυμεί πράγματα που είναι αντίθετα στο Πνεύμα, και το Πνεύμα επιθυμεί πράγματα που είναι αντίθετα στη σάρκα. Κι έτσι αυτά τα δύο αντιμάχονται μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να μην κάνετε αυτά που θα θέλατε να κάνετε"  Ή το ένα ή το άλλο θα πρέπει να επιλέξουμε. Πρέπει να μας διακρίνει μια σοβαρότητα στη σχέση μας με το Θεό. Η πίστη μας στον Κύριο δεν είναι μια απλή υπόθεση. Ο ίδιος ο Κύριος υπήρξε κατηγορηματικός: «Ουδείς δούλος δύναται να δουλεύη δύο κυρίους διότι ή τον ένα θέλει μισήσει και τον άλλον θέλει αγαπήσει ή εις τον ένα θέλει προσκολληθή και τον άλλον θέλει καταφρονήσει. Δεν δύνασθε να δουλεύητε Θεόν και μαμωνά» (Λουκάς ΙΣ/16: 13). Θα μελετήσουμε μια ιστορία μέσα από την Παλαιά Διαθήκη, όπου θα διαπιστώσουμε πόσο αντίθετα και πόσο ασυμβίβαστα είναι η Αλήθεια με το ψέμα. Πόσο μεγάλη απόσταση υπάρχει μεταξύ του "Αληθινού Θεού" και των "ψεύτικων θεών" του κόσμου τούτου. 

    Βιβλίο «Α’ Σαμουήλ»,  κεφ.  Ε/5,  εδ.  1-4. 

1 ΚΑΙ οι Φιλισταίοι πήραν την κιβωτό τού Θεού, και την έφεραν από το Έβεν-έζερ στην Άζωτο. 

2 Και οι Φιλισταίοι πήραν την κιβωτό τού Θεού, και την έφεραν στον οίκο τού Δαγών, και την έβαλαν κοντά στον Δαγών. 

3 Και όταν οι Αζώτιοι σηκώθηκαν ενωρίς το πρωί την επόμενη ημέρα, να, ο Δαγών ήταν πεσμένος με το πρόσωπό του επάνω στη γη, μπροστά στην κιβωτό τού Κυρίου. Και αφού πήραν τον Δαγών, τον έβαλαν στον τόπο του. 

4 Και την επόμενη ημέρα, όταν σηκώθηκαν ενωρίς το πρωί, να, ο Δαγών ήταν πεσμένος με το πρόσωπό του επάνω στη γη μπροστά στην κιβωτό τού Κυρίου και το κεφάλι τού Δαγών και οι δύο παλάμες των χεριών του ήταν αποκομμένες επάνω στο κατώφλι· μονάχα ο κορμός τού Δαγών εναπέμεινε σ' αυτόν.

     Όπως γνωρίζουμε οι Ισραηλίτες πάρα πολλές φορές δε σοβαρεύονταν με τα πράγματα του Θεού και δεν ενεργούσαν σύμφωνα με τις εντολές Του, όμως "ο Θεός δεν εμπαίζεται" (Γαλάτας Σ/6: 7). Έτσι κάποια στιγμή, εξαιτίας της απιστίας τους, αποφάσισε «να μετακομίσει» μέσα από το λαό Του το ορατό Του σύμβολό της παρουσίας Του, που ήταν η «Κιβωτός της διαθήκης». 

     Τα γεγονότα συνέβησαν ως εξής: Έγινε μια μεγάλη μάχη με τους Φιλισταίους στην οποία ο λαός Ισραήλ ηττήθηκε. Στη μάχη αυτή σκοτώθηκαν και οι δύο γιοί του ιερέα Ηλεί και πιάστηκε από τους εχθρούς και η Κιβωτός της Διαθήκης (Α’ Σαμουήλ Δ/4: 10,11). Ένα κιβώτιο από ξύλο ακακίας ήταν η κιβωτός και είχε κατασκευαστεί σύμφωνα με τις υποδείξεις του Θεού. Μέσα σ’ αυτήν υπήρχαν οι πλάκες με τις δέκα εντολές, που έδωσε ο Θεός στο Μωυσή στο όρος Σινά, μια στάμνα με «μάνα» και η ράβδος του Ααρών, «η βλαστήσασα» (Εβραίους Θ/9: 4). 

     Η χαρά των Φιλισταίων ήταν πολύ μεγάλη από το γεγονός ότι κατάφεραν να νικήσουν το λαό Ισραήλ και να λάβουν από τους Ισραηλίτες ως λάφυρο την «Κιβωτό της Διαθήκης», όμως τους προέκυψε και ένα μεγάλο και σοβαρό πρόβλημα. Τι να τον κάνουμε τον καινούργιο Θεό που με τη δύναμή μας κατακτήσαμε; Μετά από πολλή σκέψη βρήκαν μια θαυμάσια λύση, θα τον έβαζαν δίπλα στο δικό τους θεό, τον Δαγών, που ήταν ένα τεράστιο τερατόμορφο άγαλμα, από τη μέση και πάνω άνθρωπος και στο κάτω μέρος ψάρι. 

     Έτσι και έκαναν, δίπλα στον Δαγών έβαλαν την Κιβωτό του Κυρίου. Την άλλη μέρα το πρωί, σαν άνοιξαν το ναό, είδαν το άγαλμα του Δαγών πεσμένο από το βάθρο του στο πάτωμα σαν να προσκυνούσε την Κιβωτό. Αυτό βέβαια δεν άρεσε καθόλου στους λάτρεις του Δαγών. Έτσι λοιπόν έβαλαν και πάλι το Δαγών στο βάθρο του και απέδωσαν το γεγονός σε τυχαίο περιστατικό. Αλίμονο στους ανθρώπους που πιστεύουν σε θεούς που περιμένουν να τους στηρίξουν και να τους αποκαταστήσουν. Δυστυχώς όμως πολλές φορές συμβαίνει αυτό. Την άλλη μέρα τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα. Πάλι ο Δαγών πεσμένος με κομμένο το κεφάλι είχε κυλήσει μέχρι το σκαλοπάτι και με κομμένες και τις δύο παλάμες των χεριών του (Α’ Σαμουήλ Ε/5: 1-5). 

   Το πράγμα ήταν φανερό. Οι δύο θεοί δε συνταίριαζαν, δε μπορούσαν να συγκατοικήσουν και ως εκ τούτου αναγκαστικά ο ένας από τους δύο θα έπρεπε να φύγει από το χώρο. Όμως ποιος θα έφευγε; Η απλή λογική λέει πως θα έπρεπε να κρατήσουν τον πιο δυνατό και να διώξουν τον ηττημένο, όμως αυτοί είχαν άλλη γνώμη. Δυστυχώς οι άνθρωποι, αν και βλέπουν και αντιλαμβάνονται τα πράγματα, με κανέναν τρόπο δε θέλουν ν’ απαλλαγούν από τα είδωλα και τις κρυφές επιθυμίες της καρδιάς τους. Το βλέπουν πως είναι ψεύτικοι οι θεοί τους και δε μπορούν να τους προσφέρουν καμία βοήθεια, όμως τους προτιμούν για το λόγο ότι ο Θεός της Αγίας Γραφής είναι Άγιος και λατρεύεται με αγιότητα και με καθαρότητα καρδιάς και ζωής. Κατά βάθος όμως αυτοί αγαπούν την αμαρτία και σαν επακόλουθο όλες εκείνες τις θεωρίες και τους «θεούς» που την εκπροσωπούν. 

