Ευαγγέλιο "κατά ΜΑΤΘΑΙΟΝ", κεφ. ΚΕ/25, εδάφ. 1 – 13.
1 Τότε θέλει ομοιωθή η βασιλεία των ουρανών με δέκα παρθένους, αίτινες λαβούσαι τας λαμπάδας αυτών εξήλθον εις απάντησιν του νυμφίου.
2 Πέντε δε εξ αυτών ήσαν φρόνιμοι και πέντε μωραί.
3 Αίτινες μωραί, λαβούσαι τας λαμπάδας αυτών, δεν έλαβον μεθ' εαυτών έλαιον·
4 αι φρόνιμοι όμως έλαβον έλαιον εν τοις αγγείοις αυτών μετά των λαμπάδων αυτών.
5 Και επειδή ο νυμφίος εβράδυνεν, ενύσταξαν πάσαι και εκοιμώντο.
6 Εν τω μέσω δε της νυκτός έγεινε κραυγή· Ιδού, ο νυμφίος έρχεται, εξέλθετε εις απάντησιν αυτού.
7 Τότε εσηκώθησαν πάσαι αι παρθένοι εκείναι και ητοίμασαν τας λαμπάδας αυτών.
8 Και αι μωραί είπον προς τας φρονίμους· Δότε εις ημάς εκ του ελαίου σας, διότι αι λαμπάδες ημών σβύνονται.
9 Απεκρίθησαν δε αι φρόνιμοι, λέγουσαι Μήποτε δεν αρκέση εις ημάς και εις εσάς· όθεν υπάγετε κάλλιον προς τους πωλούντας και αγοράσατε εις εαυτάς.
10 Ενώ δε απήρχοντο διά να αγοράσωσιν, ήλθεν ο νυμφίος και αι έτοιμοι εισήλθον μετ' αυτού εις τους γάμους, και εκλείσθη η θύρα.
11 Ύστερον δε έρχονται και αι λοιπαί παρθένοι, λέγουσαι· Κύριε, Κύριε, άνοιξον εις ημάς.
12 Ο δε αποκριθείς είπεν· Αληθώς σας λέγω, δεν σας γνωρίζω.
13 Αγρυπνείτε λοιπόν, διότι δεν εξεύρετε την ημέραν ουδέ την ώραν, καθ' ην ο Υιός του ανθρώπου έρχεται.
ΣΧΟΛΙΑ :
Ο Ιησούς συνεχίζοντας την απάντησή Του σχετικά με το σημείο της παρουσίας Του μετά από την ερώτηση που του έκαναν οι μαθητές: «Ειπέ προς ημάς πότε θέλουσι γείνει ταύτα, και τι το σημείον της παρουσίας σου και της συντελείας του αιώνος;» (Ματθαίος ΚΔ/24: 3), ανέφερε την παραβολή των «δέκα παρθένων» λέγοντας: «Η Βασιλεία των ουρανών μοιάζει με δέκα παρθένες που πήραν τα λυχνάρια τους και βγήκαν να συναντήσουν τον γαμπρό. Πέντε από αυτές ήταν ανόητες και πέντε ήταν φρόνιμες».
Πλούσια σε πνευματικά μηνύματα τούτη η παραβολή καθώς το κύριο θέμα της είναι η επιστροφή του γαμπρού, που δεν είναι άλλος από τον Κύριο Ιησού Χριστό (Ιωάννης Γ/3: 27-30 -- Ματθαίος Θ/9: 15 -- Μάρκος Β/2: 19,20) .Οι παρθένες που περιμένουν το γαμπρό, συμβολίζουν την Εκκλησία. Το βασικό μήνυμα της παραβολής είναι να είμαστε έτοιμοι για τη μεγάλη επιστροφή του Κυρίου. Ο πρ. "Αμώς" (Δ/4: 12) αναφέρει: "ετοιμάσθητι να απαντήσης τον Θεόν σου". Πώς να ετοιμαστώ, τι πρέπει να κάνω; Πρέπει "να γεννηθείς ξανά", δηλ. "πρέπει ν' αναγεννηθείς άνωθεν". Ο Κύριος στη συζήτηση που είχε με τον Νομοδιδάσκαλο του Ισραήλ, τον Νικόδημο, ήταν κατηγορηματικός: "Αληθώς, αληθώς σοι λέγω, εάν τις δεν γεννηθή άνωθεν, δεν δύναται να ίδη την βασιλείαν του Θεού" (Ιωάννης Γ/3: 3).
