«Ψαλμός του Δαβίδ, όταν βρισκόταν στην έρημο του Ιούδα».
1 Θεέ, συ είσαι ο Θεός μου από πρωΐας σε ζητώ σε διψά η ψυχή μου, σε ποθεί η σαρξ μου, εν γη ερήμω, ξηρά και ανύδρω
2 διά να βλέπω την δύναμίν σου και την δόξαν σου, καθώς σε είδον εν τω αγιαστηρίω.
3 Διότι το έλεός σου είναι καλήτερον παρά την ζωήν τα χείλη μου θέλουσι σε επαινεί.
4 Ούτω θέλω σε ευλογεί εν τη ζωή μου εν τω ονόματί σου θέλω υψόνει τας χείρας μου.
5 Ως από πάχους και μυελού θέλει χορτασθή η ψυχή μου και διά χειλέων αγαλλιάσεως θέλει υμνεί το στόμα μου,
6 Όταν σε ενθυμώμαι επί της στρωμνής μου, εις σε μελετώ εν ταις φυλακαίς της νυκτός.
7 Επειδή εστάθης βοήθειά μου διά τούτο υπό την σκιάν των πτερύγων σου θέλω χαίρει.
8 Προσεκολλήθη η ψυχή μου κατόπιν σου η δεξιά σου με υποστηρίζει.
9 Οι δε ζητούντες την ψυχήν μου, διά να εξολοθρεύσωσιν αυτήν, θέλουσιν εμβή εις τα κατώτατα μέρη της γής
10 θέλουσι πέσει διά ρομφαίας θέλουσιν είσθαι μερίς αλωπέκων.
11 Ο δε βασιλεύς θέλει ευφρανθή επί τον Θεόν θέλει δοξασθή πας ο ομνύων εις αυτόν διότι θέλει φραχθή το στόμα των λαλούντων ψεύδος.
ΣΧΌΛΙΑ :
Ο βασιλιάς Δαβίδ βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση, καθώς ο τρίτος κατά σειρά υιός του, ο Αβεσσαλώμ, τον οποίο είχε αποκτήσει με τη Μααχά, είχε ολοκληρωτικά στραφεί εναντίον του πατέρα του με σκοπό να του πάρει την εξουσία και να γίνει αυτός βασιλιάς στον Ισραήλ. Με μεγάλη θρασύτητα κατηγορούσε τον πατέρα του ότι ήταν ανίκανος να κυβερνήσει το λαό και πως, αν ήταν αυτός βασιλιάς, θα υπήρχε πολύ καλύτερη διοίκηση και οι πολίτες θα εύρισκαν το δίκιο τους.
Ο Αβεσσαλώμ ήταν ένας ψηλός νέος, πολύ όμορφος, με πλούσια μακριά μαλλιά και όλο αυτό το παρουσιαστικό του τον έκανε να είναι ελκυστικός στους ανθρώπους και με τον τρόπο του να τους "κλέβει" την καρδιά. "Εις πάντα δε τον Ισραήλ δεν υπήρχεν άνθρωπος ούτω θαυμαζόμενος διά την ώραιότητα αυτού ως ο Αβεσσαλώμ από του ίχνους του ποδός αυτού έως της κορυφής αυτού δεν υπήρχεν εν αυτώ ελάττωμα" (Β' Σαμουήλ ΙΔ/14: 15). Πριν από μερικά χρόνια με τα ίδια κριτήρια την καρδιά του λαού είχε κλέψει ένας άλλος νέος που άκουγε στο όνομα Σαούλ, γιος του Κις και που έμελλε να γίνει ο πρώτος βασιλιάς του Ισραήλ. "δεν υπήρχε μεταξύ των υιών Ισραήλ άνθρωπος ωραιότερος αυτού από των ώμων αυτού και επάνω εξείχεν υπέρ παντός του λαού" (Α' Σαμουήλ Θ/9: 2). Αυτά είναι τα κριτήρια των ανθρώπων και είναι τελείως διαφορετικά από τα κριτήρια του Θεού. Ο Θεός λέγει προς τον προφήτη Του το Σαμουήλ: "δεν βλέπει ο Κύριος καθώς βλέπει ο άνθρωπος διότι ο άνθρωπος βλέπει το φαινόμενον, ο δε Κύριος βλέπει την καρδίαν" (Α' Σαμουήλ ΙΣ/16: 7).