    Ο πολύπαθος προφήτης «Ιερεμίας» (Ι/10: 5) αναφέρει: 

3. Δεδομένου ότι, τα νόμιμα των λαών είναι μάταια επειδή, κόβουν ξύλο από το δάσος, εργασία χεριών ενός μαραγκού με τον πέλεκυ. 

4. Το καλλωπίζουν με ασήμι και με χρυσάφι το στερεώνουν με καρφιά και με σφυριά, για να μη κινείται. 

5. Είναι όρθια σαν τον φοίνικα, αλλά δεν μιλούν έχουν ανάγκη να βαστάζονται, επειδή δεν μπορούν να περπατήσουν. Μη τα φοβάστε επειδή, δεν μπορούν να κακοποιούν ούτε είναι δυνατόν σ' αυτά να αγαθοποιήσουν. 

    Καθέναν που ζητά και θέλει την αλήθεια, όσο κόστος και αν έχει αυτή, ο Θεός οπωσδήποτε θα τον βρει και θα του αποκαλυφθεί μέσα στη ζωή του. Ας προσέξουμε όμως να μην εμπαίζουμε το Θεό. Στην επιστολή «προς Εβραίους» (Ι/10: 26,27) αναφέρεται: «Διότι εάν ημείς αμαρτάνωμεν εκουσίως, αφού ελάβομεν την γνώσιν της αληθείας, δεν απολείπεται πλέον θυσία περί αμαρτιών, αλλά φοβερά τις απεκδοχή κρίσεως και έξαψις πυρός, το οποίον μέλλει να κατατρώγη τους εναντίους». 

     Θα πρέπει κάποτε να καταλάβουμε ότι με τα πράγματα του Θεού δεν μπορούμε να παίζουμε. Η θυσία του σταυρού του Χριστού είναι μια επιταγή αγιότητας και καθαρότητας για μας. Λίγο καιρό αργότερα, στις ημέρες του Δαβίδ, μετέφεραν την Κιβωτό της Διαθήκης με μία άμαξα, που την έσερναν βόδια. Το έδαφος όμως ήταν ανώμαλο, το αμάξι κάποια στιγμή έγειρε και φάνηκε πως η Κιβωτός θα έπεφτε. Καλοπροαίρετα ένας Ισραηλίτης, ο Ουζά, που ήταν δίπλα, άπλωσε το χέρι του από ένστικτο να συγκρατήσει την Κιβωτό, το ορατό αυτό σύμβολο του Θεού. Στην πράξη έβαλε το δικό του, ανθρώπινο, ακάθαρτο χέρι, για να βοηθήσει τον Θεό. Το αποτέλεσμα υπήρξε τραγικό; Μια τρομερή δύναμη τον κατακεραύνωσε και κοκάλωσε με απλωμένο το χέρι του (Β’ Σαμουήλ Σ/6: 6,7). Πρέπει να καταλάβουμε ότι δε μπορούμε ν’ ανακατεύουμε και «να βάζουμε το δικό μας χέρι», μέσα από ανθρώπινες ενέργειες και υπολογισμούς, έστω και καλοπροαίρετους, μαζί με τα Άγια σχέδια του Κυρίου. Η διατύπωση του Λόγου του Θεού: «φοβερά απεκδοχή κρίσεως», φαίνεται να έχει τρομερά επακόλουθα στην άστατη ζωή μας. 

     Το πάθημα του Ουζά, που έμεινε μνημειώδες, μόνο με μια άλλη περίπτωση μπορεί να συγκριθεί, με τη γυναίκα του Λωτ, η οποία «εμβλέψασα εις τα οπίσω έγινε στήλη άλατος» (Γένεση ΙΘ/19: 26). Τα πράγματα του Θεού, τις υποδείξεις, τις προειδοποιήσεις Του θα πρέπει να τις παίρνουμε πολύ σοβαρά. 

     Στην επιστολή «Α’ Κορινθίους» (ΙΑ/11: 30) μας αποκαλύπτεται μια μεγάλη αλήθεια σχετικά με τη συμμετοχή μας στην πιο ιερή εκδήλωση της Εκκλησίας του Χριστού, που είναι το «Δείπνο του Κυρίου»: Θα πρέπει ιδιαιτέρως να προσέξουμε στη ζωή μας τη σχέση μας με τον Θεό καθώς και τη συμμετοχή μας στο «Δείπνο του Κυρίου - Θεία Κοινωνία» και να δούμε κατά πόσο η συμμετοχή μας είναι αληθινή, ειλικρινής. Ο Λόγος του Θεού μας προειδοποιεί ότι δεν πρόκειται για κάτι τυπικό αλλά για κάτι πολύ ουσιαστικό, καθώς μέσα από την πράξη αυτή «καταγγέλουμε το θάνατο του Χριστού» (Α’ Κορινθίους ΙΑ/11: 26). Ο Λόγος του Θεού προειδοποιεί όλους εκείνους που συμμετέχουν απροετοίμαστοι ηθικά και πνευματικά στην ιερή αυτή πράξη: «Διά τούτο υπάρχουσι μεταξύ σας πολλοί ασθενείς και άρρωστοι, και αποθνήσκουσιν ικανοί» (Α’ Κορινθίους ΙΑ/11: 30). 

     Για να κατανοήσουμε καλύτερα τη δύναμη του Αληθινού Θεού και την αδυναμία των θεών,  που οι άνθρωποι έφτιαξαν με τα χέρια τους και με το νου τους, ας φέρουμε στη μνήμη μας την εικόνα του Δαβίδ, καθώς στέκεται μπροστά στον σιδηρόφρακτο Γολιάθ. Ο κάθε ένας από τους δύο πολεμιστές μιλούσε στον αντίπαλό του πριν από τη μάχη για τα σχέδιά του και για το πως θα έφτανε στη νίκη. Ένα σοβαρό μέρος αυτής της σύντομης και σε άγριο - πολεμικό τόνο - συνομιλίας αφορούσε τον θεό του καθενός. Στο σημείο αυτό ακριβώς βρίσκεται ένα μυστικό μεγάλης αξίας, που, αν το προσέξουμε, θα φωτίσει το μυαλό μας και θα ενισχύσει και εμάς στις δικές μας μάχες, που καθημερινά δίνουμε στη ζωή μας. 

    Πρώτος έλαβε το λόγο ο Φιλισταίος Γολιάθ: «Και κατηράσθη ο Φιλισταίος τον Δαβίδ εις τους θεούς αυτού» (Α’ Σαμουήλ ΙΖ/17: 43). Μετά απ’ αυτό ο Δαβίδ μίλησε στο Γολιάθ για τον Θεό του. Εδώ είναι το κρίσιμο σημείο. Όταν οι θεοί είναι πολλοί, είναι είδωλα, είναι θεοί με «θ» μικρό, είναι νεκροί θεοί, ανύπαρκτοι και αδύναμοι, δημιουργήματα χειρών ανθρώπων. Ο Γολιάθ καταράστηκε το Δαβίδ στους θεούς του. Αυτό γνώριζε, αυτό πίστευε, αυτό έκανε. Ο Δαβίδ δεν καταράστηκε αλλά ομολόγησε, φανέρωσε το δοξασμένο Όνομα του Ενός, του μόνου Αληθινού Θεού, του μόνου Κυρίου των δυνάμεων. Οι πολλοί θεοί, τα πολλά ονόματα, τα διάφορα πρόσωπα, τ' ανθρώπινα στηρίγματα, είναι προσπάθειες του εχθρού για να μας παραπλανήσει και να υποκαταστήσει στη συνείδησή μας τον «Έναν», το Μοναδικό, τον «Αληθινό Θεό». 