Ο σκοπός της παραβολής είναι πολύ σοβαρός, αλλά ταυτοχρόνως και ιδιαίτερα επίκαιρος. Θέλει να τονίσει το Πνεύμα του Θεού, την εγρήγορση, την ετοιμότητα, την προετοιμασία και γενικότερα την κατάσταση στην οποία θα πρέπει να βρίσκεται ο χριστιανός στις έσχατες μέρες που διανύουμε, ημέρες που δείχνουν πόσο κοντά είναι η "ημέρα του Κυρίου" (Α' Θεσσαλονικείς Δ/4: 13-18). Καθώς παρατηρούμε τα σημεία γύρω μας, μία σκέψη μέσα από το Λόγο του Θεού θα πρέπει να διακατέχει όλους μας: «Καταβήσεται εξ’ ουρανού, με κέλευσμα, με φωνή αρχαγγέλου, με σάλπισμα Θεού...» (Α΄ Θεσσαλονικείς Δ/4: 16).
Η παραβολή μας μιλάει για "δέκα παρθένες" που είχαν σκοπό να προϋπαντήσουν τον Νυμφίο που θα ερχόταν μέσα στη νύκτα, για να λάβει τη νύφη Του και να ζήσει μαζί της. Όλες ήταν ντυμένες με λευκά ρούχα, απαστράπτουσες, εκλεκτές, κρατώντας ωραίες στολισμένες λαμπάδες, όλα ήταν γιορταστικά. Πολύ μεγάλος ενθουσιασμός και χαρά επικρατούσε, όμως ο Νυμφίος αργούσε να έρθει. Ο Λόγος του Θεού μας δίνει μια πολύτιμη πληροφορία (Β΄ Πέτρου Γ/3: 8,9) «Εν δε τούτο ας μη σας λανθάνει αγαπητοί, ότι παρά Κυρίω μια ημέρα είναι ως χίλια έτη, και χίλια έτη ως ημέρα μία. Δεν βραδύνει ο Κύριος την υπόσχεσιν αυτού, ως τινές λογίζονται τούτο βραδύτητα, αλλά μακροθυμεί εις ημάς, μη θέλων να απολεσθώσιν τινές, αλλά πάντες να έλθωσιν εις μετάνοιαν».
Δε βραδύνει..., μακροθυμεί..., ο Κύριος… Οι αρνητές λένε: "Δεν ήρθε εδώ και 2000 χρόνια, τώρα θα έρθει;;…". Δεν καθυστερούσε χωρίς λόγο ο Κύριος τον κατακλυσμό για 130 χρόνια, που κατασκευαζόταν η κιβωτός, περίμενε κάποιες, κάποια ψυχή να μπει μέσα στην κιβωτό, για να σωθεί από το κακό (κατακλυσμός) που θα ερχόταν. Έχει μια αρχή ο Κύριος, θέλει «πάντες να σωθούν και να έρθουν σε μετάνοια» (Β΄ Πέτρου Γ/3: 9).
Υπήρχε λοιπόν μια ωραία ομάδα που αποτελείτο από δέκα αγνές, παρθένες. Καμία απολύτως διαφορά δεν υπήρχε μεταξύ τους. Η μία ήταν καλύτερη από την άλλη και το κυριότερο ήταν μέσα από την ίδια Εκκλησία, είχαν τα ίδια πιστεύω, την ίδια θεολογία, έψελναν τους ίδιους ύμνους, λάτρευαν όλες μαζί τον Κύριο και περίμεναν και οι δέκα να έρθει ο Νυμφίος, για να Τον προϋπαντήσουν. Ήταν έτοιμες, με αναμμένες τις λαμπάδες περιμένοντας μέσα σ’ ένα κλίμα λαμπρό, ιδιαίτερα γιορταστικό.
Καμία απολύτως διαφορά δε μπορούσαν να διαπιστώσουν τα ανθρώπινα μάτια σε αυτές τις τόσο ωραίες κοπέλες. Αυτό συμβαίνει, γιατί "οι άνθρωποι βλέπουν στο φαινόμενο ο Θεός όμως βλέπει την καρδιά του ανθρώπου" (Α' Σαμουήλ ΙΣ/16: 7). Έτσι λοιπόν ο Κύριος που "ερευνά νεφρούς και καρδίας" (Αποκάλυψη Β/2: 23), που "εξεύρει τα κρύφια της καρδίας μας" (Ψαλμός ΜΔ/44: 21), έρχεται να μας δώσει μια πολύ σημαντική πληροφορία: Οι πέντε από αυτές ήταν φρόνιμες, οι άλλες πέντε ήταν μωρές (εδ. 2).
