Ο Θεός σώζει τον στρατό από τη δίψα.

 

    

βιβλίο «Β’ Βασιλέων»,   κεφ.   Γ/3.

 

Τρεις βασιλείς, του Ισραήλ (βόρειο βασίλειο), του Ιούδα (νότιο βασίλειο)  και του Εδώμ,   συμμάχησαν και ετοιμάζονταν να πολεμήσουν τους Μωαβίτες (ο Μωάβ ήταν γιός του Λωτ με τη μεγαλύτερη κόρη του).

--Βασιλιάς στον Ισραήλ ήταν ο Ιωράμ (852 – 841 π.Χ.), γιός του Αχαάβ και της Ιεζάβελ. Υπήρξε ασεβής βασιλιάς, όχι όμως όσο ασεβείς ήταν οι γονείς του. Κατήργησε την πέτρινη λατρευτική στήλη του Βάαλ, που είχε κατασκευάσει ο πατέρα του, ωστόσο έμεινε πιστός στη λατρεία του χρυσού μόσχου που είχε καθιερώσει ο  Ιεροβοάμ, γιός του Ναβάτ (πρώτος βασιλιάς του βόρειου βασιλείου).

--Βασιλιάς στον Ιούδα ήταν ο Ιωσαφάτ, ο οποίος βασίλευσε από το έτος 871 – 849 π.Χ. περίπου, ήταν γιός του ευσεβούς βασιλιά Ασά και δεν εξέκλινε από το δρόμο του Θεού, αλλά ακολούθησε πιστά τις εντολές Του. Κατέστρεψε πολλούς τόπους λατρείας ειδώλων, που βρίσκονταν σε υψηλές τοποθεσίες και άλση και απάλλαξε τη χώρα τα υπολείμματα της διαφθοράς που είχαν απομείνει.

Την εποχή που ήταν βασιλιάς ο Αχαάβ, ο Ιωσαφάτ έλαβε μια επιπόλαιη απόφαση να συμμαχήσει μαζί του και να πολεμήσουν εναντίον της Συρίας (Α’ Βασιλέων, κεφ. ΚΒ/22). Ο Λόγος του Θεού αναφέρει σχετικά: «Και βγήκε σε συνάντησή του ο Ιηού, ο γιος τού Ανανί, ο βλέπων, και είπε στον βασιλιά Ιωσαφάτ: Βοηθάς τον ασεβή, και αγαπάς αυτούς που μισούν τον Κύριο; Γι' αυτό, οργή από τον Κύριο είναι επάνω σου, εντούτοις, βρέθηκαν σε σένα καλά πράγματα, επειδή αφαίρεσες τα άλση από τη γη και κατεύθυνες την καρδιά σου στο να εκζητάς τον Κύριο» (Β’ Χρονικών ΙΘ/19: 2,3).

 --Ο βασιλιάς του Εδώμ (οι Εδωμίτες ήταν απόγονοι του Ησαύ, αδελφού του Ιακώβ). Δεν αναφέρεται τ’ όνομά του, παρά μόνον το τίτλος του, γιατί εκείνη την περίοδο στη Γη Εδώμ (ορεινή περιοχή, νότια της Νεκράς Θάλασσας) δεν υπήρχε βασιλιάς, αλλά διορισμένος διοικητής αφού ήταν υποτελείς στο «νότιο βασίλειο». Αργότερα επαναστάτησαν και απέκτησαν την ανεξαρτησία τους.

Οι Μωαβίτες τον καιρό της βασιλείας του Αχαάβ πλήρωναν φόρο υποτέλειας στον Ισραήλ. Όταν πέθανε ο Αχαάβ ο βασιλιάς τους, ο Μεσά επαναστάτησε εναντίον των Ισραηλιτών. Ο   βασιλιάς Οχοζίας, που διαδέχτηκε τον Αχαάβ, δεν έκανε τίποτα για να τους αντιμετωπίσει. Όταν όμως ανέλαβε τη βασιλεία ο Ιωράμ, προσπάθησε να πάρει και πάλι τον έλεγχο της γης Μωάβ, με σκοπό τη συνέχιση καταβολής φόρων στον Ισραήλ.

Σύμφωνα με την αφήγηση, τα στρατεύματα των τριών βασιλιάδων ξεκίνησαν μαζί και ακολούθησαν μια κυκλική πορεία εφτά ημερών κατά μήκος της δυτικής ακτής της Νεκράς Θάλασσας, όμως, καθώς πλησίαζαν προς τη Μωάβ τους έλειψε το νερό για το στρατό και για τα μεταγωγικά ζώα που ακολουθούσαν (Β’ Βασιλέων Γ/3: 9).