Προφασιζόμενος ο Αβεσσαλώμ ότι ήθελε να εκπληρώσει κάποιο τάμα έλαβε άδεια και πήγε στην πόλη Χεβρών συνοδευόμενος από διακόσιους άνδρες. Οι κάτοικοι της πόλης αυτής, που ήταν η γενέτειρά του, ήταν πολλύ δυσαρεστημένοι με το βασιλιά Δαβίδ, επειδή είχε μεταφέρει την πρωτεύουσα από εκεί και την είχε πάει στην Ιερουσαλήμ. Σκοπός του Αβεσσαλώμ ήταν να ανακοινώσει το σχηματισμό νέας κυβέρνησης με βασιλιά τον ίδιο. Στην προσπάθειά του αυτή τον ακολούθησαν πολλοί από το λαό και μεταξύ αυτών και ο Αχιτόφελ, ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Δαβίδ (Β' Σαμουήλ ΙΕ/15: 31).
Όταν ο Δαβίδ πληροφορήθηκε τα δυσάρεστα νέα αποφάσισε να εγκαταλείψει την Ιερουσαλήμ εκτιμώντας την κατάσταση ως πολύ σοβαρή για τη ζωή του, έχοντας την ελπίδα ότι πολύ σύντομα θα επέστρεφε. Έλαβε λοιπόν την οικογένειά του και έφυγαν από την πόλη κατευθυνόμενοι προς την κοιλάδα του Ιορδάνη.
Μπορεί να διώκεται ο Δαβίδ και να περνάει πολύ δύσκολα στη ζωή του, να βαδίζει με πολύ πόνο μέσα στην ψυχή του, καθώς βλέπει το μίσος εναντίον του από το ίδιο του το παιδί, στέκεται όμως πολύ καλά πνευματικά, αφού η σχέση του με το Θεό παραμένει ακέραια και ειλικρινής. Έτσι δεν πτοείται, δε δειλιάζει, στηρίζεται στη δύναμη του Θεού και συνεχώς επικαλείται το Όνομά Του. Αυτό αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα για όλους μας. Μέσα στις δυσκολίες της ζωής, ακόμα κι αν αυτές φαίνονται ανυπέρβλητες, ας φροντίζουμε να διατηρούμε ακέραιη και ειλικρινή τη σχέση μας με το Θεό. Μόνον τότε θα μπορούμε να παίρνουμε σωστές αποφάσεις και να είμαστε κάτω από την προστασία Του.
Ας αναλογιστούμε ότι ο καθένας μας, καθώς με τη δύναμη του Θεού βγήκε μέσα από την "Αίγυπτο" της αμαρτίας του κόσμου τούτου, βαδίζει μέσα στην έρημο αυτής της ζωής με σκοπό μια μέρα να φτάσει στην γη της επαγγελίας, στη γη των υποσχέσεων του Θεού.
1. Θεέ, εσύ είσαι ο Θεός μου σε ζητάω από το πρωί, σε διψάει η ψυχή μου, σε ποθεί η σάρκα μου, μέσα σε γη έρημη, ξερή, και άνυνδρη.
Ψυχή έχεις πει ποτέ στο Θεό μέσα από την καρδιά μας τούτα τα λόγια; Έχουμε πει τα λόγια του "Ψαλμού" (ΜΒ/42: 1) "Καθώς επιποθεί η έλαφος τους ρύακας των υδάτων, ούτως η ψυχή μου σε επιποθεί, Θεέ. Διψά η ψυχή μου τον Θεόν, τον Θεόν τον ζώντα πότε θέλω ελθεί και θέλω φανή ενώπιον του Θεού;". Έχουμε πει ποτέ στο Θεό: "Εφανέρωσας εις εμέ την οδόν της ζωής· χορτασμός ευφροσύνης είναι το πρόσωπόν σου τερπνότητες είναι διαπαντός εν τη δεξιά σου" (Ψαλμός ΙΣ/16: 11).