Ξαφνικά μέσα στη νύκτα ακούστηκαν δυνατές φωνές: «Ιδού ο νυμφίος έρχεται».
Τότε φρόνιμες και μωρές ξύπνησαν μέσα από τον ύπνο και έτρεξαν να ετοιμαστούν, για να συναντήσουν το νυμφίο. Εδώ ακριβώς συνέβη και η τραγωδία. Μόνον οι πέντε μπήκαν μέσα στους γάμους, οι άλλες πέντε έμειναν απ’ έξω. Άραγε τι έφταιξε; Τι ακριβώς είχε συμβεί; Καθώς και οι δέκα ξύπνησαν και βγήκαν έξω να προϋπαντήσουν το νυμφίο, οι πέντε απ’ αυτές δεν πήραν μαζί τους αρκετό λάδι για τις λαμπάδες τους. Αυτή ήταν η διαφορά μεταξύ τους. Η διαφορά ήταν ότι οι φρόνιμες είχαν πραγματικά αναγεννηθεί και είχαν πλούσια την παρουσία του Αγίου Πνεύματος στη ζωή τους, ενώ οι άλλες μιλούσαν για το Χριστό, χωρίς να έχουν αληθινή πίστη και πεποίθηση σ' Αυτόν.
Φαίνεται εδώ το λάδι να συμβολίζει κάτι πολύ σημαντικό, κάτι καθοριστικό για τη δικαίωση του ανθρώπου. Θα λέγαμε ότι είναι το πιο σημαντικό στη σχέση μας με το Θεό, το οποίο δεν είναι από μας, αλλά χρειάζεται να το λάβουμε από αλλού και είναι αυτό που μας δίνει φως, ώστε να γνωρίζουμε τα πράγματα του Θεού.
Άραγε τι να συμβολίζει εδώ το λάδι; Μήπως την πίστη; Όχι. Και οι δέκα παρθένες πίστευαν ότι θα έρθει ο νυμφίος. Την αγάπη; Όχι. Είχαν αγάπη. Το λάδι συμβολίζει το Άγιο Πνεύμα που οδηγεί τον άνθρωπο "εις πάσαν την αλήθειαν" (Ιωάννης ΙΣ/16: 13), στη σωστή πίστη και πεποίθηση. Μόνον το Πνεύμα το Άγιο είναι ικανό να δώσει μια ζωή γεμάτη με το φως του Χριστού και να διαλύσει το σκοτάδι, που όλο και πιο πολύ απλώνεται πάνω στον κόσμο μας.
Υπάρχουν μέλη των εκκλησιών που αρκούνται σε μια γενική, ακαθόριστη πίστη. Αρκούνται σε μια πίστη που διακρίνεται από εξωτερικούς τύπους (λυχνάρι), χωρίς εσωτερικό περιεχόμενο.
Προσέχουν πάρα πολύ το λυχνάρι, αλλά εσωτερικά μέσα στη ζωή τους δεν υπάρχει η ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Κρατούν το λυχνάρι, αλλά δεν έχουν φροντίσει για το περιεχόμενο του λυχναριού που είναι το λάδι, το οποίο θα δώσει το φως στον άνθρωπο. Έτσι το ωραίο και περίτεχνο λυχνάρι τους μένει σβηστό. Πρόκειται για μία τυπολατρική εξωτερική πίστη, ουσιαστικά νεκρή.
Τούτες οι δέκα παρθένες μπορεί να είχαν την ίδια θρησκεία, όμως δεν είχαν το ίδιο εσωτερικό, πνευματικό περιεχόμενο, στη σχέση τους με το Θεό. Ο Κύριος θέλει από μας να έχουμε αποθέματα -περισσεύματα- στην πνευματική μας ζωή, αποθέματα αγάπης, ελέους, πίστης, δικαιοσύνης, καθαρότητας ζωής, προσφοράς, καλοσύνης για το συνάνθρωπο και όχι να αρκούμαστε κάθε φορά στο ελάχιστο, για να μη χάσουμε τη θέση του πιστού.