Ο κίνδυνος που προέκυψε ήταν πολύ σοβαρός. Τα στρατεύματα κινδύνευαν να αποδεκατιστούν από έλλειψη νερού. Την επόμενη μέρα οι Μωαβίτες θα έκαναν την επίθεσή τους και οι τρεις βασιλιάδες δε θα είχαν τη δύναμη, όχι να επιτεθούν αλλά ούτε και ν’ αμυνθούν. Τίποτε δεν μπορούσε να γίνει, ανθρωπίνως η κατάσταση ήταν αδιέξοδη, απελπιστική. Που να βρεθεί νερό μέσα στο καύμα της ερήμου;

«έλειψε το νερό για το στρατό» (Β’ Βασιλέων Γ/3: 9). Ο ουρανός είχε κλείσει, τα πηγάδια είχαν στερέψει, οι οικονομικοί πόροι είχαν εξαντληθεί. Υπήρχε πλήρες αδιέξοδο και εδώ φαίνεται καθαρά η ανθρώπινη ανικανότητα, η ελλιπής ανθρώπινη σοφία, τα ανεπαρκή υλικά μέσα και άλλα. Χωρίς το νερό η μάχη θα χανόταν και όλα θα  κατέρρεαν. Πολλές φορές αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας τεράστια προβλήματα που κάνουν το μυαλό μας να σταματάει μπροστά στα αδιέξοδα και τις δυσκολίες, για τις οποίες δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα απολύτως, για να τις αντιμετωπίσουμε. Καμιά ακτίνα φωτός, κανένα σημάδι βοήθειας δε διακρίνουμε,  καμιά λύση δε μπορεί να δοθεί.  Έτσι έρχεται η απογοήτευση μέσα στη ζωή μας και ο πανικός. Τα πάντα γύρω μας σκοτεινιάζουν και καμία λύση δε φαίνεται να είναι εφικτή. Χάνουμε τον ήλιο, οι ελπίδες μας σβήνουν και το σημαντικότερο νομίζουμε ότι ο Θεός μας εγκατέλειψε και δεν ενδιαφέρεται πλέον για μας.

Αλήθεια πόσο μοιάζουμε με τον Ιωράμ, τον άπιστο αυτό βασιλιά του Ισραήλ; «Τότε είπε ο βασιλιάς του Ισραήλ: «Αλίμονό μας! Ο Κύριος συγκέντρωσε εμάς τους τρεις βασιλιάδες, για να μας παραδώσει  στην εξουσία των Μαδιανιτών»  (Β’ Βασιλέων Γ/3: 10).  Κατά τον ίδιο τρόπο είχαν αντιδράσει  και  οι Ισραηλίτες όταν τρόμαξαν εξ αιτίας της καταδίωξης των Αιγυπτίων στην έρημο Σίν με την έλλειψη πόσιμου νερού: «Ο Θεός μας έφερε για να πεθάνουμε στην έρημο» (Έξοδος ΙΔ/14: 11 & Αριθμοί Κ/20: 4).

Η απιστία μας, η έλλειψη εμπιστοσύνης στο Λόγο του Θεού, θλίβει και προσβάλλει τον Θεό. Γινόμαστε επιλήσμονες, ξεχνάμε τις θαυμαστές επεμβάσεις Του και τις θαυμαστές υποσχέσεις  που μας έχει δώσει: «Δύναται γυνή να λησμονήση το θηλάζον βρέφος αυτής, ώστε να μη ελεήση το τέκνον της κοιλίας αυτής; αλλά και αν αύται λησμονήσωσιν, εγώ όμως δεν θέλω σε λησμονήσει» (Ησαΐας ΜΘ/49: 15). «Δε θα σ’ αφήσω μόνον, ούτε θα σ’ εγκαταλείψω» (Εβραίους ΙΓ/13: 5). «και ιδού, εγώ είμαι μεθ' υμών πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθαίος ΚΗ/28: 20). Λησμονούμε την αγάπη Του, λησμονούμε «πάσας τα ευεργεσίας Του» (Ψαλμός ΡΓ/103: 2) και σαν τον αναιδή βασιλιά Ιωράμ νομίζουμε ότι ο Θεός μας εγκατέλειψε, ότι θέλει το κακό μας, την καταστροφή μας και με τις σκέψεις αυτές απελπιζόμαστε, γογγύζουμε και στρεφόμαστε εναντίον του Θεού.