«Θεέ, Θεός μου είσαι συ». Τούτα τα λόγια δείχνουν μία οικειότητα, δείχνουν μία στενή προσωπική σχέση. Δείχνουν τη μεγάλη αγάπη του ψαλμωδού για το Θεό. Ο Δαβίδ γνώρισε το Θεό από πολύ νέος. Ο Θεός τον πήρε μέσα από τη μάντρα των προβάτων και τον ύψωσε και τον έκανε βασιλιά στο λαό Του. Δια του προφήτη Νάθαν του παραγγέλλει: "Τώρα, λοιπόν, έτσι θα πεις στον δούλο μου τον Δαβίδ: Έτσι λέει ο Κύριος των δυνάμεων: Εγώ σε πήρα από τη μάντρα, πίσω από τα πρόβατα, για να είσαι ηγεμόνας επάνω στον λαό μου, επάνω στον Ισραήλ" (Β' Σαμουήλ Ζ/7: 8).
"Είσαι ο Θεός μου". Πόσο μεγάλη γνωριμία, πόσο έντονα προσωπική σχέση εκφράζουν τούτα τα λόγια και πάνω απ' όλα δείχνουν που πραγματικά στηρίζεται ο Δαβίδ. Πού αλλού να στηριχτεί και σήμερα ο άνθρωπος, καθώς όλα καταρρέουν γύρω μας. Τι ωραία να κοιτάζει γύρω του ο άνθρωπος και να βλέπει με τα πνευματικά του μάτια το Θεό δίπλα του. Να θυμάται τις όμορφες υποσχέσεις Του: "εγώ είμαι μεθ' υμών πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος" (Ματθαίος ΚΗ/28: 20).
"από πρωίας σε ζητώ". Από το πρωί που ξυπνούσε ο Δαβίδ εκζητούσε το Πρόσωπο του Θεού. Η ψυχή του διψούσε για το Θεό, καθώς βάδιζε μέσα στην ξερή και άνυδρη γη. Η σάρκα του τον αναζητούσε, που σημαίνει ότι όλο του το «είναι» ένα και μόνον πόθο είχε, την κοινωνία με το Θεό. Αισθάνεται βαθιά μέσα του την ανάγκη επικοινωνίας με το Θεό. Να γιατί, ενώ περνούσε μέσα από έρημο, ήταν χαρούμενος και δυνατός, γιατί ζούσε σε στενή επικοινωνία με τον Θεό, το Θεό της σωτηρίας του, που είναι Θεός και της δική μου και της δικής σου σωτηρίας.
2. δια να βλέπω τη δύναμή σου και τη δόξα σου, καθώς σε είδα στο αγιαστήριο.
Ο Δαβίδ θυμάται τις φορές που είχε λατρέψει τον Κύριο στην Ιερουσαλήμ, θυμάται τις επεμβάσεις του Θεού μέσα στη ζωή του, θυμάται τη θαυμαστή δύναμη του Θεού, θυμάται εκείνες τις απερίγραπτες στιγμές που στεκόταν μπροστά στο Θεό και έβλεπε τη δόξα Του και αισθανόταν τη δύναμή Του και τα χείλη ξεχείλιζαν από χαρά και ευγνωμοσύνη.
3. Επειδή, το έλεός σου είναι καλύτερο από τη ζωή τα χείλη μου θα σε επαινούν.
Έχει σπλάχνα οικτιρμών ο Θεός, αγάπης, ελέους, υπομονής, επιμονής, δε θέλει το θάνατο του αμαρτωλού, περιμένει τον άνθρωπο που ζει μακριά του μέσα στην αμαρτία και τον αιώνιο θάντο να έρθει "εις εαυτόν", να Τον εκζητήσει ειλικρινά στη ζωή του και να τον σώσει αιώνια.
Ο Δαβίδ, ενώ βρίσκεται σε πολύ δύσκολη κατάσταση, δεν πτοείται από τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω του. Τα μάτια είναι προσκολλημένα στο Θεό, στο Θεό της σωτηρίας του. Από τα χείλη δε βγαίνουν κραυγές τρόμου, απελπισίας, δε βαρυγκωμά, όπως κάνουμε εμείς πολλές φορές, αλλά βγαίνουν λόγια χαράς, ευχαριστίας, δοξολογίας προς τον αληθινό Θεό. «Επειδή είναι πιο καλή και από τη ζωή η ευσπλαχνία σου, το έλεός σου, τα χείλη μου θα σε υμνούν. Σε όλη τη ζωή μου θα σε ευλογώ και στο όνομά Σου, θα προσεύχομαι» (Ψαλμός ΞΓ/63: 3).