     Άραγε αν συλλογιστούμε τη ζωή μας σε ποιο συμπέρασμα θα καταλήξουμε; Υπάρχει στη ζωή μας "ο Ένας Θεός" ή υπάρχουν "πολλοί θεοί;" Δυστυχώς ακόμα και στις μέρες μας, που έχουμε ολόκληρη την αποκάλυψη της Καινής Διαθήκης, μπορούμε να έχουμε πολλούς θεούς στη ζωή μας. Θεοποιούμε τον εαυτόν μας, τις επιθυμίες μας, τα παιδιά μας, τη δουλειά μας, τα λεφτά μας. Θεούς που τους επικαλούμαστε, τους πιστεύουμε, τους εμπιστευόμαστε, στηριζόμαστε σ’ αυτούς, περιμένουμε λύσεις, χαρά, ειρήνη, ασφάλεια, δύναμη απ’ αυτούς. Όταν όμως έρχεται η δύσκολη ώρα της μάχης, η κρίσιμη ώρα της αναμέτρησης, μ’ ένα μεγάλο και ανυπέρβλητο πρόβλημα στη ζωή μας, όπως όταν βρεθούμε σ’ ένα κρεβάτι νοσοκομείου ή άλλο τι, εκεί «οι πολλοί θεοί», που έχουν κλέψει τη θέση του Ενός, του Δοξασμένου, του Αληθινού Θεού στο θρόνο της καρδιά μας, δεν μπορούν να νικήσουν, δε μπορούν να υπερισχύσουν και με κανέναν τρόπο δε μπορούν να μας βγάλουν από αδιέξοδα, που δημιουργούν τα δυσεπίλυτα προβλήματα της ζωής μας. 

     Στην περίπτωση του Δαβίδ και του Γολιάθ τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα. Ο Δαβίδ πίστευε στον Αληθινό Θεό, ενώ ο Γολιάθ πίστευε στα είδωλα. Πάντα θα υπάρχει και ο κίνδυνος να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε ένα «ανάμεικτο σχήμα» στη ζωή μας. Να προσπαθήσουμε να συγκατοικήσουμε και να συμβιβάσουμε τον «Αληθινό Θεό» με τους «πολλούς θεούς» που υπάρχουν μέσα στον κόσμο της αμαρτίας, πιστεύοντας πως ό,τι δεν μπορεί να κάνει ο Ένας, να μπορεί να το κάνει ο άλλος. Στη ζωή μας κάποια πράγματα είναι πολύ απλά και απόλυτα. Έτσι λοιπόν όπου υπάρχει στη ζωή μας «ο Αληθινός Θεός», δε μπορεί ταυτόχρονα να υπάρχουν και άλλοι θεοί δίπλα μας. Σε καμία περίπτωση αυτό δε μπορεί να γίνει. Πολλοί θεοί σημαίνει κανένας θεός, σημαίνει ψέμα, υποκρισία, ανοησία, αιώνια απώλεια. 

     Όσο και να φωνάξεις στους «πολλούς θεούς», όσο και να προσπαθήσεις να σε λυπηθούν και να σε ακούσουν, πάντα θα συμβαίνει αυτό που συνέβη στην περίπτωση του Ηλία του Θεσβίτη με τους προφήτες του Βάαλ στο όρος Κάρμηλος. Το αποτέλεσμα πάντοτε θα είναι το ίδιο: «Και επεκαλούντο μετά φωνής μεγάλης και κατετέμνοντο κατά την συνήθειαν αυτών με μαχαίρας και με λόγχας, εωσού αίμα εξεχύθη επ' αυτούς. Και αφού παρήλθεν η μεσημβρία, και αυτοί προεφήτευον μέχρι της ώρας της προσφοράς, και ουκ ην φωνή και ουκ ην ακρόασις και ουκ ην προσοχή» (Α’ Βασιλέων ΙΗ/18: 28,29). 

     Να προσέξουμε όμως, γιατί η άλλη περίπτωση δεν είναι τόσο απλή και εύκολη, όσο νομίζουμε. Όταν αποφασίσεις ν’ ακολουθήσεις τον Ένα, τον μόνο Αληθινό Θεό, τον Κύριο των δυνάμεων, όταν θα βγαίνεις μπροστά στις μάχες της ζωής με το Όνομα Του και για τη Δόξα Του, η πίστη σου και η εμπιστοσύνη σου σ’ Αυτόν πρέπει να είναι απόλυτη, γνήσια, ειλικρινής. Ο Δαβίδ είχε μαζί του τον Κύριο και κάθε μάχη που έδινε την έδινε για τη δόξα του Ονόματος του Κυρίου και δεν απέβλεπε στη δική το προβολή ή κάπου αλλού. Αληθινή πίστη σημαίνει απόλυτη εμπιστοσύνη στον Κύριο. Σημαίνει όμως και σιγουριά για το αποτέλεσμα της μάχης. Ας προσέξουμε τη σιγουριά και την αποφασιστικότητα στα λόγια του: «την ημέραν ταύτην θέλει σε παραδώσει ο Κύριος εις την χείρα μου και θέλω σε πατάξει και αφαιρέσει από σου την κεφαλήν σου και θέλω παραδώσει τα πτώματα του στρατοπέδου των Φιλισταίων την ημέραν ταύτην εις τα πετεινά του ουρανού και εις τα θηρία της γης, δια να γνωρίσει πάσα η γη ότι είναι Θεός εις τον Ισραήλ» (Α’ Σαμουήλ ΙΖ/17: 46). Παρατηρούμε εδώ μία λεπτομερή περιγραφή της νίκης του Κυρίου των δυνάμεων, μέσα από το δικό Του παιδί. 

     Από τη μία πλευρά στέκεται ο «Ένας Θεός», ο Αληθινός και από την άλλη πλευρά στέκονται οι «πολλοί θεοί». Ο καθένας μας, μέσα στην ελευθερία που ο Θεός μας έχει δώσει, καλούμαστε να επιλέξουμε τι ακριβώς θέλουμε, με ποιον επιθυμούμε να συγκατοικήσουμε, να ζήσουμε αιώνια κοντά του. Ανάλογα με τις επιλογές μας θα είναι και τ’ αποτελέσματα στη ζωής μας, καθώς και σε ολόκληρη την αιωνιότητα. --- 

    Η συνέχεια της ιστορίας μας είναι ότι ο Κύριος έκανε τους κατοίκους της Αζώτου να νιώσουν βαριά τη δύναμη Του πάνω τους. Χτύπησε τους ίδιους και τους κατοίκους των γύρω περιοχών με πρηξίματα. Όταν οι κάτοικοι της Αζώτου είδαν αυτό που τους συνέβη, φοβήθηκαν, κατάλαβαν την αιτία και μετέφεραν την Κιβωτό στην πόλη Γαθ. Στη συνέχεια μετέφεραν την Κιβωτό του Κυρίου στην πόλη Ασκάλωνα. Όταν η Κιβωτός έφτασε εκεί, ο Κύριος προκάλεσε πανικό θανάτου σ' ολόκληρη την πόλη και όσοι από τους κατοίκους δεν πέθαναν, χτυπήθηκαν με πρηξίματα και οι κραυγές τους έφτασαν ως τον ουρανό. Μετά απ’ αυτές τις κρίσεις οι κάτοικοι φοβήθηκαν μήπως η Κιβωτός του Κυρίου θανατώσει όλους τους ανθρώπους. 