Είναι ποτέ δυνατόν να συμβεί αυτό; Ο Θεός της Αγάπης, του Ελέους και των Οικτιρμών είναι αξιόπιστος στις υποσχέσεις Του. «εάν απιστώμεν, εκείνος μένει πιστός να αρνηθή εαυτόν δεν δύναται» (Β’ Τιμοθέου Β/2: 13). Δε μπορεί ν’ αρνηθεί τον Εαυτό Του. Θα πρέπει να αναγνωρίζουμε την έλλειψη πίστης μας και την ανικανότητά μας και πόσο αισθανόμαστε ανίσχυροι μπροστά στις δυσκολίες και τις αντιξοότητες της ζωής και όχι να στρεφόμαστε εναντίον του Κυρίου. Ο βασιλιάς του Ισραήλ αντί να καταφύγει στον Κύριο και να αναζητήσει λύσεις εκεί που πραγματικά υπάρχουν τα έβαλε με τον Κύριο.

 Από πού θα έρθει η βοήθειά μας τη δύσκολη, την κρίσιμη ώρα της ζωής μας; Που θα στραφούμε; Πού θα καταφύγουμε; Μόνον ο ευσεβής και πιστός βασιλιάς του Ιούδα, ο άνθρωπος του Θεού, ο Ιωσαφάτ γνωρίζει τον αληθινό δρόμο και ερωτά: «Δεν υπάρχει εδώ κανένας προφήτης του Κυρίου, να συμβουλευτούμε μέσω αυτού τον Κύριο;» (Β’ Βασιλέων Γ/3: 11). Δεν είναι εδώ κάποιος για να μας δώσει οδηγία, δεν είναι εδώ κάποιος αγγελιοφόρος του Θεού; Δεν είναι εδώ η φωνή που θα μας δείξει το θέλημα του Κυρίου; Δεν υπάρχει Θεός να ρωτήσουμε;

 Ο μοναδικός δρόμος που υπάρχει μέσα στα αδιέξοδα της ζωής μας, ο δρόμος που  παραμένει ανοικτός είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο  είναι ο δρόμος της προσευχής.  Η γραμμή αυτή επικοινωνίας με το Θεό δεν κλείνει ποτέ. Η βοήθεια του Κυρίου είναι βέβαιη στον άνθρωπο που έχει μάθει να Τον εμπιστεύεται ολοκληρωτικά. Η οδηγία του Κυρίου ακούγεται από καρδιές που είναι συντονισμένες στην ίδια  συχνότητα με Εκείνον.

«Δεν υπάρχει εδώ κανένας προφήτης του Κυρίου, να συμβουλευτούμε μέσω αυτού τον Κύριο;» (Β’ Βασιλέων Γ/3: 11). Η καρδιά του πιστού Ιωσαφάτ ζητάει επίμονα τον Κύριο. Η ψυχή αυτή μπροστά στο πλήρες αδιέξοδο δεν απογοητεύεται. Έχει πειραματιστεί τόσες φορές τον Κύριο που ήταν πάντοτε κοντά του, έτοιμος να τον οδηγήσει, να τον ευλογήσει, αλλά και να τον φυλάξει.

Υπάρχει προφήτης στο λαό του Θεού στις ημέρες μας; Ναι, υπάρχει η φωνή του Θεού μέσα στην Αγία Γραφή, καθαρή, κρυστάλλινη, έτοιμη να οδηγήσει τον άνθρωπο σε μία ειλικρινή σχέση μαζί Του. Ο Ψαλμωδός αναφέρει για το Λόγο του Θεού: «Λύχνος στα πόδια μου είναι ο λόγος σου, και φως στα μονοπάτια μου» (Ψαλμός ΡΙΘ/119: 105). Το Άγιο Πνεύμα, ο Θείος Παράκλητος, το Πνεύμα της Αλήθειας μιλάει στην καρδιά μας και κατευθύνει τα βήματά μας. Το να βρεθούμε σε αδιέξοδο είναι φυσικό και αναμενόμενο, αλλά το να μείνουμε στη θέση της απιστίας, όπως ο Ιωράμ αυτό  προκαλεί τον Κύριό μας.