Οι πέντε απ’ αυτές ήταν θρησκευόμενες, αλλά δεν ήταν πνευματικές. Ο Απ. Παύλος θέλοντας να χαρακτηρίσει αυτή την κατηγορία των ανθρώπων αναφέρει: «έχοντες μεν μορφήν ευσεβείας, ηρνημένοι δε την δύναμιν αυτής». (Β΄
Τιμοθέου Γ/3: 5). Δεν είχαν εκείνη τη στενή σχέση ζωής και καθοδήγησης από το Θεό. Οι άνθρωποι αυτοί στερούνται
της επάρκειας του Αγίου Πνεύματος γιατί ζουν μέσα σε συμβιβασμούς και σε
ανυπακοή του θελήματος του Θεού. Εκείνη την ημέρα στην παρουσία Του θα διαπιστώσουν ότι κρατούσαν ένα
λυχνάρι χωρίς λάδι το οποίο δεν έχει να τους προσφέρει τίποτα.
Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ θρησκευόμενου και πνευματικού ανθρώπου. Ο πρώτος αφορά το φυσικό άνθρωπο, ίδιο όλων των ανθρώπων, ο δεύτερος είναι ο άνθρωπος ο οποίος έχει γνωρίσει προσωπικά το Θεό. Ο πνευματικός άνθρωπος ζει μια ζωή συνέχειας και συνέπειας μέσα στο θέλημα Εκείνου, καθοδηγούμενη από το Πνεύμα το Άγιο. Αυτή η θρησκευτικότητα έκανε τις πέντε μωρές ν' αναζητήσουν τη συντροφιά με τις φρόνιμες, όμως εκείνη την κρίσιμη ώρα της συνάντησης με το νυμφίο η θρησκευτικότητα δεν τις βοήθησε. Ικανοποιούσαν τη σχέση τους με το Θεό μένοντας θρησκευόμενες. Δεν προχώρησαν σε μια εσωτερική αναγέννηση σε μία ζωντανή επαφή και επικοινωνία με τον Αναστημένο και δοξασμένο Κύριο Ιησού Χριστό, διά της προσευχής. Πόσοι τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν μέσα στις Εκκλησίες! Χριστιανοί, χωρίς το Πνεύμα του Θεού.
Πρόκειται ασφαλώς για τραγωδία. Είναι πολύ καλύτερα να είναι κανείς του"κόσμου", αρνητής του Χριστού, παρά να είναι Χριστιανός χωρίς το Πνεύμα του Θεού. Οι πέντε μωρές παρθένες είχαν μια εξωτερική ευσέβεια, αλλά τους έλειπε η πνευματική αλλαγή που φέρνει το Πνεύμα το Άγιο.
Αργούσε ο Νυμφίος σύμφωνα με τους ανθρώπινους υπολογισμούς. Η νύχτα απλώθηκε παντού. Αλήθεια πόσο σκοτάδι έχει απλωθεί γύρω μας! Νομίζει ο άνθρωπος ότι έχει προοδεύσει, στηριζόμενος στην τεχνολογική του πρόοδο, όμως έχει βαθύ σκοτάδι για τα πράγματα του Θεού. Μέσα σε τούτο το σκοτάδι, καθώς βρέθηκαν οι δέκα παρθένες, άρχισε τη μία μετά την άλλη να τις παίρνει ο ύπνος.
Κοιμήθηκαν τις τελευταίες στιγμές, την ώρα που θα έπρεπε να είναι ιδιαίτερα θερμές, ζωντανές και ξάγρυπνες. Το είχαν ανάγκη οι ίδιες, το είχαν ανάγκη οι γύρω τους να τις βλέπουν ξάγρυπνες να διαλαλούν εκείνο το "καταβήσεται εξ’ ουρανού και οι αποθανώντες εν Χριστώ, αναστήσονται πρώτον. Οι ζώντες οι περιληπόμενοι αρπαγησόμενθα εν νεφέλαις, εις απάντησιν του Κυρίου, και μετά του Κυρίου εσώμεθα" (Α΄ Θεσσαλονικείς Δ/4: 16).
Είχαν το μεγάλο προνόμιο να γνωρίζουν για τον ερχομό του Κυρίου και δεν έμειναν ξάγρυπνες, για να το διακηρύξουν, ώστε να το ακούσουν και άλλες ψυχές και να σωθούν έστω και την τελευταία ώρα. Ζούμε σε "καιρούς κακούς" (Β' Τιμοθέου Γ/3: 1), σε μέρες έσχατες, πονηρές και θα πρέπει ο καθένας μας ν' αναλογιστεί μήπως κοιμάται πάνω στην κόψη του ξυραφιού και τι συνέπειες θα μπορεί να έχει τούτος ο ύπνος για τον καθένα μας, αλλά και για τους ανθρώπους γύρω μας.