     Η Κιβωτός του Κυρίου έμεινε στην περιοχή των Φιλισταίων επτά μήνες. Οι Φιλισταίοι κάλεσαν τους ιερείς και τους μάγους τους και αποφάσισαν να στείλουν την Κιβωτό πίσω στον τόπο της, στη γη Ισραήλ. Έτσι, σύμφωνα με τη γνώμη όλων αυτών, έβαλαν την Κιβωτό πάνω σε μια καινούρια άμαξα που την έσερναν δύο αγελάδες, οι οποίες δεν είχαν ακόμα μπει σε ζυγό. Δίπλα στην Κιβωτό μέσα σ' ένα κιβώτιο τοποθέτησαν τα χρυσά αντικείμενα που θα έδιναν στον Κύριο ως προσφορά επανόρθωσης. Μετά απ’ αυτά άφησαν την άμαξα να φύγει. Αν η άμαξα έπαιρνε το δρόμο προς τη χώρα των Ισραηλιτών, τότε θα καταλάβαιναν ότι ο Κύριος είναι αυτός που τους επέτρεψε το μεγάλο αυτό κακό. Αν όχι, τότε ό,τι συνέβη ήταν εντελώς τυχαίο. 

     Οι Φιλισταίοι ακολούθησαν αυτές τις συμβουλές και άφησαν την άμαξα να φύγει. Η άμαξα πήρε το δρόμο προς τη χώρα των Ισραηλιτών, χωρίς να ξεφύγουν τα ζώα δεξιά ή αριστερά, ενώ οι ηγεμόνες των Φιλισταίων βάδιζαν πίσω τους, μέχρι τα σύνορα. Οι αγελάδες που έσερναν την άμαξα κατευθύνθηκαν μόνες τους προς τη Λευιτική πόλη Βαιθ-σεμές. Η πόλη βρισκόταν περίπου 26 χλμ. δυτικά της Ιερουσαλήμ, πάνω στην κύρια οδό που τη συνέδεε την εποχή εκείνη με τις πόλεις του Φιλισταίων, Άζωτο και Ασκαλών. 

    Οι κάτοικοι της Βαιθ-σεμές, καθώς βρίσκονταν στα χωράφια τους και θέριζαν τα σιτάρια τους χάρηκαν πάρα πολύ, όταν αντίκρισαν την κιβωτό να έρχεται προς το μέρος τους. Η άμαξα μπήκε στο χωράφι του Ωσηέ του Βαιθ-σεμίτη και σταμάτησε κοντά σ' ένα μεγάλο βράχο. Οι Λευίτες της πόλης κατέβασαν την Κιβωτό του Κυρίου και το κιβώτιο με τα χρυσά αντικείμενα και τα τοποθέτησαν πάνω στο βράχο. Μετά έσχισαν τα ξύλα της άμαξας και προσέφεραν τις αγελάδες ολοκαύτωμα στον Κύριο. Οι κάτοικοι της πόλης προσέφεραν κι αυτοί ολοκαυτώματα και θυσίες στον Κύριο. 

     Από τους κατοίκους όμως της Βαιθ-σεμές ο Κύριος θανάτωσε 50.070 άντρες, γιατί κοίταξαν (προφανώς χωρίς τον ανάλογο σεβασμό) την κιβωτό του Κυρίου (Β’ Σαμουήλ Σ/6: 19). Ο ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος κάνει λόγο μόνο για 70 άνδρες που θανατώθηκαν (Ιουδαϊκή Αρχαιολογία, ΣΤ’, [i, 4]. Ο λαός πένθησε για τη μεγάλη συμφορά που τους έφερε ο Κύριος και έλεγαν: «Ποιος μπορεί να σταθεί μπροστά στον Κύριο;». Επειδή φοβήθηκαν μήπως πεθάνουν όλοι, γι' αυτό οι Ισραηλίτες μετέφεραν την Κιβωτό του Κυρίου στην Κιριάθ-Ιαρίμ, στο σπίτι του Αμιναδάβ, το οποίο βρισκόταν πάνω σ' ένα λόφο. Μετά όρισαν το γιο του τον Ελεάζαρ να φυλάει την κιβωτό. Από την ημέρα που τοποθετήθηκε ή κιβωτός στην Καριαθ-ιαρίμ πέρασαν είκοσι χρόνια κι όλοι οι Ισραηλίτες άρχισαν να μετανοούν για τις προηγούμενες πράξεις τους και να ζητούν απελπισμένα τον Κύριο στη ζωή τους. 

     Η ιστορία της επιστροφής της Κιβωτού περιγράφεται στην Παλαιά Διαθήκη, στο βιβλίο «Α' Σαμουήλ» και στα κεφάλαια Ε/5 και Σ/6. ---

"Μεταξύ δύο φρονημάτων".

     Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΛΑΤΡΕΙΑ.

    Το «βόρειο βασίλειο» του Ισραήλ, που είχε πρωτεύουσά του τη Σαμάρεια, αποτελείτο από τις δέκα, από τις συνολικά δώδεκα φυλές του Ισραήλ. Το βασίλειο αυτό το οποίο καταλήφθηκε από τους Ασσύριους το έτος 722 π.Χ. είχε πολλούς κακούς, ασεβείς βασιλιάδες. Η ίδια η πόλη καταστράφηκε εξαιτίας της ασέβειάς της, της ειδωλολατρίας, της ηθικής της διαφθοράς, της διαρκούς περιφρόνησής της απέναντι στους νόμους και τις αρχές του Θεού (Β’ Βασιλέων ΙΖ/17: 7-18). Ο Θεός για να τους προειδοποιήσει, για να τους φέρει «εις εαυτόν» έστειλε Προφήτες Του για να τους μιλήσουν για την αγάπη Του, για το αμέριστο ενδιαφέρον Του. (Ησαΐα, Ωσηέ, Αμώς, Μιχαίας, Ηλίας, Ελισαίε και άλλους) και «πάλιν έστειλεν», όμως κανείς δεν έπαιρνε στα σοβαρά τα λόγια των προφητών, που ήταν λόγια του Θεού.

    Ο πλέον ασεβής από όλους τους βασιλιάδες του «βόρειου βασιλείου» ήταν ο Αχαάβ. (βασίλευσε 873 - 854). Παντρεύτηκε μια διεστραμμένη ειδωλολάτρισσα γυναίκα που λάτρευε τον Βάαλ και της οποίας το όνομα ήταν Ιεζάβελ, κόρη του βασιλέως των Σιδωνίων. Το ασεβές αυτό ζευγάρι γέμισε τη χώρα με είδωλα και διέδωσε, όσο κανένας άλλος, την λατρεία του Βάαλ. Στάθηκαν με κάθε μέσο και τρόπο ενάντια στο θέλημα του Θεού, διώκοντας και δολοφονώντας τους απεσταλμένους Του. 

    Ο Θεός, στην επιμονή Του για να τους σώσει, έστειλε τον προφήτη Ηλία, το Θεσβίτη (Α' Βασιλέων ΙΖ/17: 1) για να μεταφέρει ένα μήνυμα στο βασιλιά. Έτσι λοιπόν ο πρ. Ηλίας παρουσιάστηκε στον ασεβή βασιλιά Αχαάβ και του είπε: «Ζει ο Κύριος ο Θεός τού Ισραήλ, μπροστά στον οποίο στέκομαι, αυτά τα χρόνια δεν θα υπάρχει δρόσος και βροχή, παρά μονάχα με τον λόγο τού στόματός μου» (Α’ Βασιλέων ΙΖ/17:1). Έτσι αρχίζει μια μεγάλη και σκληρή περίοδος ξηρασίας στον Ισραήλ. Στο διάστημα αυτό ο Θεός δεν εγκαταλείπει το λαό Του, περιμένοντας να έρθει σε μετάνοια και επιστροφή. 

    Τριάμισι χρόνια από τότε που άρχισε η ξηρασία ο πρ. Ηλίας πήρε εντολή από τον Θεό να εμφανιστεί και πάλι στο βασιλιά Αχαάβ. Ο βασιλιάς και ο οικονόμος του ο Οβαδίας έψαχναν στην περιοχή του Ισραήλ να βρουν χορτάρι για τα ζώα του παλατιού. Ο Οβαδίας συνάντησε στο δρόμο του τον πρ. Ηλία, ο οποίος του ζήτησε να ανακοινώσει στον Αχαάβ ότι βρισκόταν εκεί και κανονίστηκε μια συνάντηση του πρ. Ηλία με το βασιλιά. 

      Βιβλίο   «Α’ Βασιλέων»,   κεφ.   ΙΗ/18,   εδ.   16 - 40. 

16 Πήγε, λοιπόν, ο Οβαδία σε συνάντηση του Αχαάβ, και του το ανήγγειλε. Και ο Αχαάβ πήγε σε συνάντηση του Ηλία. 

17 Και καθώς ο Αχαάβ είδε τον Ηλία, είπε σ' αυτόν: Εσύ είσαι αυτός που διαταράζεις τον Ισραήλ; 

18 Κι εκείνος είπε: Δεν διαταράζω εγώ τον Ισραήλ, αλλ' εσύ, και η οικογένεια του πατέρα σου· επειδή, εσείς εγκαταλείψατε τις εντολές τού Κυρίου, και πήγες πίσω από τους Βααλείμ 

19 τώρα, λοιπόν, στείλε, συγκέντρωσέ μου ολόκληρο τον Ισραήλ στο βουνό τον Κάρμηλο, και τους 450 προφήτες τού Βάαλ, και τους 400 προφήτες των αλσών, που τρώνε στο τραπέζι τής Ιεζάβελ. 

20 Και ο Αχαάβ έστειλε σε όλους του γιους Ισραήλ, και συγκέντρωσε τους προφήτες στο βουνό τον Κάρμηλο. 

    Ας φανταστούμε την εικόνα. Ένας λαός ταλαιπωρημένος από την ξηρασία ανεβαίνει στις πλαγιές του όρους Κάρμηλος. Ανάμεσά τους βρίσκονται και 450 προφήτες του Βάαλ, γεμάτοι έπαρση και αβυσσαλέο μίσος για τον προφήτη του Θεού, Ηλία, ο οποίος αντιστέκεται σθεναρά και με κάθε τρόπο στην ειδωλολατρία και εν προκειμένω στη λατρεία του ψεύτικου θεού Βάαλ. Φαντάζομαι θα διερωτώταν όλοι τους. "Είναι ποτέ δυνατόν ένας άνθρωπος να υπερισχύσει απέναντί μας, όταν εμείς ενεργούμε σύμφωνα με τη θρησκεία μας και έχουμε κάθε βοήθεια και συνδρομή από το βασιλιά και τη βασίλισσα;" 

      Ο πρ. Ηλίας ήταν μόνος απέναντι σε όλους αυτούς. Την ημέρα εκείνη ο Θεός είχε φυλάξει γι’ αυτόν μια ανεπανάληπτη εμπειρία, την οποία θα ζούσε χάρη στην πίστη του. Μπροστά στα μάτια του στηνόταν το σκηνικό για μια από τις μεγαλύτερες και πιο δραματικές αναμετρήσεις μέσα στην ιστορία μεταξύ του καλού και του κακού. Χωρίς να φοβηθεί για τη ζωή του ο πρ. Ηλίας συνάντησε τον Αχαάβ, ένα βασιλιά που είχε απόλυτη εξουσία να τον θανατώσει μ’ ένα μόνον νεύμα του και με πολύ θάρρος τον κατηγόρησε ευθέως ότι όλη η αναστάτωση στον Ισραήλ προέρχεται από τον βασιλιά και το παλάτι, γιατί είχαν ανακατέψει τη λατρεία του αληθινού Θεού με τη λατρεία του Βάαλ. 

    Ίσως πει κάποιος: «Τι γίγαντας ήταν αυτός ο Ηλίας, τι δυνατός, τι θαρραλέος, τι υπεράνθρωπος!» Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν ισχύει. Ο Απ. «Ιάκωβος» στην επιστολή του (κεφ. Ε/5, εδ. 17,18) μας δίνει την πλήρη εικόνα της ζωής του πρ. Ηλία: 

17 Ο Ηλίας ήταν άνθρωπος ομοιοπαθής με μας, και προσευχήθηκε ένθερμα για να μη βρέξει και δεν έβρεξε επάνω στη γη για τρία χρόνια και έξι μήνες

18 και πάλι προσευχήθηκε, και ο ουρανός έδωσε βροχή, και η γη βλάστησε τον καρπό της. 

    Όχι, δεν ήταν υπεράνθρωπος ο Ηλίας, ήταν ένας άνθρωπος σαν και μας, του πόνου, της θλίψης, της αμφιβολίας, του φόβου, της αγωνίας, της αδυναμίας. Πώς να μην αισθανθείς όλα αυτά όταν είσαι στο μέσον ενός άπιστου λαού, που σε μισεί και με κάθε τρόπο ενεργεί για το κακό σου, όταν ολόκληρο το θρησκευτικό κατεστημένο είναι εναντίον σου με πρωτεργάτες το βασιλιά και όλους εκείνους τους αιμοδιψείς ιερείς του Βάαλ; Πώς να μην νοιώσεις μια απέραντη μοναξιά, όταν είσαι μόνος (Α’ Βασιλέων ΙΗ/18: 22) και όλοι οι άλλοι είναι απέναντί σου; Τι τρομερό, να υπηρετείς την αλήθεια και καθώς κοιτάζεις δίπλα σου και να μη βλέπεις κανένα να σου συμπαρασταθεί και να σε βοηθήσει. 

    Ο Απ. Παύλος εκμυστηρεύεται στο πνευματικό του παιδί, τον Τιμόθεο τα εξής: «Κατά την πρώτη μου απολογία δεν μου παραστάθηκε κανένας, αλλά όλοι με εγκατέλειψαν» (Β’ Τιμοθέου Δ/4: 16). Έμεινες μόνος, Παύλε, δεν υπήρχε κανείς δίπλα σου; Και συνεχίζει ο Απόστολος: «όμως, μου παραστάθηκε ο Κύριος, και με ενδυνάμωσε, για να διακηρυχθεί διαμέσου εμού πλήρως το κήρυγμα, και όλα τα έθνη να ακούσουν και ελευθερώθηκα από το στόμα τού λιονταριού». 

    Αγαπητοί, θα πρέπει να καταλάβουμε ότι ποτέ και κανένας δεν είναι μόνος στην υπόθεση του Ευαγγελίου του Χριστού, στην ορθοτόμηση του Λόγου του Θεού. Σταμάτα να κοιτάζεις με τα μάτια τα σαρκικά. Ζήτα από το Θεό να σου ανοίξει τα «πνευματικά μάτια», για να δεις την πραγματικότητα. Ο Δαβίδ με τη μεγάλη εμπειρία που είχε στη σχέση του με το Θεό, αναφέρει: «Ούτος ο πτωχός έκραξε, και ο Κύριος εισήκουσε, και εκ πασών των θλίψεων αυτού έσωσεν αυτόν. Άγγελος Κυρίου στρατοπεδεύει κύκλω των φοβουμένων αυτόν και ελευθερώνει αυτούς» (Ψαλμός ΛΔ/34: 7). Σε όλα αυτά υπάρχει μία κρίσιμη ερώτηση, υπάρχει ένα μυστικό: «πιστεύεις τούτο;» Αν το πιστεύεις, θα γίνει «κατά την πίστη σου» και θα νικήσεις, αν δεν το πιστεύεις ή ακόμα χειρότερα, αν είσαι σε κάποιες αμφιβολίες και μοιάζεις με την «κυματιζόμενη θάλασσα» (Ιακώβου Α/1: 6), είναι βέβαιο ότι δε θα μπορέσεις να σταθείς και η ήττα είναι αναπόφευκτη. Η νίκη είναι του Κυρίου, όμως εμείς θα πρέπει να σταθούμε ετοιμοπόλεμοι στο πεδίο της μάχης, φορώντας την «πανοπλία του Θεού» (Εφεσίους Σ/6: 11). 

    Να θυμηθούμε εκείνον τον υπηρέτη του προφήτη Ελισσαιέ, καθώς αντίκρισε ένα πολύ μεγάλο στράτευμα Σύρων που είχαν έρθει, για να συλλάβουν τον Ελισσαιέ. «κύριε τι θα κάνουμε;». Πόσες φορές το επανέλαβαν οι άνθρωποι μπροστά στα αδιέξοδα της ζωής; «Στράτευμα μέγα μας έχει περικυκλώσει». Ένα μεγάλο πρόβλημα στη ζωή μου με απασχολεί, χρόνιο, άλυτο, φοβερό, τρομερό. Τι πρέπει να κάνω; Η απάντηση του προφήτη είναι διαχρονική και γράφτηκε για τη δική μας διδαχή (Α’ Κορινθίους Ι/10: 11) «Μη φοβάσαι επειδή, περισσότεροι είναι αυτοί που είναι μαζί μας, παρά εκείνοι που είναι μαζί τους» (εδ. 16). 

15 Και όταν το πρωί ο υπηρέτης τού ανθρώπου τού Θεού σηκώθηκε, και βγήκε έξω, ξάφνου, στρατός είχε περικυκλώσει την πόλη με άλογα και άμαξες. Και ο υπηρέτης του είπε σ' αυτόν: Ω, κύριε! Τι θα κάνουμε; 

16 Και εκείνος είπε: Μη φοβάσαι· επειδή, περισσότεροι είναι αυτοί που είναι μαζί μας, παρά εκείνοι που είναι μαζί τους. 

17 Και ο Ελισσαιέ προσευχήθηκε, και είπε: Κύριε, άνοιξε, παρακαλώ, τα μάτια του για να δει. Και ο Κύριος άνοιξε τα μάτια τού υπηρέτη, και είδε· και να, το βουνό ήταν γεμάτο από άλογα και πύρινες άμαξες γύρω από τον Ελισσαιέ. 

18 Και όταν κατέβηκαν σ' αυτόν οι Σύριοι, ο Ελισσαιέ προσευχήθηκε στον Κύριο, και είπε: Πάταξε, παρακαλώ, αυτόν τον λαό με αορασία. Και τους πάταξε με αορασία σύμφωνα με τον λόγο τού Ελισσαιέ (Β’ Βασιλέων Σ/6: 15-18). 

    Όταν ο πιστός άνθρωπος μιλάει, ο Θεός ακούει. 

21 Και ο Ηλίας πλησίασε σε ολόκληρο τον λαό, και είπε: Μέχρι πότε θα χωλαίνετε ανάμεσα σε δύο φρονήματα; Αν ο Κύριος είναι Θεός, ακολουθείτε αυτόν, αλλ' αν ο Βάαλ, ακολουθείτε τούτον. Και ο λαός δεν του απάντησε ούτε έναν λόγο. 

    Τι ακριβώς εννοούσε ο πρ. Ηλίας με τα λόγια αυτά; Δε συνειδητοποιούσαν οι άνθρωποι ότι θα έπρεπε να επιλέξουν ανάμεσα στην αληθινή λατρεία του Θεού και την ψεύτικη λατρεία του Βάαλ. Νόμιζαν ότι μπορούσαν να έχουν στη ζωή τους και τα δύο. Να έχουν τις ευεργεσίες του Θεού, αλλά να μπορούν να συμμετέχουν και στις τελετουργίες του Βάαλ, που ήταν «κατά την καρδιάν τους». Είχαν αγνοήσει μία βασική αλήθεια, η οποία εξακολουθεί να διαφεύγει από πολλούς και σήμερα. Ο Θεός δε μοιράζεται τη λατρεία του με κανέναν, αντίθετα απαιτεί και αξίζει την αποκλειστική αφοσίωσή μας. 

    Η εντολή Του προς το λαό Του είναι ξεκάθαρη: 

4 μη κάνεις για τον εαυτό σου είδωλο μήτε ομοίωμα κάποιου, από όσα είναι στον ουρανό επάνω ή όσα είναι στη γη κάτω ή όσα είναι στα νερά κάτω από τη γη 

5 μη τα προσκυνήσεις μήτε να τα λατρεύσεις επειδή, εγώ ο Κύριος ο Θεός σου είμαι Θεός ζηλότυπος, που ανταποδίδω τις αμαρτίες των πατέρων επάνω στα παιδιά, μέχρι τρίτης και τετάρτης γενεάς εκείνων που με μισούν (Έξοδος Κ/20: 4,5). 

    Είναι αδύνατον ένας άνθρωπος ν’ ακολουθεί δύο δρόμους ταυτόχρονα. «Κανένας δεν μπορεί να υπηρετεί δύο κυρίους επειδή, ή τον έναν θα μισήσει, και τον άλλον θα αγαπήσει ή στον έναν θα προσκολληθεί, και τον άλλον θα καταφρονήσει. Δεν μπορείτε να υπηρετείτε τον Θεό και τον Μαμωνά» (Ματθαίος Σ/6: 24 & Λουκάς ΙΣ/16: 13). 

    Ίσως έλεγε κάποιος ότι στις ημέρες μας αυτή η αρχαία ιστορία δεν έχει κανένα νόημα, αφού σήμερα δεν υπάρχουν ναοί και θυσιαστήρια του Βάαλ. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε: «όσα γράφτηκαν από πριν, γράφτηκαν για τη δική μας διδασκαλία, για να έχουμε την ελπίδα με την υπομονή και την παρηγοριά των γραφών» (Ρωμαίους ΙΕ/15: 4). Και σήμερα τίποτα δεν έχει αλλάξει ως προς τις επιλογές των ανθρώπων. Οι άνθρωποι εξακολουθούν να υπηρετούν διάφορους κυρίους και όχι τον αληθινό Θεό. Επιτρέπουν σε πολλούς «βάαλ» να μπαίνουν στη ζωή τους και να παραμερίζουν τη λατρεία του αληθινού Θεού. Θα λέγαμε ότι στις ημέρες μας το φαινόμενο αυτό είναι πιο έντονο και πιο φανερό, καθώς οι άνθρωποι εξυμνούν στη ζωή τους το χρήμα, τη γνώση, την εργασία τους, την αναψυχή τους και κάθε άλλης μορφής ευχαρίστηση. Έχουμε όλοι ανάγκη σήμερα την προτροπή του πρ. Ηλία που ζητούσε από τους Ισραηλίτες να σταματήσουν να παραπαίουν μεταξύ δύο φρονημάτων. Έχουμε όλοι ανάγκη να επανεξετάσουμε τις δικές μας προτεραιότητες και να θυμηθούμε την αγνή, την αληθινή λατρεία του Θεού, όπως αυτή ορίζεται μέσα από τον αιώνιο και αψευδή Λόγο Του. 

22 Τότε, ο Ηλίας είπε στον λαό: Εγώ μόνος απέμεινα προφήτης τού Κυρίου ενώ οι προφήτες τού Βάαλ είναι 450 άνδρες

23 ας μας δώσουν, λοιπόν, δύο μοσχάρια και ας διαλέξουν για τον εαυτό τους το ένα μοσχάρι, και ας το διαμελίσουν, και ας το βάλουν επάνω σε ξύλα, φωτιά όμως ας μη βάλουν κι εγώ θα ετοιμάσω το άλλο μοσχάρι, και θα το βάλω επάνω σε ξύλα, και φωτιά δεν θα βάλω 

24 και να επικαλεστείτε το όνομα των θεών σας, κι εγώ θα επικαλεστώ το όνομα του Κυρίου και ο Θεός, που θα εισακούσει με φωτιά, αυτός ας είναι ο Θεός. 

    Ο πρ. Ηλίας πρότεινε στη συνέχεια να κάνουν μια πολύ απλή δοκιμή, για να μπορέσουν να γνωρίσουν ποιος είναι ο αληθινός Θεός. Προτείνει λοιπόν στους ιερείς του Βάαλ να στήσουν ένα θυσιαστήριο και να ετοιμάσουν πάνω σ’ αυτό μία θυσία. Στη συνέχεια να προσευχηθούν στο θεό τους, για ν’ ανάψει φωτιά και να κάψει το θυσιαζόμενο ζώο. Το ίδιο ακριβώς θα έκανε και ο πρ. Ηλίας. Έτσι λοιπόν «ο Θεός που θ’ απαντήσει με φωτιά, αυτός θα είναι ο αληθινός Θεός». Και απαντώντας ολόκληρος ο λαός, είπε: Καλός είναι ο λόγος. 

25 Και ο Ηλίας είπε στους προφήτες τού Βάαλ: Διαλέξτε για τον εαυτό σας το ένα μοσχάρι, και ετοιμάστε το πρώτοι επειδή, είστε πολλοί· και επικαλεσθείτε το όνομα των θεών σας, φωτιά όμως μη βάλετε. 

26 Και πήραν το μοσχάρι που τους δόθηκε, και το ετοίμασαν, και επικαλούνταν το όνομα του Βάαλ από το πρωί μέχρι το μεσημέρι, λέγοντας:Εισάκουσέ μας, Βάαλ και δεν υπήρξε φωνή, και δεν υπήρξε ακρόαση, ενώ συνέχιζαν να πηδάνε γύρω από το θυσιαστήριο, που είχαν κτίσει. 

27 Και κατά το μεσημέρι, ο Ηλίας περιπαίζοντάς τους, έλεγε: Να τον επικαλείστε με δυνατή φωνή· επειδή, θεός είναι ή έχει συνομιλία ή έχει ασχολία ή είναι σε οδοιπορία ή ίσως και να κοιμάται, και θα ξυπνήσει. 

28 Και επικαλούνταν με μεγάλη φωνή, και κατέκοβαν το σώμα τους, σύμφωνα με τη συνήθειά τους, με μαχαίρια και με λόγχες, μέχρις ότου ξεχύθηκε επάνω τους αίμα. 

29 Και αφού πέρασε το μεσημέρι, κι αυτοί προφήτευαν μέχρι την ώρα τής προσφοράς, και δεν υπήρξε φωνή, και δεν υπήρξε ακρόαση, και δεν υπήρξε προσοχή, 

    Η πίστη του πρ. Ηλία στον αληθινό Θεό ήταν τόσο μεγάλη, που δε δίστασε να δώσει στους αντιπάλους του κάθε πλεονέκτημα. Έτσι άφησε τους προφήτες του Βάαλ να ξεκινήσουν πρώτοι. Αυτοί διάλεξαν, για να θυσιάσουν έναν ταύρο και πλησίασαν τον Βάαλ, τον οποίο άρχισαν να επικαλούνται: «Ω! Βάαλ απάντησέ μας» κραύγαζαν ξανά και ξανά. Οι ώρες περνούσαν, χωρίς να υπάρχει «ούτε φωνή, ούτε ακρόαση» από το θεό τους. 

    Δεν είναι κακό σε όλους όσοι διαφωνούν μαζί μας να δίνουμε την ευκαιρία να μιλήσουν και να εκφράσουν τις απόψεις τους. Εμείς θα πρέπει να μένουμε στην πίστη, στη δύναμη του αληθινού Θεού, με τη ίδια σιγουριά και βεβαιότητα για το αποτέλεσμα που είχε ο πρ. Ηλίας μέσα του. Γνώριζε ότι η λατρεία του Βάαλ ήταν κίβδηλη και ότι η δυνατή φωνή τους απευθυνόταν «σε ώτα μη ακουόντων», όμως ήθελε αυτό να το καταλάβει και ο λαός. Στον «Ψαλμό» (ΡΙΕ/115: 4,5) αναφέρεται: «Τα είδωλά τους είναι ασήμι και χρυσάφι, έργα χεριών ανθρώπων, στόμα έχουν, και δεν μιλούν μάτια έχουν, και δεν βλέπουν». 

    Κατά το μεσημέρι ο πρ. Ηλίας άρχισε να τους περιγελά ισχυριζόμενος ότι ο Βάαλ θα ήταν τόσο απασχολημένος, ώστε δε θα μπορούσε να τους απαντήσει. «Να τον επικαλείστε με δυνατή φωνή· επειδή, θεός είναι ή έχει συνομιλία ή έχει ασχολία ή είναι σε οδοιπορία ή ίσως και να κοιμάται, και θα ξυπνήσει». Οι ιερείς του Βάαλ, πέρα από τις δυνατές επικλήσεις τους, άρχισαν να κάνουν εγκοπές στο σώμα τους σύμφωνα με το έθιμό τους «με μαχαίρια και με λόγχες, μέχρις ότου ξεχύθηκε επάνω τους αίμα». Παρ’ όλα αυτά ο Βάαλ δεν απαντούσε. «Δεν υπήρξε φωνή, και δεν υπήρξε ακρόαση, και δεν υπήρξε προσοχή». Πώς ν’ απαντήσει ένας ψεύτικος θεός, ένα δημιούργημα του εχθρού της ψυχής, του σατανά, που σκοπό είχε να πλανήσει τους ανθρώπους και να τους απομακρύνει από την λατρεία του αληθινού Θεού; Φώναξαν, κόπηκαν, στο τέλος απογοητεύτηκαν. Είναι γεγονός ότι η επιλογή οποιουδήποτε «κυρίου» εκτός του Αληθινού Θεού, οδηγεί τον άνθρωπο σε απογοήτευση, σε καταισχύνη (Ψαλμός ΚΕ/25: 3 & ΡΙΕ/115: 4-8). 

30 τότε, ο Ηλίας είπε σε ολόκληρο τον λαό: Πλησιάστε σε μένα. Και ολόκληρος ο λαός πλησίασε σ' αυτόν. Και επιδιόρθωσε το θυσιαστήριο του Κυρίου, το γκρεμισμένο. 

31 Και ο Ηλίας πήρε δώδεκα πέτρες, σύμφωνα με τον αριθμό των φυλών των γιων τού Ιακώβ, προς τον οποίο είχε έρθει ο λόγος τού Κυρίου, λέγοντας: Το όνομά σου θα είναι Ισραήλ 

32 και έκτισε τις πέτρες σε θυσιαστήριο στο όνομα του Κυρίου και έκανε ένα αυλάκι γύρω από το θυσιαστήριο, που χωρούσε δύο μέτρα σπόρο. 

33 Και στοίβαξε τα ξύλα, και διαμέλισε το μοσχάρι, και το έβαλε επάνω στα ξύλα. 

34 Και είπε: Γεμίστε τέσσερις υδρίες νερό, και χύστε το επάνω στο ολοκαύτωμα, κι επάνω στα ξύλα. Και είπε: Δευτερώστε και δευτέρωσαν. Και είπε: Κάντε το μια τρίτη φορά· και το έκαναν μια τρίτη φορά. 

35 Και το νερό περιέτρεχε γύρω από το θυσιαστήριο· ακόμα και το αυλάκι γέμισε νερό. 

    Αργότερα εκείνο το απόγευμα ήρθε η σειρά του πρ. Ηλία να προσφέρει θυσία. Ο ίδιος επισκεύασε ένα θυσιαστήριο, που ήταν γκρεμισμένο από τους εχθρούς της αληθινής λατρείας του Θεού. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποίησε δώδεκα πέτρες που συμβόλιζαν τις 12 φυλές του Ισραήλ. Για να περιορίσει κάθε πιθανότητα ν’ ανάψει φωτιά στο θυσιαστήριο με οποιονδήποτε άλλο τρόπο εκτός από θαύμα, έβαλε να περιλούσουν τα πάντα αδειάζοντας δώδεκα κάδους νερό (τέσσερις κάδοι που άδειασαν τρεις φορές). Μάλιστα έβαλε να φτιάξουν κι ένα χαντάκι γύρω από το θυσιαστήριο το οποίο γέμισε και αυτό με νερό. 

36 Και την ώρα τής προσφοράς, ο Ηλίας ο προφήτης πλησίασε, και είπε: Κύριε, Θεέ τού Αβραάμ, του Ισαάκ, και του Ισραήλ, ας γίνει σήμερα γνωστό, ότι εσύ είσαι ο Θεός στον Ισραήλ, κι εγώ δούλος σου, και σύμφωνα με τον λόγο σου έκανα όλα αυτά τα πράγματα 

37 εισάκουσέ με, Κύριε, εισάκουσέ με, για να γνωρίσει αυτός ο λαός ότι εσύ ο Κύριος είσαι ο Θεός, κι εσύ γύρισες την καρδιά τους πίσω. 

    Όταν όλα πλέον ήταν έτοιμα, ο πρ. Ηλίας υπεραμύνθηκε της αληθινής λατρείας και έκανε μια προσευχή προς τον Θεό. Με την προσευχή του αυτή έδειξε ξεκάθαρα ποιες ήταν οι προτεραιότητές του. Ζήτησε από τον Θεό ν’ αποκαλυφθεί στέλνοντας φωτιά από του ουρανό. Πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα ο Ηλίας ήθελε να καταλάβει ο λαός ποιος είναι ο αληθινός Θεός και ότι ο Βάαλ, τον οποίο επικαλούνταν ήταν κίβδηλος και ανύπαρκτος. Δεύτερον, ήθελε να ξέρουν όλοι ότι ο ίδιος δεν ήταν παρά ένας ταπεινός υπηρέτης του αληθινού Θεού και ότι στον Θεό ανήκε κάθε δόξα και κάθε τιμή. Με τη συγκλονιστική προσευχή του ο Ηλίας έδειξε ότι αγαπούσε το λαό του και λαχταρούσε να τον δει να επιστρέφει μετανοημένος για την αποστασία του (ΙΗ/18: 36,37). 

38 Τότε, έπεσε φωτιά από τον Κύριο και κατέφαγε το ολοκαύτωμα, και τα ξύλα, και τις πέτρες, και το χώμα, και έγλειψε το νερό, αυτό που ήταν στο αυλάκι. 

39 Και όταν ολόκληρος ο λαός το είδε, έπεσαν μπρούμυτα μπροστά τους, και είπαν: Ο Κύριος, αυτός είναι ο Θεός ο Κύριος, αυτός είναι ο Θεός. 

    Ποια ήταν η απάντηση του Θεού στην προσευχή του πρ. Ηλία; Η αφήγηση του Λόγου του Θεού είναι συγκλονιστική: «Αμέσως έπεσε η φωτιά του Κυρίου από τον ουρανό, καίγοντας όχι μόνον το ολοκαύτωμα, αλλά και τα ξύλα, και τις πέτρες και το χώμα και έγλειψε το νερό, αυτό που ήταν στο αυλάκι». Τι εκπληκτική απάντηση έδωσε ο Θεός! Μετά από τη θαυμαστή αυτή επέμβαση του Θεού, ο λαός αναγκάστηκε ν’ αναγνωρίσει τον Κύριο σαν τον μόνον αληθινό Θεό. «Ο Κύριος, αυτός είναι ο Θεός ο Κύριος, αυτός είναι ο Θεός», κραύγαζαν όλοι μαζί (εδ. 39). 

40 Και ο Ηλίας τούς είπε: Πιάστε τούς προφήτες τού Βάαλ κανένας απ' αυτούς ας μη διασωθεί. Και τους έπιασαν και ο Ηλίας τούς κατέβασε στον χείμαρρο Κεισών, κι εκεί τους έσφαξε. 

    Ο πρ. Ηλίας ζήτησε από το λαό να κάνουν ό,τι θα έπρεπε να είχαν κάνει εδώ και πολλά χρόνια, να υπακούσουν στο Νόμο του Θεού, ο οποίος έλεγε ότι «οι ψευδοπροφήτες και οι ειδωλολάτρες έπρεπε να θανατώνονται» (Δευτερονόμιο ΙΓ/13: 5-9). 

    Οι ιερείς του Βάαλ ήταν ορκισμένοι εχθροί του αληθινού Θεού και δρούσαν εκούσια αντίθετα με τις εντολές του Θεού. Δεν μπορούσε να υπάρξει πλέον έλεος προς αυτούς, γιατί είχαν ξεπεράσει προ πολλού τα όρια του ελέους του Θεού καίγοντας ζωντανά αθώα παιδιά σε θυσίες. Ο προφήτης του Θεού «Ιερεμίας» (ΙΘ/19: 5), αναφέρει χαρακτηριστικά: «Και οικοδόμησαν τους ψηλούς τόπους τού Βάαλ, για να καίνε τους γιους τους μέσα σε φωτιά, ολοκαυτώματα προς τον Βάαλ το οποίο δεν είχα προστάξει ούτε είχα μιλήσει ούτε είχε ανέβει στην καρδιά μου». Ο πρ. Ηλίας πρόσταξε να πιάσουν τους ιερείς του Βάαλ και να τους εκτελέσουν, όπως και έγινε (εδ. 40). Αυτό δεν ήταν μια πράξη φανατισμού, μίσους ή μισαλλοδοξίας, αλλά προέβη σε μια δίκαιη εκτέλεση εκ μέρους του Θεού, σύμφωνα με το πνεύμα της εποχής. 

    Ο προφήτης του Θεού, Ηλίας, απέδιδε αποκλειστική λατρεία στον αληθινό Θεό και, δίνοντας τη μαρτυρία του σε καιρούς πολύ δύσκολους, παρότρυνε και άλλους να κάνουν το ίδιο. Με μεγάλη τόλμη ξεσκέπασε την απάτη της θρησκείας την οποία χρησιμοποιούσε ο σατανάς, για ν’ απομακρύνει τους ανθρώπους από το Θεό. Εμπιστεύτηκε τον εαυτόν του στη δύναμη Εκείνου και δε στηρίχτηκε στις δικές του ικανότητες ή στη δική του θέληση, αντίθετα υπεραμύνθηκε με κάθε τρόπο της αγνής λατρείας του Θεού. 

    Είθε όλοι να μιμούμαστε την πίστη του! ---

 

 

    **Στο προσωπικό blog  giorgoskomninos.blogspot.com έχουν γίνει και οι παρακάτω δημοσιεύσεις σχετικά με τη ζωή και το έργο του Προφήτη του Θεού, Ηλία: 

      Η δημοσίευση έχει γίνει: Στις  22-06-2018  &  στις 27-05-2013.