 Ο Ιωσαφάτ είναι το πρότυπο ανθρώπου της πίστεως που με ειλικρίνεια με εμπιστοσύνη, με καθαρή καρδιά εκζητεί τον Θεό, αναμένει για να λάβει την οδηγία Του. Δεν επηρεάζεται από την απιστία των άλλων, δε γογγύζει εναντίον του Θεού, δεν καταθλίβεται αλλά είναι έτοιμος να επικαλεστεί το Θεό, ν’ ακούσει τη φωνή Του και να υπακούσει στην οδηγία Του. Η υπόσχεση του Κυρίου Ιησού Χριστού είναι: «Ζητάτε και θα σας δοθεί, ψάχνετε και θα βρείτε, χτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιχτεί. Γιατί όποιος ζητάει λαβαίνει κι όποιος ψάχνει βρίσκει κι όποιος χτυπά του ανοίγεται» (Ματθαίος Ζ/7: 7,8).

«Δεν υπάρχει εδώ κανένας προφήτης του Κυρίου, να συμβουλευτούμε μέσω αυτού τον Κύριο;» (Β’ Βασιλέων Γ/3: 11). Ασφαλώς υπάρχει προφήτης του Κυρίου. «Είναι εδώ ο Ελισαίος, γιος του Σαφάτ, που ήταν μαθητής του Ηλία». «Αυτός είναι αληθινός προφήτης του Κυρίου», είπε ο Ιωσαφάτ (Β’ Βασιλέων Γ/3: 11,12). Τι ευλογημένο να σε ξεχωρίζουν οι άνθρωποι, να έχουν γνωρίσει την τιμιότητά σου και την ειλικρίνειά σου και να λένε: «Αυτός είναι αληθινός Χριστιανός».

Ψυχή που αγωνιάς, που πνίγεσαι μέσα στους φόβους και τ’ αδιέξοδα, δίπλα σου ακούγεται η φωνή του Θεού, όμως δε θα την ακούσεις, αν η καρδιά σου είναι συντονισμένη με τις φωνές του κόσμου. Πλήθη ακολουθούσαν τον Χριστό, αλλά δεν άκουγαν όλοι τα λόγια Του, δεν πίστευαν όλοι σ’ Αυτόν. Δε φτάνει μόνο να βρίσκεσαι κοντά στον Ιησού ή ακόμα και να Τον συνθλίβεις, αν δεν αφήσεις τη δύναμή Του ν’ αλλάξει την καρδιά σου, αν δε ζητήσεις το Έλεος και η Χάρη Του να σε αναγεννήσουν (Ιωάννης Γ/3: 3).   

Προφήτης υπάρχει. «Είναι εδώ ο Ελισαίος». Για να έρθουν όμως οι ευλογίες του Κυρίου χρειάζεται προετοιμασία πίστης, προετοιμασία προσευχής: «Ενώ ο ψαλμωδός έψελνε, η δύναμη του Κυρίου ήρθε στον Ελισαίο, και είπε: «Ακούστε τι λέει ο Κύριος: σκάψτε σ’ αυτή την ξερή κοιλάδα πολλούς νερόλακκους, γιατί εγώ, ο Κύριος, σας βεβαιώνω πως δε θα δείτε άνεμο ούτε βροχή κι ωστόσο αυτή η κοιλάδα θα γεμίσει νερό και θα πιείτε εσείς και ο στρατός σας και τα κτήνη σας» (Β’ Βασιλέων Γ/3: 15,16). Έπρεπε να σκαφτούν οι λάκκοι που θα συγκρατούσαν το πολύτιμο νερό. Είναι αναγκαίο να κάνουμε εμείς αυτό που μπορούμε, που είναι μέσα στις δυνατότητές μας και τα υπόλοιπα θα τ’ αναλάβει ο Κύριος.

Ένα πολύτιμο μάθημα είναι αυτή η ιστορία  για όλους μας. Αν θέλουμε τις ευλογίες του Θεού θα πρέπει να προετοιμάσουμε τις καρδιές μας με πίστη, με ζήλο για το θέλημά Του με αδιάλειπτη προσευχή. Το ίδιο ισχύει συλλογικά και για την Εκκλησία Του. Το Άγιο Πνεύμα θα εργαστεί μέσα μας και γύρω μας όταν οι καρδιές μας είναι ανοιχτές στη φωνή Του έχοντας τη βεβαιότητα διά πίστεως ότι οι ευλογίες Του έρχονται και ότι το αίτημά μας θα εκπληρωθεί. Θα πρέπει να μένουμε σταθεροί, ακλόνητοι στην πίστη μας. Ο Απ. Ιάκωβος, δια Πνεύματος Αγίου, μας συμβουλεύει: «Ας ζητάμε, με πίστη, χωρίς να διστάζουμε καθόλου επειδή, αυτός που διστάζει μοιάζει με κύμα τής θάλασσας, που κινείται από τους ανέμους και συνταράζεται» (επ. Ιακώβου Α/1: 6).