4. Έτσι θα σε ευλογώ στη ζωή μου και στο όνομά σου θα υψώνω τα χέρια μου.
Ο Δαβίδ αισθανόμενος βαθιά, ειλικρινή αγάπη για το Θεό και ενθυμούμενος "πάσας τας ευεργεσίας Αυτού" (Ψαλμός ΡΓ/103: 2), αισθάνεται την ανάγκη να σηκώνει τα χέρια του ψηλά και να ευχαριστεί, να δοξολογεί, να υμνολογεί το Θεό.
5. Σαν από πάχος και μεδούλι θα χορτάσει η ψυχή μου, και με χείλη αγαλλίασης θα υμνεί το στόμα μου,
Μόνον ο άνθρωπος που γνώρισε το Θεό μπορεί να πει τούτα τα λόγια. Καθώς ο Δαβίδ σκέπτεται το Θεό, χορταίνει η ψυχή του. Ας αναλογιστούμε πόσες ψυχές μακριά από το Θεό έμειναν άδειες, κενές μέσα στον πλούτο και τις απολαύσεις τούτης της ζωής. Ο μεγάλος φυσικομαθηματικός και συγγραφέας Πασκάλ (1623-1662) έλεγε: "Η καρδιά του ανθρώπου είναι ένα άπειρο και μόνο με ένα άλλο άπειρο που είναι ο Θεός μπορεί να γεμίσει". Μόνον ο Θεός μπορεί να γεμίσει την άδεια καρδιά του ανθρώπου. Μια καρδιά που είναι γεμάτη από το Θεό αντανακλά κατ' ευθείαν στα χείλη του ανθρώπου, που γεμίζουν με ύμνους δοξολογίας, ευχαριστίας, ευγνωμοσύνης για το δημιουργό και συντηρητή του σύμπαντος (Κολοσσαείς Α/1: 17).
6. όταν στο κρεβάτι μου σε θυμάμαι, σε σένα μελετώ στις φυλακές τής νύχτας.
Ξυπνάω το πρωί και σε θυμάμαι, Κύριε, λέει ο Δαβίδ, αλλά και το βράδυ που πάω να κοιμηθώ και να ξεκουραστώ από τον κόπο της ημέρας και πάλι, Κύριε, σε Σένα είναι η σκέψη μου.
7. Επειδή, στάθηκες βοήθειά μου, γι' αυτό, κάτω από τη σκιά των πτερύγων σου θα χαίρω.
Αναλογιζόμενος ο Δαβίδ τις θαυμάσιες επεμβάσεις του Θεού στη ζωή του, λέγει προς τον Κύριο: "Στάθηκες βοήθειά μου". Ο Λόγος του Θεού αναφέρει: "Ο Θεός είναι καταφυγή ημών και δύναμις, βοήθεια ετοιμοτάτη εν ταις θλίψεσι" (Ψαλμός ΜΣ/46: 1). Ο Δαβίδ θυμάται όλες τις δύσκολες καταστάσεις που έζησε στη ζωή του και αναλογίζεται πώς ο Κύριος τον διεφύλαξε και τον ελευθέρωσε. Ευγνώμων προς τον Θεό αισθάνεται την ανάγκη να βρίσκεται κάθε στιγμή κοντά Του, κάτω από τη σκιά Του σκεπασμένος με τις φτερούγες Του.
8. Η ψυχή μου προσκολλήθηκε πίσω από σένα το δεξί σου χέρι με υποστηρίζει.