Πότε ένας πιστός, μία εκκλησία έχει κοιμηθεί; Όταν δε μιλάει για τον Ιησού Χριστό. Μπορεί σε άλλους τομείς να υπάρχει πλούσια δραστηριότητα, ωραία κηρύγματα, φυλλάδια, εκδηλώσεις κλπ, όμως όλα τούτα δεν αρκούν. Μοιάζουν πολύ με τη συκιά που είχε πλούσιο φύλλωμα αλλά δεν είχε καρπό (Ματθαίος ΚΑ/21: 19).
Άραγε υπάρχει μέσα στην καρδιά μας ο πόθος και το πάθος για τον Ερχομό του Κυρίου Ιησού Χριστού; Υπάρχει άσβεστη αγάπη για Εκείνον, που τόσο πολύ μας αγάπησε; (Ιωάννης Γ/3: 16). Τούτο το γεγονός το διακηρύττουμε, για να ξυπνήσουν και άλλες ψυχές ή ντρεπόμαστε να το πούμε; Πράγματι στην εποχή μας είναι δύσκολο να συναντήσεις έναν "ξάγρυπνο" Χριστιανό. Να έχει την καρδιά του αφιερωμένη στον Κύριο και ειλικρινά να κράζει: «Ναι έρχου Κύριε» (Αποκάλυψη ΚΒ/22: 20). Να μένει ξάγρυπνος για να ξυπνάει και τους άλλους γύρω του. Έτσι λοιπόν φρόνιμες και μωρές κοιμήθηκαν.
Ξαφνικά μέσα στο βαθύ ύπνο και μέσα στο πυκνό σκοτάδι ακούστηκαν τα όργανα, οι φωνές: «Ιδού, ο νυμφίος έρχεται, εν τω μέσω της νυκτός….». Είχαν αρχίσει από πολύ μακριά ν' ακούγονται οι χαρούμενες φωνές, αλλά λόγω του ύπνου δεν είχαν καταλάβει τίποτα. Τα σημεία των καιρών βοούν στις ημέρες μας ότι ο Κύριος έρχεται, όμως η χαλαρή ζωή μας, ο πνευματικός ύπνος που μας έχει καταλάβει, δε μας αφήνει να το κατανοήσουμε. Την τελευταία στιγμή, φρόνιμες και μωρές ξύπνησαν.
Ξύπνησαν και έτρεξαν να ανάψουν τις λαμπάδες τους, όμως τι κρίμα που οι μισές απ’ αυτές άναψαν. Οι άλλες μισές έμειναν σβηστές, γιατί δεν είχαν λάδι.
Έτρεξαν εκείνη την ώρα να αγοράσουν, αλλά δεν πρόλαβαν.
Και όπως, όταν ο Θεός έκλεισε την πόρτα της κιβωτού και άρχισε ο κατακλυσμός, οι άνθρωποι "ξύπνησαν", το ίδιο συνέβη όταν ο Θεός άρχισε να βρέχει "πυρ και θείον" στα Σόδομα και τα Γόμορρα. Και τότε οι άνθρωποι "ξύπνησαν", όμως ήταν πολύ αργά πλέον.
Τούτη η αρνησίθεη ανθρωπότητα που χλευάζει τον Θεό, που αρνείται τον Ιησού Χριστό ως τον Κεχρησμένο από το Θεό Σωτήρα, που απορρίπτει τον Αιώνιο και αψευδή Λόγο Του, που διώκει εκείνους που έμειναν ξάγρυπνοι και κηρύττουν για τον ερχομό Εκείνου, θα έρθει η ώρα που θα "ξυπνήσουν", όμως θα είναι πολύ αργά.
Οι λαμπάδες τους έμειναν σβηστές, γιατί δεν είχαν λάδι. Αλήθεια πόσες ευκαιρίες τους είχε δώσει ο Κύριος να συλλογιστούν τα λόγια Του. Να αγοράσουν λάδι, να πληρωθούν με το Πνεύμα το Άγιο και αδιαφόρησαν, ανέβαλαν ή αμέλησαν; Πόσες ευκαιρίες τους έδωσε, για να γνωρίσουν το Θεό, να συνδεθούν πνευματικά μαζί Του και να λατρεύσουν Αυτόν «εν πνεύματι και αληθεία» (Ιωάννης Δ/4: 24), και όχι τυπικά, τυπολατρικά.
Αλήθεια πόσες ευκαιρίες δίνει και σήμερα ο Θεός στον καθένα από μας, για να αποκτήσουμε μια στενή, ζωντανή πνευματική σύνδεση μαζί Του και πόσο εμείς αμελούμε. Τούτες οι μωρές παρθένες διακήρυτταν ότι θα έλθει ο Νυμφίος, όμως στο βάθος της καρδιάς τους δεν το πίστευαν, γι’ αυτό άλλωστε είχαν μείνει και απροετοίμαστες. Οι φρόνιμες πίστευαν πραγματικά ότι θα έρθει ο Νυμφίος και είχαν προετοιμαστεί για το σκοπό αυτό, όμως, καθώς και αυτές ατόνησαν και αυτές κοιμήθηκαν και έχασαν τη μεγάλη ευκαιρία να ξυπνήσουν και τις μωρές την τελευταία ώρα. Έπαψαν τις έσχατες ώρες να φέγγουν μέσα στο σκοτάδι, ώστε να ξυπνήσουν και άλλες ψυχές που το είχαν ανάγκη.
Ξαφνικά φρόνιμες και μωρές ξύπνησαν. Τι απρόσμενο γεγονός, τι τραγωδία καθώς οι μισές λαμπάδες δεν άναβαν!
Εκείνη την ημέρα μπροστά στον Κύριο θα παρουσιαστούν ψυχές κρατώντας κάποιες λαμπάδες «καλών έργων», πλούσιων δραστηριοτήτων, προσπαθώντας να σωθούν με τα δικά τους έργα, όμως τούτες οι λαμπάδες εκείνη την κρίσιμη ώρα θα μένουν σβηστές, δε θα ανάβουν, δε θα έχουν λάδι, γιατί όλη τούτη η προσπάθεια δεν ήταν από το Πνεύμα το Άγιο.
Δε θ' ανάβουν τούτες οι λαμπάδες, γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να σωθεί όσα καλά έργα κι αν κάνει, όσους τύπους και αν ακολουθήσει. Ο Παύλος διακηρύττει : «Εάν ο άνθρωπος σωζώταν με τα έργα του Νόμου, τότε ο Χριστός, εις μάτην απέθανε» (Γαλάτας Β/2: 21). Η Βίβλος αναφέρει: «Η σωτηρία είναι του Θεού ημών και του Αρνίου» (Αποκάλυψη Ζ/7: 10).
"Η αυτοσωτηρία" (η προσπάθεια του ανθρώπου να σωθεί από μόνος του στηριζόμενος στα έργα του) εκείνη την ημέρα στην Παρουσία του Θεού η λαμπάδα αυτή είναι καταδικασμένη να σβήσει, γιατί είναι ανθρώπινο επινόημα. Φαινομενική πίστη, ύμνος, κήρυγμα, που στην ουσία είναι χωρίς πίστη. Είναι φτιαχτά και ανθρώπινα όλα αυτά και γι' αυτό εκείνη την ημέρα μπροστά στο αιώνιο βήμα θα καταρρεύσουν. Ο άνθρωπος δε σώζεται με τα καλά του έργα (Εφεσίους Β/2: 8,9). Τα καλά έργα, που όλοι οφείλουμε να κάνουμε είναι η απόδειξη ότι διά Ιησού Χριστού έχουμε σωθεί.
«Η άδεια ομολογία». Μια άλλη λαμπάδα που δε θ' ανάβει στην Παρουσία Εκείνου είναι η κενή ομολογία για το Θεό. Κάποιοι στην παρουσία του Κυρίου θα πουν με παράπονο: «Κύριε εμείς δεν μιλήσαμε στις πλατείες για το όνομά σου, δεν κάναμε θαύματα;» (Λουκάς ΙΓ/13: 26). "Αλήθεια σας λέω, δεν σας γνωρίζω". Ομολογία χωρίς περιεχόμενο, μοιάζει μ' ένα ωραίο χρυσό, γυαλισμένο λυχνάρι χωρίς λάδι. Οι άνθρωποι πάντοτε θα βλέπουν το ωραίο "λυχνάρι", ο Θεός όμως θα βλέπει στο περιεχόμενο αυτού. Τα λόγια του Κυρίου ηχούν εκκωφαντικά: "Ὁ λαός ούτος με πλησιάζει με το στόμα αυτών και με τα χείλη με τιμά, η δε καρδία αυτών μακρὰν απέχει απ' εμού" (Ματθαίος ΙΕ/15:8)
«Η ψεύτικη ελπίδα». Οι μωρές παρθένες νόμιζαν ότι ήταν τακτοποιημένες με τον Κύριο, ότι ήταν πιστές και αφιερωμένες σ’ Αυτόν, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν έτσι τα πράγματα. Πόσες φορές τούτη η ψεύτικη ελπίδα εξαπατά τον άνθρωπο και τον εμποδίζει στο να διακρίνει την πραγματική του θέση απέναντι στο Θεό και να τακτοποιηθεί! Χρειάζεται ταπεινότητα, μελέτη του Λόγου του Θεού, προσευχή, ώστε ο Κύριος να αποκαλύψει στον καθένα από μας πώς πραγματικά βρισκόμαστε στη σχέση μας με Εκείνον.
«Η θρησκευτική συναναστροφή». Υπάρχει και μια άλλη λαμπάδα που δε θα ανάβει στην παρουσία Του. Φρόνιμες και μωρές ήταν μαζί, είχαν στενή θρησκευτική συναναστροφή. Μαζί στην Εκκλησία, στις συναθροίσεις, στη διδασκαλία, στις διάφορες υπηρεσίες, όμως δεν είχαν όλες την ίδια επικοινωνία με τον Θεό δια του Αγίου Πνεύματος. Οι πέντε μωρές παρθένες δεν είχαν συναντήσει προσωπικά το Θεό. Μπορούσαν να λένε για το Θεό, αλλά δεν μπορούσαν να πουν εκείνο το θαυμαστό που έλεγε ο Δαβίδ: «ο Θεός μου, ο Θεός της σωτηρίας μου» (Ψαλμός ΠΗ/88: 1). Δεν είχαν δια Ιησού Χριστού, συμφιλιωθεί μαζί Του. Γνώριζαν πάρα πολλά πράγματα για το Θεό, αλλά η καρδιά τους δεν είχε αφεθεί σ’ Αυτόν, δεν Του είχαν παραδοθεί. Στην καλύτερη περίπτωση κάπου σε μια γωνία της καρδιάς τους προσπαθούσαν να βάλουν και τον Κύριο.
Όλες τούτες οι λαμπάδες δε θα ανάβουν εκείνη την ημέρα στην Παρουσία Του. Δε θα ανάβουν, γιατί είναι ανθρώπινα επινοήματα, υποκατάστατα τα οποία έφτιαξε ο άνθρωπος μέσα στην αμαρτία του και μέσα στην κενή περιεχομένου πνευματική του ζωή.
Οι μωρές παρθένες είχαν μάθει να στηρίζονται στην πίστη των άλλων και γι’ αυτό, όταν κατάλαβαν ότι δεν είχαν λάδι, φώναξαν στις άλλες: «Δότε εις ημάς εκ του ελαίου σας, διότι αι λαμπάδαι ημών σβήνονται». Η προετοιμασία του πιστού ανθρώπου, για να συναντήσει τον Κύριο είναι ατομική, προσωπική υπόθεση και δε δανείζεται, ούτε αγοράζεται.
Τη δύσκολη εκείνη ώρα αντί να ταπεινωθούν, να μετανοήσουν και να ζητήσουν ειλικρινά συγνώμη, έτρεξαν στους ανθρώπους, για να λάβουν βοήθεια. Πόσοι άνθρωποι καθημερινά ενεργούν κατά τον ίδιο τρόπο!
Η απάντηση των φρονίμων. «Υπάγετε αγοράσατε εις εαυτάς». Πρέπει να συναντηθείς ο ίδιος με τον Θεό, ν' αναγνωρίσεις την αμαρτωλότητά σου, να δεχθείς το Έλεος και την αγάπη Του, να ζητήσεις να σε πλύνει με το αίμα τού Ιησού Χριστού, για να σωθείς (Α' Ιωάννου Α/1: 7). Άλλος δρόμος δεν υπάρχει, για να σωθεί ο άνθρωπος από την αμαρτία του (Πράξεις Δ/4: 12).
Ο Νυμφίος μπήκε στο σπίτι και οι «έτοιμοι εισήλθον μετ’ αυτού εις τους γάμους». "Ύστερον δε έρχονται και αι λοιπαί παρθένοι λέγουσαι. Κύριε άνοιξον εις ημάς". Ο δε αποκριθείς είπε: «Αληθώς σας λέγω, δεν σας γνωρίζω».
Τραγωδία, ναυάγιο, όλεθρος, καταστροφή, ίσως τούτες οι λέξεις όλες μαζί να μην αρκούν, για να χαρακτηρίσουν το μέγεθος του κακού. Να είσαι "άφρων" και να λες καθημερινά: «Δεν υπάρχει Θεός», είναι κάτι που επέλεξες και θα υποστείς τις συνέπειες της επιλογής σου, όμως να είσαι μέσα στην Εκκλησία, να περιμένεις μια ζωή τον Χριστό, να προετοιμάζεσαι για τον ερχομό Του και όταν Αυτός έλθει να μείνεις απ’ έξω, αυτό είναι έσχατη τραγωδία. Το να διακηρύττεις ότι είσαι μέλος της Εκκλησίας του Χριστού και να μοιραστείς τη μοίρα των αρνητών, το να είσαι η νύμφη του Χριστού και να μην παραβρεθείς στους γάμους, αυτό δεν μπορεί με ανθρώπινα λόγια να χαρακτηριστεί.
Είναι τώρα που οι μουσικές ακούγονται από μακριά. Τα βήματα του Ερχόμενου Νυμφίου πλησιάζουν. Ο Κύριος έρχεται. Ας κοιτάξουμε τις λαμπάδες μας, ας εξετάσουμε την πνευματική μας ζωή μας. Άραγε είναι πληρωμένη με το Πνεύμα το Άγιο; Ας αναλογισθούμε την κλειστή πόρτα. Ας αναλογιστούμε την φωνή Εκείνου. «Αληθώς σας λέγω, δεν σας γνωρίζω».
Ας παραμείνουμε μέσα στο σκοτάδι που απλώνεται γύρω μας «φώτα αναμμένα» για μας και για τους γύρω μας και ας περιμένουμε Εκείνον που θα έρθει, για να παραλάβει "τους προσμένοντας αυτόν διά σωτηρίαν" (Εβραίους Θ/9: 28).
Ας θυμόμαστε πάντοτε το παράπονο του Ιησού προς τους μαθητές του μετά την προσευχή του στη Γεσθημανή: "Τότε έρχεται προς τους μαθητάς αυτού και λέγει προς αυτούς Κοιμάσθε το λοιπόν και αναπαύεσθε ιδού, επλησίασεν η ώρα και ο Υιός του ανθρώπου παραδίδεται εις χείρας αμαρτωλών" (Ματθαίος ΚΣ/26: 45). Το παράπονο του Κυρίου: «Λίγο χρειάστηκε να μείνετε ξάγρυπνοι….. και δεν μπορέσατε;». Εύχομαι ειλικρινά εκείνη την ημέρα κανένας να μην ακούσει τούτα τα επικριτικά λόγια του Κυρίου, αλλά όλοι να μπούμε πλούσια στη βασιλεία του Θεού και όλοι ν' ακούσουμε από τον ίδιο το Θεό εκείνα τα ευλογημένα λόγια: «Εύγε δούλε αγαθέ και πιστέ, εις τα ολίγα εστάθεις σωστός, σε πολλά θέλω σε καταστήσει» (Ματθαίος ΚΕ/25: 21).
Ο Κύριος κλείνει την παραβολή με μία προτροπή: "Αγρυπνείτε λοιπόν, διότι δεν εξεύρετε την ημέραν ουδέ την ώραν, καθ' ην ο Υιός του ανθρώπου έρχεται" (εδ. 13) και μας συμβουλεύει: "ιδού, τώρα είναι καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού, τώρα είναι ημέρα σωτηρίας" (Β' Κορινθίους Σ/6: 2). Την ώρα της εμφάνισής Του "εν νεφέλαις" (Α' Θεσσαλονικείς Δ/4: 17), δε θα υπάρχει χρόνος να "αγοράσουμε λάδι" η να μετανοήσουμε για τη ζωή μας, γιατί το γεγονός αυτό θα συμβεί "εν μια στιγμή, εν ριπή οφθαλμού" (Α' Κορινθίους ΙΕ/15: 52). Ας προσέξουμε μη χρειαστεί και εμείς να «απέλθουμε
δια να αγοράσουμε» όταν ο Χριστός επιστρέψει. Για να μη συμβεί αυτό θα πρέπει η σχέση μας με το Θεό να είναι πάντοτε σε εγρήγορση, σε ετοιμότητα και κυρίως σε
πνευματική επάρκεια.
Ιδού, ο νυμφίος έρχεται εν των μέσω της νυκτός. «Μακάριος ο Δούλος ων ευρίσκει γρηγορούντα, ανάξιος δε πάλιν ον ευρίσκει ραθυμούντα». «Έρχεται και μετ’ Αυτού φέρει τον μισθόν Αυτού» (Αποκάλυψη ΙΑ/11: 18). ---