«Χωρίς πίστη είναι αδύνατο να ευαρεστήσει κανείς τον Θεό, γιατί αυτός που τον πλησιάζει πρέπει να πιστεύει ότι υπάρχει Θεός και ότι ανταμείβει όσους τον αποζητούν» (Εβραίους ΙΑ/11:     6). Γνωρίζετε την ιστορία μιας μικρής κόρης: Οι γονείς της προσεύχονταν στον Θεό και ζητούσαν να στείλει βροχή. Το πρωί, ξεκινώντας για την Εκκλησία, η μικρή παίρνει μαζί της και την ομπρέλα. Οι γονείς παραξενεύτηκαν και της λένε: Γιατί παίρνεις την ομπρέλα; Δεν υπάρχει ούτε σύννεφο. Κι έρχεται η απάντηση της απλής παιδικής πίστης: «Δεν προσευχηθήκαμε για βροχή;»

Μένοντας στο Λόγο του Κυρίου με πίστη και βεβαιότητα καρδιάς, ανοίγουμε τους καταρράκτες του Ουρανού και οι ευλογίες Του έρχονται να γεμίσουν τη ζωή μας, να γεμίσουν τις Εκκλησίες μας. Είναι αξιοθαύμαστη η υπόσχεση του Κυρίου: «Το στόμα σου άνοιξε κι εγώ θα σ’ το γεμίσω» (Ψαλμός ΠΑ/81: 11). Αν δε βλέπουμε ευλογίες μέσα στη ζωή μας, δε φταίει ο Θεός. Πρέπει να εξετάσουμε τους δρόμους μας, πρέπει να δούμε τις καρδιές μας κάτω από το φως του Λόγου του Θεού και με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος να διορθώσουμε την πορεία μας. Ο πρ. «Ιερεμίας» (Ζ/7: 3) μας προτρέπει: «Διορθώσατε τας οδούς σας και τας πράξεις σας…».

«Και πραγματικά, το πρωί, την ώρα που πρόσφεραν την πρωινή θυσία, είδαν νερό να κατεβαίνει από τη χώρα της Εδώμ, και να σκεπάζει όλο τον τόπο» (Β’ Βασιλέων Γ/3: 20). Σιγά-σιγά, με μοναδικό τρόπο μαζεύτηκε αυτό το πολύτιμο δώρο και γέμισε τους λάκκους. Χωρίς άνεμο και χωρίς βροχή, όχι όπως στην περίπτωση του Ηλία, όπου «Σε λίγο τα σύννεφα σκοτείνιασαν τον ουρανό και ξέσπασε θύελλα και δυνατή βροχή» (Α’ Βασιλέων ΙΗ/18: 45). Ο Θεός ενεργεί με διαφορετικούς τρόπους και όπως ο Ίδιος κρίνει στα πλαίσια της πρόνοιάς Του. Ο Απ. Παύλος στην επιστολή «προς Ρωμαίους» (ΙΑ/11: 33), αναφέρει: «Ω βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού. Πόσον ανεξερεύνητοι είναι αι κρίσεις αυτού και ανεξιχνίαστοι αι οδοί αυτού».

         Εδώ συνέβη κάτι εντελώς διαφορετικό. Αθόρυβα και με μυστηριώδη τρόπο γέμισαν οι λάκκοι με το πολύτιμο νερό «ήρθαν νερά» από εκεί που δεν το περίμενε κανένας, το τόσο αναγκαίο νερό φτάνει μέσα στην απέραντη ξηρασία της ερήμου. Ο Κύριος έχει τα δικά Του σχέδια και ενεργεί με τους δικούς Του ανεξιχνίαστους για μας τρόπους. Ο Παντοδύναμος και Πάνσοφος Θεός μας δε δεσμεύεται ως προς τον τρόπο και τον χρόνο που θα ενεργήσει. Κάνει πάντοτε εκείνο που Του είναι αρεστό και που συντελεί στο αγαθό, στο ευάρεστο, στο τέλειο για μας (Ρωμαίους ΙΒ/12: 2). Δεν είναι δική μας αρμοδιότητα να υποδεικνύουμε στο Θεό τους τρόπους ή το χρόνο που θα ενεργήσει. Από εμάς περιμένει να δεχόμαστε τα πλούσια δώρα Του με ευγνωμοσύνη, με ευχαριστία και πάνω απ’ όλα με πίστη για να δοξάζεται και να μεγαλύνεται το άγιο Όνομά Του!

       Καθώς την επόμενη μέρα ανέτειλε ο ήλιος, οι ακτίνες έπεσαν πάνω στα στάσιμα νερά και λόγω της αντανάκλασης του φωτός τα νερά φάνηκαν στους Μωαβίτες «κόκκινα σαν αίμα». Βλέποντας αυτό το φαινόμενο τους δημιουργήθηκε η ψευδαίσθηση ότι οι τρεις συνασπισμένοι στρατοί στράφηκαν ο ένας εναντίον του άλλου και σφαγιάστηκαν μεταξύ τους. Έτσι χωρίς προετοιμασία όρμησαν εναντίον των αντιπάλων τους, για να λάβουν λάφυρα. Οι ενωμένες δυνάμεις τους αιφνιδίασαν και τους συνέτριψαν ολοκληρωτικά. Ο Κύριος μας έχει υποσχεθεί ότι θα κάνει στη ζωή μας «πάνω από εκείνα τα οποία εμείς ζητούμε ή νοούμε» (Εφεσίους Γ/3: 20).

 Πόσο θαυμαστός είναι ο τρόπος με τον οποίο ενήργησε ο Θεός; Θα πρέπει να πιστεύουμε ότι έχουμε ένα Παντοδύναμο Κύριο έτοιμο να ενεργήσει, να ευλογήσει, να προσφέρει «κατά τον πλούτον Αυτού» (Φιλιππησίους Δ/4: 19) την κατάλληλη στιγμή εκεί που η ανθρώπινη δύναμη ατονεί, αδυνατεί και η σοφία εξαφανίζεται. Από τη στιγμή που η καρδιά μας θα στραφεί στον Κύριο και θα Τον εκζητήσουμε ειλικρινά, ο Κύριος θα ενεργήσει και οι ευλογίες Του θα έρθουν άφθονες στη ζωή μας. Όλες μας οι ανάγκες μας, θα ικανοποιηθούν από τη Θεϊκή δύναμη και Χάρη, ως απάντηση στην προσευχή μας.  

«Και πραγματικά, το πρωί, την ώρα που πρόσφεραν την πρωινή θυσία». Πριν ακόμη ανατείλει ο ήλιος, οι άνθρωποι του Θεού βρίσκονταν σε επικοινωνία με τον Κύριο και αγρυπνούσαν στην προσευχή. Ο Λόγος του Θεού μας προτρέπει: «Να μένετε άγρυπνοι και να προσεύχεστε αδιάκοπα» (Λουκάς ΚΑ/21: 36). Αυτή είναι η παραγγελία του Κυρίου μας. Δε μας ευλογεί ο Θεός, όταν βρισκόμαστε σε αδράνεια, όταν κοιμόμαστε τον ύπνο της αδιαφορίας, όταν εφησυχασμένοι στη σοφία μας παραμελούμε το Λόγο Του χωρίς  διάθεση υπακοής. Είναι απαραίτητο «να σκάψουμε τους λάκκους», να ετοιμάσουμε τις καρδιές μας με πίστη σεβασμό και πειθαρχία στο θέλημά Του, περιμένοντας την οδηγία Του.

«και το πρωί ενώ ετελείτο η προσφορά ιδού ήλθον ύδατα από της οδού Εδώμ  και επλήσθη η γη υδάτων» (εδ. 20). Είναι κυρίως το πρωί ο καταλληλότερος χρόνος, πριν οι μέριμνες της ημέρας πέσουν πάνω μας, να μας βρει ο Κύριος σε στενή επικοινωνία μαζί Του. Οι γυναίκες πήγαν στο μνήμα «το πρωί, κι ενώ ήταν ακόμη σκοτεινά» (Ιωάννης Κ/20: 1), γι’ αυτό απόλαυσαν πρώτες τις ευλογίες της Ανάστασης του Κυρίου. Η προσευχή του Δαβίδ ήταν: «Κύριε, το πρωί θ’ ακούσεις τη φωνή μου, θυσία για σένα θα ετοιμάσω το πρωί, και θα προσμένω απόκριση» (Ψαλμός Ε/5:  4).

  Η δύναμη του Θεού δε μειώθηκε. «η χειρ του Κυρίου δεν εσμικρύνθη, ώστε να μη δύναται να σώση, ουδέ το ωτίον αυτού εβάρυνεν, ώστε να μη δύναται να ακούση, αλλ' αι ανομίαι σας έβαλον χωρίσματα μεταξύ υμών και του Θεού υμών, και αι αμαρτίαι σας έκρυψαν το πρόσωπον αυτού από σας, διά να μη ακούη» (Ησαΐας ΝΘ/59: 1,2). ---

 

------------

 

Βιβλίο «Β’ Βασιλέων», κεφ. Γ/3

 1 ΚΑΙ ο Ιωράμ, ο γιος τού Αχαάβ, βασίλευσε επάνω στον Ισραήλ στη Σαμάρεια, τον 18ο χρόνο τού Ιωσαφάτ, του βασιλιά τού Ιούδα· και βασίλευσε 12 χρόνια.

2 Και έπραξε πονηρά μπροστά στον Κύριο, όχι όμως όπως ο πατέρας του και η μητέρα του· επειδή, σήκωσε το άγαλμα του Βάαλ, που είχε κάνει ο πατέρας του.

3 Όμως, ήταν προσκολλημένος στις αμαρτίες τού Ιεροβοάμ, του γιου τού Ναβάτ, που έκανε τον Ισραήλ να αμαρτήσει· δεν απομακρύνθηκε απ' αυτές.

4 Και ο Μησά, ο βασιλιάς τού Μωάβ, είχε κοπάδια, και έδινε στον βασιλιά τού Ισραήλ 100.000 αρνιά, και 100.000 κριάρια μαζί με τα μαλλιά τους.

5 Αλλά, αφού πέθανε ο Αχαάβ, ο βασιλιάς τού Μωάβ αποστάτησε ενάντια στον βασιλιά τού Ισραήλ.

6 Και ο βασιλιάς Ιωράμ βγήκε κατά τον καιρό εκείνο από τη Σαμάρεια, και αρίθμησε ολόκληρο τον Ισραήλ.

7 Και πήγε και έστειλε στον Ιωσαφάτ, τον βασιλιά τού Ιούδα, λέγοντας: Ο βασιλιάς τού Μωάβ αποστάτησε εναντίον μου· έρχεσαι μαζί μου σε πόλεμο εναντίον τού Μωάβ; Και εκείνος είπε: Θα ανέβω· εγώ είμαι όπως εσύ, ο λαός μου όπως ο λαός σου, τα άλογά μου όπως τα άλογά σου.

8 Και είπε: Διαμέσου τίνος δρόμου θα ανέβεις; Κι εκείνος απάντησε: Διαμέσου τού δρόμου τής ερήμου τού Εδώμ.

9 Και πήγε ο βασιλιάς τού Ισραήλ, και ο βασιλιάς τού Ιούδα, και ο βασιλιάς τού Εδώμ· και βάδισαν κυκλικά δρόμο επτά ημερών· και δεν υπήρχε νερό για το στρατόπεδο, και για τα κτήνη που τους ακολουθούσαν.

10 Και ο βασιλιάς τού Ισραήλ είπε: Ω! Βέβαια, ο Κύριος συγκέντρωσε αυτούς τους τρεις βασιλιάδες, για να τους παραδώσει στο χέρι τού Μωάβ!

11 Και ο Ιωσαφάτ είπε: Δεν υπάρχει εδώ ένας προφήτης τού Κυρίου, για να ρωτήσουμε διαμέσου αυτού τον Κύριο; Και ένας από τους δούλους τού βασιλιά τού Ισραήλ, απάντησε, και είπε: Υπάρχει εδώ ο Ελισσαιέ, ο γιος τού Σαφάτ, που έχυνε νερό στα χέρια τού Ηλία.

12 Και ο Ιωσαφάτ είπε: Λόγος τού Κυρίου είναι μ' αυτόν. Και κατέβηκαν σ' αυτόν ο βασιλιάς τού Ισραήλ, και ο Ιωσαφάτ, και ο βασιλιάς τού Εδώμ.

13 Και ο Ελισσαιέ είπε στον βασιλιά τού Ισραήλ: Τι υπάρχει ανάμεσα σε σένα και μένα; Πήγαινε στους προφήτες τού πατέρα σου, και στους προφήτες τής μητέρας σου. Και ο βασιλιάς τού Ισραήλ είπε: Μη· επειδή, ο Κύριος συγκέντρωσε αυτούς τους τρεις βασιλιάδες, για να τους παραδώσει στο χέρι τού Μωάβ.

14 Και ο Ελισσαιέ είπε: Ζει ο Κύριος των δυνάμεων, μπροστά στον οποίο παραστέκομαι· βέβαια, αν δεν σεβόμουν το πρόσωπο του Ιωσαφάτ, του βασιλιά τού Ιούδα, δεν θα επέβλεπα σε σένα ούτε θα σε έβλεπα·

15 τώρα, όμως, φέρτε μου έναν ψαλμωδό.

Κι ενώ ο ψαλμωδός έψαλλε, ήρθε επάνω του το χέρι τού Κυρίου.

16 Και είπε: Έτσι λέει ο Κύριος: Κάνε αυτή την κοιλάδα λάκκους-λάκκους·

17 επειδή, έτσι λέει ο Κύριος: Δεν θα δείτε άνεμο, και δεν θα δείτε βροχή· και η κοιλάδα αυτή θα γεμίσει από νερό, και θα πιείτε, εσείς, και τα κοπάδια σας, και τα κτήνη σας·

18 αλλά, αυτό είναι μικρό πράγμα στα μάτια τού Κυρίου· στο χέρι σας θα παραδώσει και τον Μωάβ·

19 και θα πατάξετε κάθε οχυρή πόλη, και κάθε εκλεκτή πόλη, και θα ρίξετε κάτω κάθε καλό δέντρο, και θα φράξετε όλες τις πηγές των νερών, και με πέτρες θα κάνετε άχρηστη κάθε καλή μερίδα γης.

20 Και το πρωί, καθώς προσφερόταν η προσφορά, ξάφνου, ήρθαν νερά από τον δρόμο τού Εδώμ, και η γη γέμισε από νερά.

21 Και όταν όλοι οι Μωαβίτες άκουσαν ότι ανέβηκαν οι βασιλιάδες για να τους πολεμήσουν, συγκεντρώθηκαν όλοι εκείνοι που περιζώνονται μάχαιρα κι επάνω, και στάθηκαν στα σύνορα.

22 Και σηκώθηκαν το πρωί, και καθώς ανέτειλε ο ήλιος επάνω στα νερά, οι Μωαβίτες είδαν από απέναντι τα νερά κόκκινα σαν αίμα·

23 και είπαν: Αίμα είναι αυτό· σίγουρα, οι βασιλιάδες πολέμησαν, και χτυπήθηκαν μεταξύ τους· τώρα, λοιπόν, στα λάφυρα, Μωάβ.

24 Και όταν ήρθαν στο στρατόπεδο του Ισραήλ, σηκώθηκαν οι Ισραηλίτες και χτύπησαν τους Μωαβίτες, ώστε έφυγαν από μπροστά τους· και χτυπώντας τούς Μωαβίτες, μπήκαν μέσα στη γη τους·

25 και κατέστρεψαν τις πόλεις· και σε κάθε καλή μερίδα γης έρριξαν κάθε ένας την πέτρα του, και τη γέμισαν· και έφραξαν όλες τις πηγές των νερών, και κάθε καλό δέντρο το έρριξαν κάτω· ώστε, στην Κιρ-αρασέθ έμειναν οι πέτρες της, και οι σφενδονιστές, αφού την κύκλωσαν, την πάταξαν.

26 Και όταν ο βασιλιάς τού Μωάβ είδε ότι η μάχη υπερίσχυε εναντίον του, πήρε μαζί του 700 άνδρες, που φορούσαν ξίφη, για να κόψουν στα δύο τον στρατό, μέχρι τον βασιλιά τού Εδώμ· όμως, δεν μπόρεσαν.

27 Τότε, πήρε τον πρωτότοκο γιο του, που επρόκειτο να βασιλεύσει αντ' αυτού και τον πρόσφερε ολοκαύτωμα επάνω στο τείχος. Και έγινε μεγάλη αγανάκτηση μέσα στον Ισραήλ· και αφού αναχώρησαν απ' αυτόν, γύρισαν στη γη τους.