Η καρδιά του Δαβίδ είχε προσκολληθεί στην καρδιά του Θεού. Το θέλημα του Θεού ήταν και θέλημα του Δαβίδ, η απόλυτη ταύτιση με το Θεό. Ο Κύριος είχε κάνει μία συνταρακτική ομολογία για το Δαβίδ, που δεν την έχει κάνει για άλλο άνθρωπο: "Εύρον Δαβίδ τον του Ιεσσαί, άνδρα κατά την καρδίαν μου, όστις θέλει κάμει πάντα τα θελήματά μου" (Πράξεις ΙΓ/13: 22). Γι' αυτό το χέρι του Θεού τον υποστήριζε και τον προστάτευε από τους πολλούς και μεγάλους εχθρούς του. Το ίδιο κραταιό χέρι διαφυλάττει και κάθε πιστό άνθρωπο και του δίνει τη δύναμη να συνεχίσει την πορεία μέσα στην έρημο τούτης της ζωής μέχρι τέλος.
9. Και εκείνοι που ζητούν την ψυχή μου, για να την εξολοθρεύσουν, θα μπουν στα κατώτατα μέρη τής γης.
Πολλοί ήταν οι εχθροί του Δαβίδ. Πίσω απ' όλα ήταν ο εχθρός της ψυχής, ο ανθρωποκτόνος διάβολος που προσπαθούσε ν' ακυρώσει τον ερχομό του Κυρίου Ιησού Χριστού και την αντικαταστατική θυσία Του πάνω στο σταυρό του Γολγοθά για τη σωτηρία όλων των ανθρώπων που θα πιστέψουν σ' Αυτήν. Ο Δαβίδ διαβλέπει πως θα καταλήξουν όλοι αυτοί που τον εχθρεύονται. Τους περιμένει όλεθρος και καταστροφή, θα μπουν στα κατώτατα μέρη της γης.
10. θα πέσουν με ρομφαία θα είναι μερίδα σε αλεπούδες.
Παντού και πάντοτε ο εχθρός καιροφυλακτεί με έναν και μόνο στόχο, να εξολοθρεύσει το παιδί του Θεού, αφού αποκόψει την κοινωνία του με το Θεό. Εννοώντας τα τέλη της ζωής αυτών εκφράζει την απόλυτη βεβαιότητα ότι οι εχθροί του, που είναι και εχθροί του Θεού, θα εξολοθρευτούν και μάλιστα με βίαιο θάνατο και τα σώματά τους θα γίνουν βορρά των σαρκοφάγων ζώων της γης.
11. Και ο βασιλιάς θα ευφρανθεί στον Θεό θα δοξαστεί κάθε ένας που ορκίζεται σ' αυτόν επειδή, το στόμα εκείνων που μιλούν ψέματα, θα κλειστεί.
Και ενώ οι εχθροί θα πέφτουν και θα ατιμάζονται, εγώ, λέει ο ψαλμωδός, θα χαίρομαι στο Θεό μου. Όποιος έχει την εμπιστοσύνη του στο Θεό, όποιος στηρίζεται στην αλήθεια Του θα δοξαστεί, θα μεγαλυνθεί από τον Κύριο, θα συμμετάσχει στη μεγάλη χαρά του ουρανού και θα δει όλα εκείνα που ο Θεός έχει ετοιμάσει γι’ αυτούς που τον αγαπούν και που είναι πάνω από όσα εμείς ζητούμε ή νοούμε. (Εφεσίους Γ/3 : 20).
Αντίθετα εκείνοι που στηρίζονται στο ψέμα και προσβάλουν το Όνομα το Άγιο Αυτού, εκείνοι που δεν εμπιστεύονται στον Κύριο, εκείνοι που η καρδιά τους δεν είναι ευθεία ενώπιον του Κυρίου, αυτών το στόμα θα κλειστεί εκείνη την ημέρα (Ματθαίος ΚΒ/22: 12). Η καταδίκη της Θείας Δικαιοσύνης θα πέσει βαριά πάνω τους. Τίποτα δε θα μπορέσει να τους σώσει, παρά μόνον μια ειλικρινής μετάνοια, μία ειλικρινής εκζήτηση του προσώπου του Θεού ενόσω βρίσκονται ακόμα στη ζωή. "διότι έξουσίαν έχει ο Υιός του ανθρώπου επί της γης να συγχωρεί αμαρτίας" (Μάρκος Β/2: 10). Ο Θεός θα κλείσει το στόμα όλων αυτών που αγαπούν το ψέμα, την αμαρτία, την παράβαση (Ρωμαίους Γ/3: 19). ---
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου