Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Ευαγγέλιον «κατά ΛΟΥΚΑΝ»,  κεφ. ΚΔ/24,  εδ. 1 - 12.

1 Την δε πρώτην ημέραν της εβδομάδος, ενώ ήτο όρθρος βαθύς, ήλθον εις το μνήμα φέρουσαι τα οποία ητοίμασαν αρώματα, και άλλαι τινές μετ' αυτών. 

2 Εύρον δε τον λίθον αποκεκυλισμένον από του μνημείου, 

3 και εισελθούσαι δεν εύρον το σώμα του Κυρίου Ιησού. 

4 Και ενώ ήσαν εν απορία περί τούτου, ιδού, δύο άνδρες εστάθησαν έμπροσθεν αυτών με ιμάτια αστράπτοντα. 

5 Καθώς δε αύται εφοβήθησαν και έκλινον το πρόσωπον εις την γην, είπον προς αυτάς Τι ζητείτε τον ζώντα μετά των νεκρών; 

6 δεν είναι εδώ, αλλ' ανέστη ενθυμήθητε πως ελάλησε προς εσάς, ενώ ήτο έτι εν τη Γαλιλαία, 

7 λέγων ότι πρέπει ο Υιός του ανθρώπου να παραδοθή εις χείρας ανθρώπων αμαρτωλών και να σταυρωθή και την τρίτην ημέραν να αναστηθή. 

8 Και ενεθυμήθησαν τους λόγους αυτού. 

9 Και αφού υπέστρεψαν από του μνημείου, απήγγειλαν ταύτα πάντα προς τους ένδεκα και πάντας τους λοιπούς. 

10 Ήσαν δε η Μαγδαληνή Μαρία και Ιωάννα και Μαρία η μήτηρ του Ιακώβου και αι λοιπαί μετ' αυτών, αίτινες έλεγον ταύτα προς τους αποστόλους. 

11 Και οι λόγοι αυτών εφάνησαν ενώπιον αυτών ως φλυαρία, και δεν επίστευον εις αυτάς. 

12 Ο δε Πέτρος σηκωθείς έδραμεν εις το μνημείον, και παρακύψας βλέπει τα σάβανα κείμενα μόνα, και ανεχώρησε, θαυμάζων καθ' εαυτόν το γεγονός. 

       ΣΧΟΛΙΑ : 

     Παρακολουθώντας τη ζωή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού κατά την τελευταία εβδομάδα της ζωής του, διαπιστώσαμε για άλλη μία φορά εκείνο το οποίο αναφέρει ο προφήτης "Ησαΐας" (ΝΓ/53: 3), «καταπεφρονημένος και απερριμμένος υπό των ανθρώπων, άνθρωπος θλίψεων και δόκιμος ασθενεία». Κατέβηκε στα πιο χαμηλά σκαλοπάτια του πόνου και της ταλαιπωρίας. Αποκορύφωμα όλων αυτών ήταν εκείνη η μεγάλη στιγμή: «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειπες».  

     Τρόμος, φόβος και απόγνωση είχε επικρατήσει μεταξύ των μαθητών. Παρακολουθώντας την πορεία των δύο πιστών ανθρώπων που βαδίζουν δύο μέρες μετά τη σταύρωση του Ιησού Χριστού από Ιερουσαλήμ προς την κόμη Εμμαούς (Λουκάς ΚΔ/24: 13–50), μας δίνεται το φάσμα της απογοήτευσης που επικράτησε σε όλους εκείνους που είχαν ελπίσει στον Κύριο.
    Φοβισμένες οι γυναίκες, αφού πέρασε το Σάββατο, ήλθαν στο τάφο, σύμφωνα με συνήθεια που υπήρχε στην ανατολή, για να αλείψουν το νεκρό σώμα του Ιησού με αρώματα. Καθώς πλησιάζουν, βλέπουν ένα νεανίσκο με λευκή στολή να κάθεται στα δεξιά του μνημείου και να τους λέει: «μη τρομάζετε τι ζητάτε τον Ναζαρηνόν τον εσταυρωμένο, ανέστη δεν είναι εδώ. Ιδού ο τόπος όπου έθεσαν αυτόν» (Μάρκος ΙΣ/16: 6). 

      Σύμφωνα με τη Βίβλο, το αιώνιο βιβλίο του Θεού, ο Χριστός από αγάπη για τον χαμένο εξαιτίας της αμαρτίας άνθρωπο, άφησε τη δόξα Του στον ουρανό και ήρθε στη γη της αμαρτίας και της αποστασίας (Ιωάννης Γ/3: 16). Η αμαρτία δεν Τον κατέλαβε και εξαιτίας αυτού όταν κατέβηκε ακόμα πιο χαμηλά εκεί που ήταν ο θάνατος και ο Άδης, δεν μπόρεσαν να τον κρατήσουν. "Ο Θεός ανέστησε αυτόν από τους νεκρούς την τρίτη μέρα του θανάτου, σύμφωνα με τις γραφές" (Εφεσίους Α/1: 20). Τούτο αποτελεί το μεγαλύτερο γεγονός μέσα στην παγκόσμια ιστορία με μεγάλες συνέπειες για τον κάθε άνθρωπο και οι σημαντικότερες είναι οι εξής: 

       1/ Βλέπουμε ότι η Ανάσταση του Χριστού από τους νεκρούς είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι ο Θεός ικανοποιήθηκε απόλυτα από τη θυσία του θανάτου του Ιησού Χριστού. Πέθανε πάνω στο σταυρό, για να ικανοποιηθεί η δικαιοσύνη του πατέρα Θεού, για να υπάρξει ηθική επανόρθωση του ανθρώπου, εξαιτίας της αμαρτίας και της αποστασίας του από το Θεό. Ο Απ. Παύλος στην επιστολή «προς Ρωμαίους» (Δ/4: 25) αναφέρει: «παρεδόθη δια τας αμαρτίας ημών και ανέστη δια την δικαίωσιν ημών». Κανένας δεν μπορούσε να εξοφλήσει το χρέος της αμαρτίας μας. Και ήρθε ο Χριστός και πλήρωσε με τη θυσία Του για τον καθένα από μας.
      Η ανάσταση του Χριστού είναι η απόδειξη της εξόφλησης του χρέους των αμαρτιών μας. Ο Θεός, δια του αίματος του Υιού Του, έσβησε το αμαρτωλό παρελθόν μας. Τον «καιρόν της αγνοίας ο Θεός τον παρέβλεψε» (Πράξεις ΙΖ/17: 30). Ο Θεός μας καλεί σήμερα να κάνουμε μια καινούργια αρχή, "να  ενδυθούμε το νέο άνθρωπο" (Εφεσίους Δ/4: 24). Η Ανάσταση του Κυρίου από τους νεκρούς ας μας οδηγήσει σε μία νέα αρχή στη σχέση μας μαζί Του. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο ο Απ. Παύλος έρχεται να επισημάνει στους Κορίνθιους: «Εάν ο Χριστός, καθ’ υπόθεσιν, δεν ανέστη, μάταια η πίστη σας, ακόμα είστε μέσα στις αμαρτίες σας» (Α΄ Κορινθίους ΙΕ/15: 17). 

     Ο εχθρός της ψυχής γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα μας την σημασία της Ανάστασης του Χριστού από τους νεκρούς. Για το λόγο αυτό από την πρώτη στιγμή μεταχειρίστηκε και μεταχειρίζεται μέχρι σήμερα κάθε μέσο, για να κάνει τον άνθρωπο να αμφισβητήσει το Χριστό και την ένδοξη Ανάστασή Του από τους νεκρούς. Αιώνιο όπλο του ήταν μια μόνο φράση. «ΕΑΝ». "Εάν είσαι υιός του Θεού, πέσε κάτω από το πτερύγιο του ναού" (Ματθαίος Δ/4: 6). "Εάν είσαι βασιλιάς των Ιουδαίων, σώσον σεαυτόν" (Λουκάς ΚΓ/23: 36). Στους χριστιανούς της Κορίνθου έρχεται να βάλει την αμφιβολία: Άν ο Χριστός ανέστη¨. 

      2/ Μια δεύτερη συνέπεια της Ανάστασης του Ιησού χριστού από τους νεκρούς είναι το ότι: «ο Ιησούς εγερθείς εκ νεκρών δεν αποθνήσκει πλέον» (Ρωμαίους Σ/6: 9). «ζει πάντοτε για να μεσιτεύει υπέρ ημών» (Εβραίους Ζ/7: 25). Να από πού προέρχεται η δύναμη του πιστού ανθρώπου. Να γιατί εκείνοι οι πρώτοι Χριστιανοί με θάρρος αντιμετώπιζαν τα πεινασμένα λιοντάρια μέσα στο Κολοσσαίο. Πόση δύναμη δίνει στον άνθρωπο τούτη η μεγάλη αλήθεια, ότι ο Κύριος ζει! Σ’ αυτόν τον Αναστημένο Κύριο, που κάθεται "στα δεξιά του Πατέρα" (Εβραίους Ι/10: 12), «εδόθη πάσα εξουσία στον ουρανό και στη γη» (Ματθαίος ΚΗ/28: 18). Ο πιστός άνθρωπος «γνωρίζει σε ποιόν πιστεύει» (Β' Τιμοθέου Α/1: 12). Γνωρίζει ότι ο Χριστός έχει το βλέμμα του επάνω του. Ακούει τις προσευχές του και μεσιτεύει υπέρ αυτού στο Θεό Πατέρα (Α' Τιμοθέου Β/2: 5). "Γνωρίζει το κάθισμά του και την έγερσή του, νοεί τους λογισμούς μου από μακρόθεν" (Ψαλμός ΡΛΘ/139: 2), την εύκολη αλλά και τη δύσκολη στιγμή και είναι έτοιμος να του χορηγήσει δυνάμεις για να ανταπεξέλθει στη ζωή. 

     3/ Τρίτη συνέπεια της ανάστασης του Ιησού Χριστού είναι το ότι: «κατεπόθη ο θάνατος εν νίκη» (Α΄ Κορινθίους ΙΕ/15: 54). Νικήθηκε ο θάνατος, ο αιώνιος φόβος και τρόμος των ανθρώπων. Ο άνθρωπος δε δημιουργήθηκε από το Θεό, για να πεθάνει. Γι’ αυτό το λόγο, επειδή ο θάνατος είναι κάτι έξω από τις προδιαγραφές του ανθρώπου, ο άνθρωπος δεν μπορεί ποτέ και με τίποτα να συμβιβαστεί μαζί του. Ο θάνατος βρήκε τον άνθρωπο στην πορεία της ζωής του, αμέσως μετά την παρακοή του.

      Ελεύθερος ο άνθρωπος μέσα στον κήπο της Εδέμ είχε δύο επιλογές: 

    Α) Να υπακούσει στο θέλημα του Πλάστη και Δημιουργού του Θεού και δια της υπακοής να φτάσει από το «κατ’ εικόνα» στο «καθ’ ομοίωσιν» και να λάβει ως δώρο από το Θεό τον καρπό του δένδρου της ζωής, που είναι "αιώνια ζωή" (Α' Ιωάννου Β/2: 25).

    Β) Άλλη επιλογή ήταν να παρακούσει το θέλημα του Θεού, να κάνει το θέλημα το δικό του, ζώντας έτσι έξω από τα σχέδια του Θεού, στηριζόμενος στις δικές του δυνάμεις, επιθυμίες, στο "εγώ" του. Το αποτέλεσμα της πρώτης επιλογής θα ήταν "αιώνια ζωή". Το αποτέλεσμα της δεύτερης επιλογής θα ήταν "αιώνιος θάνατος" (Γένεση Β/2: 16-17). 

     Ο άνθρωπος συνειδητά και μέσα στην ελευθερία, την οποία ο Θεός του έδωσε, επέλεξε τη δεύτερη επιλογή. Παράκουσε, έστρεψε τα νώτα του στο Θεό. Αγνόησε το θέλημα του Θεού μέσα στη ζωή του. Στηρίχτηκε στις δικές του δυνάμεις, ακολουθώντας τις δικές του επιλογές. Τραγική συνέπεια όλων αυτών ήταν η αποκοπή του από το Θεό, που είχε σαν αποτέλεσμα τον ηθικό (πνευματικό) και αναπόφευκτα πλέον και το σωματικό θάνατο. 

     Συνεπώς ο θάνατος βρήκε τον άνθρωπο στην πορεία της ζωής του και ήταν αποτέλεσμα της παρακοής του στο θέλημα του Θεού. «Και ούτω δια της αμαρτίας εισήλθεν εις τον κόσμος ο θάνατος, όστις διήλθεν εις πάντας τους ανθρώπους» (Ρωμαίους Ε/5: 12). Όμως ο Θεός από αγάπη δεν εγκαταλείπει τον άνθρωπο μέσα στην αμαρτία του και τον αιώνιο θάνατο. Από την πρώτη στιγμή της παρακοής του τον αναζητάει. «Αδάμ που είσαι»; Καλύπτει τη γύμνια του (Γένεση ΚΖ/27: 16), τον παρηγορεί και του δίνει τη μεγάλη επαγγελία της λύτρωσης, η οποία θα προερχόταν από το «σπέρμα της γυναικός» (Γένεση Γ/3: 15). «Όταν δε ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, εξαπέστειλεν ο Θεός τον Υιόν αυτού, όστις εγεννήθη εκ γυναικός και υπετάγη εις τον νόμον, δια να εξαγοράσει τους υπό νόμον, δια να λάβωμεν την υιοθεσίαν» (Γαλάτες Δ/4: 4).

       Έρχεται ο Χριστός, για να θέσει σε εφαρμογή και πάλι εκείνο το Σχέδιο του Θεού που διακόπηκε στον κήπο της Εδέμ εξαιτίας της παρακοής του ανθρώπου. Η πορεία του Ιησού Χριστού ήταν φάτνη, (ταπείνωση), Γεθσημανή, Γολγοθάς, σταυρός, θάνατος, ανάσταση, δόξα, μιά ζωή υπέρτατης υπακοής στο θέλημα του πατέρα. Ο Χριστός είναι ο "δεύτερος Αδάμ" και ενεργεί ακριβώς τα αντίθετα από εκείνα τα οποία ενήργησε "ο πρώτος Αδάμ". Ο Χριστός μέσα στην ηθική του ελευθερία έδωσε στο θέλημα του Θεού την πρώτη θέση. Στον κήπο της Γεθσημανή μέσα σε θρόμβους αίματος κράζει: «Ουχί το θέλημα το ιδικόν μου, αλλά το ιδικό σου Πατέρα» (Ιωάννης Σ/6: 38).

     Επάνω στο σταυρό με το θριαμβευτικό «Τετέλεσται» διακηρύττει προς όλους ότι στο Πρόσωπό Του και για λογαριασμό ολόκληρης της ανθρωπότητας, τελείωσε και είναι ολοκληρωμένο πλέον το Σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου. Ποια ήταν τα αποτελέσματα της υπακοής του Χριστού στο θέλημα του Πατέρα; Ήταν ακριβώς τα αντίθετα από εκείνα της παρακοής του Αδάμ. «Ο Θεός ζωοποίησε το Χριστό» (Εφεσίους Β/2: 5), «ανέστησε το Χριστό από τους νεκρούς» (Πράξεις Β/2: 24). 

      Η Ανάσταση του Ιησού Χριστού, σε αντίθεση με το θάνατο του Αδάμ, είναι η φανερή εκδήλωση ότι ο Θεός ικανοποιήθηκε πλήρως από τη θυσία του Ιησού Χριστού. Με την Ανάσταση του Χριστού, ο Θεός πλέον έθεσε σε εφαρμογή το Σχέδιό Του για τον άνθρωπο, το οποίο είναι να τον ανεβάσει και να τον οδηγήσει για πάντα κοντά Του στον ουρανό, όπου είναι και Αυτός. Ο Απ. Παύλος στην επιστολή «προς Εφεσίους» (κεφ. Β/2, εδ.6) αναφέρει: «Και συνανέστησε και συνεκάθησε ημας εν τοις επουρανίοις». Αυτό σημαίνει ότι μας ανάστησε μαζί Του και μας έβαλε να καθίσουμε στα επουράνια μαζί με το Χριστό. 

       Για εκείνον που θα πιστέψει ότι ο Χριστός πέθανε γι' αυτόν, τιμωρήθηκε εξαιτίας της αμαρτίας του, η υπόθεση της αμαρτίας του, που τον είχε καταστήσει νεκρό και τον είχε απομακρύνει από τον Θεό, πλέον έχει ρυθμιστεί στο Πρόσωπο του Ιησού Χριστού και πλέον η ζωή του βρίσκεται μέσα στο θέλημα και μέσα στα αιώνια Σχέδια του Θεού. Πλέον «το αίμα του Ιησού Χριστού του Υιού αυτού καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας» (Α΄ Ιωάννου Α/1: 7).

     «Συνανέστησε και συνεκάθησε εν τοις επουρανίοις». Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι εκείνο το οποίο ο Θεός έκανε για το Χριστό, που τον ανάστησε από τους νεκρούς, το κάνει και για κάθε νεκρό άνθρωπο (νεκρό εξαιτίας της αμαρτίας), ο οποίος θα πιστέψει ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, ο κεχρησμένος Σωτήρας και θα πιστέψει στο Έργο που έκανε πάνω στο σταυρό για τη σωτηρία όλων των ανθρώπων. Διακηρύττει ο Απόστολος Παύλος: «Ο Χριστός κατήργησε το θάνατο και έφερε στο φως τη ζωή» (Β' Τιμοθέου Α/1: 10). «Κατήργησε, δια του θανάτου, τον έχοντα το κράτος του θανάτου, τουτέστι τον διάβολο και ελευθέρωσε εκείνους, οι οποίοι δια τον φόβο του θανάτου, ήταν δια παντός του βίου υποκείμενοι στη δουλεία» (Β΄ Τιμοθέου Α/1: 18). 

      Τούτες οι θριαμβευτικές διαβεβαιώσεις του Λόγου του Θεού ρίχνουν πλούσιο φως στο μεγάλο θέμα του θανάτου. Ο πιστός άνθρωπος φεύγοντας από αυτή τη ζωή θα οδηγηθεί μπροστά στον αναστημένο και δοξασμένο Κύριο Ιησού Χριστό. Ο εχθρός δεν θα μπορεί πλέον να τον βλάψει σε τίποτα. Ο Απόστολος Παύλος είχε τη βεβαιότητα ότι φεύγοντας από αυτή τη ζωή θα συναντούσε τον Κύριο Ιησού Χριστό και διακηρύττει προς τους Χριστιανούς της πόλεως των "Φιλίππων": 

21 επειδή, σε μένα το να ζω είναι ο Χριστός, και το να πεθάνω είναι κέρδος. 

22 Αλλά, αν το να ζω μέσα στη σάρκα, αυτό συμβάλλει σε καρποφορία του έργου μου, και τι να εκλέξω δεν γνωρίζω 

23 επειδή, στενοχωρούμαι από τα δύο, έχοντας μεν την επιθυμία να αναχωρήσω, και να είμαι με τον Χριστό δεδομένου ότι, είναι πολύ πλέον καλύτερα 

24 το να μένω, όμως, μέσα στο σώμα είναι για σας αναγκαιότερο (Φιλιππησίους Α/1: 21-24).

     Έχουμε δει πολλές φορές ανθρώπους να πιάνουν δηλητηριώδη φίδια, να τα αφήνουν να κουλουριάζονται γύρω τους χωρίς να τα φοβούνται, ακόμα να βάζουν και τα χέρια τους μέσα στο στόμα των φιδιών. Τι τρομερό θέαμα! Όμως όλοι τούτοι οι άνθρωποι, πριν πιάσουν τα φίδια, έχουν αφαιρέσει από μέσα τους το δηλητήριο και πλέον τα φίδια είναι ακίνδυνα. Με την Ανάστασή Του ο Κύριος αφαίρεσε το δηλητήριο (το κεντρί) από το διάβολο και πλέον δεν μπορεί να βλάψει τον πιστό άνθρωπο. «Κατεπόθη ο θάνατος εν νίκη. Που θάνατε το κέντρο σου, που άδη η νίκη σου, το δε κέντρο του θανάτου είναι η αμαρτία….» (Α΄ Κορινθίους ΙΕ/15: 54,55). 

      4/ Τέταρτη πλευρά της ανάστασης του Ιησού Χριστού είναι ότι σ’ αυτήν στηρίζεται η «ζωντανή ελπίδα» κάθε χριστιανού. Στην επιστολή "Α΄ Πέτρου" (κεφ. Α/1 εδαφ. 3-5) αναφέρεται: «Ευλογητός ο Θεός και Πατήρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, όστις κατά το πολύ έλεος αυτού, αναγέννησε ημάς εις ελπίδαν ζώσαν, δια της αναστάσεως του Ιησού χριστού εκ νεκρών, εις κληρονομάν άφθαρτον και αμίαντον και αμάραντον, πεφυλαγμένη εν τοις ουρανοίς δι’ ημάς, οίτινες με τη δύναμη του Θεού φυλατόμεθα, δια της πίστεως, εις σωτηρίαν ετοίμην να αποκαλυφθεί εν τω εσχάτω καιρώ». 

    Η ελπίδα του Χριστιανού είναι ζωντανή, γιατί δε στηρίζεται σε υποθέσεις, συναισθήματα ή κάτι άλλο, αλλά στον Αναστημένο και δοξασμένο Κύριο Ιησού Χριστό. Στο Ευαγγέλιο του "Ματθαίου" (κεφ. ΚΖ/27, εδ. 62-64) αναφέρεται εκείνο το χαρακτηριστικό αίτημα των Φαρισαίων προς τον Πιλάτο να ασφαλίσει τον τάφο του Ιησού Χριστού, για να μην έρθουν οι μαθητές και κλέψουν το πτώμα και πουν ότι αναστήθηκε. Η απιστία του ανθρώπου θέλει να σφραγίσει τον τάφο του Χριστού και προσπάθησε να βάλει ανά τους αιώνες "φύλακες", διάφορους σοφούς, φιλοσόφους, μορφωμένους του αιώνος τούτου, αρνητές του Θεού κλπ. Όλοι τούτοι με όλα τα «εάν» που κατά καιρούς επικαλέστηκαν, με κανέναν τρόπο δε μπόρεσαν να κρατήσουν στη συνείδηση των ανθρώπων κλειστό τον τάφο του Χριστού. Το Πνεύμα του Θεού, το ζωοποιό, το Άγιο παραμέρισε λίθους (εμπόδια), έτσι ώστε η ψυχή που θα θελήσει να αντικρίσει τον άδειο τάφο του Ιησού Χριστού, να μπορεί να τον δει με τα μάτια της πίστεως. Ολόκληρο το οικοδόμημα της Χριστιανικής πίστης στηρίζεται  στον άδειο τάφο του Ιησού Χριστού. 

       Η ανάσταση του Χριστού από τους νεκρούς δεν υπόσχεται, αλλά εγγυάται τα πάντα στον πιστό άνθρωπο. Δεν υπάρχει πλέον υπόσχεση στον Χριστιανό, υπάρχει εγγύηση. Η σφραγίδα και η υπογραφή σε τούτη την εγγύηση έχουν μπει με το Αίμα της Θυσίας από τα τρυπημένα χέρια του Αναστημένου Ιησού Χριστού. Τι ωραία, αλλά και πόσο παρήγορα είναι τα λόγια του συγγραφέα της "προς Εβραίους"  επιστολής : 

11 Ελθών δε ο Χριστός αρχιερεύς των μελλόντων αγαθών διά της μεγαλητέρας και τελειοτέρας σκηνής, ουχί χειροποιήτου, τουτέστιν ουχί ταύτης της κατασκευής, 

12 ουδέ δι' αίματος τράγων και μόσχων, αλλά διά του ιδίου αυτού αίματος, εισήλθεν άπαξ εις τα άγια, αποκτήσας αιωνίαν λύτρωσιν. 

13 Διότι εάν το αίμα των ταύρων και τράγων και η σποδός της δαμάλεως ραντίζουσα τους μεμολυσμένους αγιάζη προς την καθαρότητα της σαρκός, 

14 πόσω μάλλον το αίμα του Χριστού, όστις διά του Πνεύματος του αιωνίου προσέφερεν εαυτόν άμωμον εις τον Θεόν, θέλει καθαρίσει την συνείδησίν σας από νεκρών έργων εις το να λατρεύητε τον ζώντα Θεόν; (προς Εβραίους Θ/9: 12 - 14). 

     Ο Θεός υποσχέθηκε στον άνθρωπο αιώνια ζωή. Στην επιστολή "Α΄ Ιωάννου" (κεφ. Ε/5, εδ.11) αναφέρεται: «Ο Θεός έδωσε σε μας αιώνια ζωή, κι αυτή η ζωή είναι μέσα στον Υιό του». Η ανάσταση του Χριστού αποτελεί την εγγύηση τούτης της υπόσχεσης. «Ο Θεός είναι αληθής, πας άνθρωπος είναι ψεύτης». (Ρωμαίους Γ/3: 4). Γι΄ αυτό ο Απόστολος Παύλος προτρέπει: «μείνατε στερεοί και αμετακίνητοι από της ελπίδος του Ευαγγελίου» (Κολοσσαείς Α/1: 23). 

       Η μεγάλη διακήρυξη της Βίβλου είναι: "Ο νεκρός έγινε ζωντανός". Το ερώτημα των αγγέλων προς τις μυροφόρες γυναίκες ήταν: «Τι ζητείτε τον ζώντα μετά των νεκρών;» (Λουκάς ΚΔ/24: 5) Μπορείς να πεις, ψυχή, με όλη σου την καρδιά: "Ο Χριστός πέθανε για μένα και αναστήθηκε επειδή με δικαίωσε διά της Σταυρικής Θυσίας Του;" Μπορείς να πεις: "Ζει και μεσιτεύει για μένα στον ουρανό;" (Α΄ Τιμοθέου Β/2: 5). Μπορείς να πεις: "Έχω ζωντανή ελπίδα αιωνίου ζωής μέσα μου;" Εάν, «ναι», δόξασε το Θεό. Εάν, «όχι», πρόσεξε, γιατί το πιστεύω σου είναι κενό περιεχομένου. Πρόσεξε, γιατί μπορεί να κρατάς ένα ωραίο όστρακο, (θρησκεία, πλούσιες εκδηλώσεις κλπ), αλλά να μην υπάρχει τίποτα μέσα σ’ αυτό το όμορφο όστρακο, που είναι η πίστη στον Αναστημένο και δοξασμένο Κύριο Ιησού Χριστό. ---

Το πλύσιμο των ποδιών.

  Ευαγγέλιον  «κατά Ιωάννην», κεφ. ΙΓ/13, εδ. 1 – 17.

1 Προ δε της εορτής του πάσχα εξεύρων ο Ιησούς ότι ήλθεν η ώρα αυτού διά να μεταβή εκ του κόσμου τούτου προς τον Πατέρα, αγαπήσας τους ιδικούς του τους εν τω κόσμω, μέχρι τέλους ηγάπησεν αυτούς. 

2 Και αφού έγεινε δείπνος, ο δε διάβολος είχεν ήδη βάλει εις την καρδίαν του Ιούδα Σίμωνος του Ισκαριώτου να παραδώση αυτόν, 

3 εξεύρων ο Ιησούς ότι πάντα έδωκεν εις αυτόν ο Πατήρ εις τας χείρας, και ότι από του Θεού εξήλθε και προς τον Θεόν υπάγει, 

4 εγείρεται εκ του δείπνου και εκδύεται τα ιμάτια αυτού, και λαβών προσόψιον διεζώσθη 

5 έπειτα βάλλει ύδωρ εις τον νιπτήρα, και ήρχισε να νίπτη τους πόδας των μαθητών και να σπογγίζη με το προσόψιον, με το οποίον ήτο διεζωσμένος. 

6 Έρχεται λοιπόν προς τον Σίμωνα Πέτρον, και λέγει προς αυτόν εκείνος Κύριε, συ μου νίπτεις τους πόδας; 

7 Απεκρίθη ο Ιησούς και είπε προς αυτόν Εκείνο, το οποίον εγώ κάμνω, συ δεν εξεύρεις τώρα, θέλεις όμως γνωρίσει μετά ταύτα. 

8 Λέγει προς αυτόν ο Πέτρος Δεν θέλεις νίψει τους πόδας μου εις τον αιώνα. Απεκρίθη προς αυτόν ο Ιησούς Εάν δεν σε νίψω, δεν έχεις μέρος μετ' εμού. 

9 Λέγει προς αυτόν ο Σίμων Πέτρος Κύριε, μη τους πόδας μου μόνον, αλλά και τας χείρας και την κεφαλήν. 

10 Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς Ο λελουμένος δεν έχει χρείαν ειμή τους πόδας να νιφθή, αλλ' είναι όλος καθαρός και σεις είσθε καθαροί, αλλ' ουχί πάντες. 

11 Διότι ήξευρεν εκείνον, όστις έμελλε να παραδώση αυτόν διά τούτο είπε Δεν είσθε πάντες καθαροί. 

12 Αφού λοιπόν ένιψε τους πόδας αυτών και έλαβε τα ιμάτια αυτού, καθήσας πάλιν είπε προς αυτούς Εξεύρετε τι έκαμον εις εσάς; 

13 Σεις με φωνάζετε, Ο Διδάσκαλος και ο Κύριος, και καλώς λέγετε, διότι είμαι. 

14 Εάν λοιπόν εγώ, ο Κύριος και ο Διδάσκαλος, σας ένιψα τους πόδας, και σεις χρεωστείτε να νίπτητε τους πόδας αλλήλων. 

15 Διότι παράδειγμα έδωκα εις εσάς, διά να κάμνητε και σεις, καθώς εγώ έκαμον εις εσάς. 

16 Αληθώς, αληθώς σας λέγω, δεν είναι δούλος ανώτερος του κυρίου αυτού, ουδέ απόστολος ανώτερος του πέμψαντος αυτόν. 

17 Εάν εξεύρητε ταύτα, μακάριοι είσθε εάν κάμνητε αυτά. 

          ΣΧΟΛΙΑ : 

       Όπως όλοι γνωρίζουμε μέσα από το Λόγο του Θεού, μια ημέρα πριν από το Πάσχα ο Κύριος έστειλε στην Ιερουσαλήμ τον Πέτρο και τον Ιωάννη, για να προετοιμάσουν το δείπνο του Πάσχα. Σε ένα συγκεκριμένο δημόσιο δρόμο, καθώς αυτοί θα περπατούσαν μέσα στην πόλη, θα συναντούσαν έναν άνθρωπο, που κρατούσε μια στάμνα με νερό. Θα τον ακολουθούσαν στο σπίτι, στο οποίο θα τους έδειχνε το δωμάτιο των καλεσμένων ήδη έτοιμο. Εκεί θα προετοιμάζονταν, για να γιορτάσουν το Πάσχα (Λουκάς ΚΒ/22: 8-13). Όλα έγιναν σύμφωνα με τις υποδείξεις του Κυρίου. Σε όλη την Ιερουσαλήμ όλες οι οικογένειες συγκεντρώνονταν, για να γιορτάσουν τη γιορτή του Πάσχα. Αυτό ήταν προς τιμή εκείνης της μεγάλης νύχτας στην ιστορία του Ισραήλ, όταν ο άγγελος του Κυρίου χτύπησε τα πρωτότοκα στην Αίγυπτο (Έξοδος ΙΒ/12: 29), ενώ προσπέρασε τα σπίτια των Ισραηλιτών, οι οποίοι είχαν βάψει τους παραστάτες των σπιτιών τους με το αίμα ενός αρνίου (Έξοδος ΙΒ/12: 21-23). 

      Επρόκειτο για μια μεγάλη γιορτή, μια μοναδική ανάμνηση. Και ενώ αυτό θα έπρεπε να είναι το θέμα της συζήτησης των μαθητών εκείνες τις ώρες, αυτοί επικεντρώνουν όλο τους το ενδιαφέρον και αρχίζουν ατέρμονες συζητήσεις και διενέξεις μεταξύ τους για το ποιος θα είναι μεγαλύτερος στη βασιλεία των ουρανών, ποιος θα ήταν πιο κοντινός βοηθός του Κυρίου, ποιος θα καθόταν δεξιά Του και ποιος αριστερά Του. Αυτό το γεγονός αποτελεί την πρώτη διάσπαση και διάσταση απόψεων μέσα στους κόλπους της εκκλησίας του Χριστού. Ο Κύριος τους είπε ξεκάθαρα: «Δεν εξεύρετε τι ζητείτε». (Ματθαίος Ι/10: 22). 

     «Έγεινε δε και φιλονεικία μεταξύ αυτών, περί του τις εξ αυτών νομίζεται ότι είναι μεγαλήτερος». (Λουκάς ΚΒ : 24). Διχασμός και φιλονικία παρουσιάζεται μέσα στην πρώτη εκκλησία, ένα μικρόβιο ιδιαίτερα μολυσματικό, τοξικό, διαλυτικό, που από τότε μέχρι σήμερα έχει εισχωρήσει σε χιλιάδες μικρές ή μεγάλες συνάξεις πιστών ανθρώπων. Ο Κύριος θέλοντας να τους πείσει ότι δεν τους κάλεσε για να κυβερνήσουν, αλλά για να υπηρετήσουν τους ανθρώπους, προέβη σε μία συγκλονιστική πράξη που αποτελεί υπόδειγμα και μνημείο ταπείνωσης και υπηρεσίας προς το συνάνθρωπο: «εγείρεται εκ του δείπνου και εκδύεται τα ιμάτια αυτού, και λαβών προσόψιον διεζώσθη έπειτα βάλλει ύδωρ εις τον νιπτήρα, και ήρχισε να νίπτη τους πόδας των μαθητών και να σπογγίζη με το προσόψιον, με το οποίον ήτο διεζωσμένος» (Ιωάννης ΙΓ/13: 4-5). 

    Πολλές και ατέρμονες ήταν οι διαμάχες μέσα στην εκκλησιαστική ιστορία. Ποτέ όμως μέχρι σήμερα δεν ξέσπασε διχασμός για το ποιος θα προηγηθεί, για να υπηρετήσει τους άλλους. Οι συνήθεις διαμάχες ήταν κυρίως, για να υπηρετηθούν. Φανταστείτε να ξέσπαγε διαμάχη και φιλονικία μεταξύ των μαθητών για το ποιος θα προηγηθεί και ποιος θα ακολουθήσει στο πλύσιμο των ποδών των άλλων μαθητών. Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα, αν «φιλονικούσαν» τα παιδιά του Θεού για το ποιος θα προηγηθεί σε υπηρεσία και έργο για την εξυπηρέτηση, ανακούφιση κλπ ανθρώπων που έχουν ανάγκη! Δυστυχώς όμως την ώρα των καυγάδων για το ποιος θα είναι ο μεγαλύτερος, κανένας μαθητής δεν έδειξε την παραμικρή προθυμία να πλύνει τα πόδια των άλλων. 

     Εκείνο τον καιρό το πλύσιμο των ποδιών ήταν μια αναγκαιότητα. Οι δρόμοι ήταν χωμάτινοι και ήταν πολύ σκονισμένοι, βρώμικοι και οι άνθρωποι φορούσαν σανδάλια. Η συνήθεια ήταν να αφήνουν τα σανδάλια τους στο xολ και ήταν υποχρέωσή του οικοδεσπότη να φροντίσει ο δούλος να πλύνει τα πόδια του καλεσμένου. Κάποιος είχε προμηθεύσει ένα δοχείο με νερό, μια λεκάνη και μια πετσέτα για το συνηθισμένο νίψιμο των ποδιών, αλλά κανένας δεν ήταν διατεθειμένος να αναλάβει αυτό το καθήκον του υπηρέτη. Έτσι ο καθένας κάθισε στη θέση του στο τραπέζι και όλα πλέον ήταν έτοιμα. 

       Εκείνη λοιπόν την ώρα των προστριβών και των αντεγκλήσεων ο Κύριος, χωρίς να μιλήσει, άφησε δίπλα τα ενδύματά Του και ζώστηκε μια πετσέτα, πήρε μία στάμνα με νερό, έριξε σε μία λεκάνη και γονάτισε και άρχισε να πλένει τα πόδια των μαθητών Του αρχίζοντας από τον Πέτρο. Τι Θεία συγκατάβαση! Ο Δημιουργός του σύμπαντος γονατιστός να πλένει τα πόδια ενός δημιουργήματός του! Ο Πέτρος δεν μπορούσε να το ανεχτεί αυτό, καθώς ο Ιησούς γονάτισε μπροστά του. «Κύριε Συ μου νίπτεις τους πόδας μου; Δεν θέλεις νίψει τους πόδας μου εις τον αιώνα». Η απάντηση του Κυρίου ήταν κατηγορηματική: «Εάν δεν σε νίψω, δεν έχεις μέρος μετ' εμού». Ο Πέτρος δεν ήξερε ακριβώς τι εννοούσε ο Ιησούς, αλλά ένα πράγμα ήταν σίγουρο, ήθελε να είναι βέβαιος ότι θα έχει με το μέρος του τον Ιησού. «Κύριε, μη τους πόδας μου μόνον, αλλά και τας χείρας μου, και την κεφαλήν». Ο Πέτρος και ο Ιωάννης ήταν οι οικοδεσπότες, αλλά το ένιωσαν πολύ υποτιμητικό να πλένουν πόδια των άλλων, κάτι για το οποίο ο Ιησούς ήταν πρόθυμος. 

      Αυτή την ενέργεια πολύ δύσκολα μπορεί να την καταλάβει ο εγωιστής άνθρωπος. Ο Κύριος να πλύνει τα ροζιασμένα και βρώμικα πόδια των μαθητών Του που είχαν περπατήσει μαζί Του τόσα χιλιόμετρα και που ήταν τόσο βρώμικα! Ο πιστός άνθρωπος θα πρέπει να διακατέχεται από το «σύνδρομο του υπηρέτη» και όχι από το «σύνδρομο του υπηρετούμενου». Ο Κύριος κάλεσε και τους δώδεκα μαθητές και τους είπε: «Όστις θέλει να είναι πρώτος, θέλει είσθαι πάντων έσχατος και πάντων υπηρέτης» (Μάρκος Θ/9: 35). Ο καθένας μας, όσα μεγάλα και σπουδαία πράγματα κι αν κάνει μέσα στην εκκλησία, μέσα στην κοινωνία, πάντοτε να θυμάται ότι είναι απλά ένας υπηρέτης. 

 Το ερώτημα είναι γιατί ο Κύριος προέβη σ’ αυτή την ενέργεια; Γιατί έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του; 

        Ταπείνωση. 

     Η τελετή του νιψίματος των ποδιών έγινε, για να θυμίζει σε όλους τους αιώνες την ταπεινοφροσύνη που θα πρέπει να διακρίνει το παιδί του Θεού. Η θέση του Κυρίου ήταν δίπλα στον Πατέρα, μέσα στην ουράνια δόξα. Από εκεί ξεκίνησε ο Κύριος, για να έρθει στη γη να ψάξει και να βρει το «απολωλός». Ο Απ. Παύλος στην επιστολή «προς Φιλιππησίους (κεφ. Β/2, εδ. 7) αναφέρει: «εαυτόν εκένωσε, λαβών δούλου μορφήν, γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους». 

    Το πρώτο που ήθελε να δείξει ο Κύριος στους μαθητές Του ήταν η ταπείνωση που πρέπει να υπάρχει ανάμεσά τους και η υπηρεσία του ενός προς τον άλλον. Το Πνεύμα Του ήταν «δια της αγάπης δουλεύετε αλλήλους» (Γαλάτας Ε/5: 13). Ο νιπτήρας αναμφισβήτητα είναι ένα ζωντανό παράδειγμα έσχατης ταπείνωσης. Θα λέγαμε ότι ολόκληρη η πορεία του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού πάνω στη γη είναι: Ανιδιοτελής υπηρεσία, ταπείνωση και συγκατάβαση. Η ενανθρώπισή Του, η σάρκωσή Του είναι πράξεις ασύλληπτης ταπείνωσης. 

     Ο Προφήτης Ησαΐας σχετικά με την ταπείνωση του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού αναφέρει: «Αυτός ήτο κατατεθλιμμένος και βεβασανισμένος αλλά δεν ήνοιξε το στόμα αυτού εφέρθη ως αρνίον επί σφαγήν, και ως πρόβατον έμπροσθεν του κείροντος αυτό άφωνον, ούτω δεν ήνοιξε το στόμα αυτού» (Ησαΐας ΝΓ/53: 7). Επίσης ο Απ. Παύλος αναφέρει: «και ευρεθείς κατά το σχήμα ως άνθρωπος, εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Φιλιππησίους Β/2: 8).

        Φάτνη και Σταυρός ήταν αρχή και τέλος μιας μεγάλης πορείας την οποία διέκρινε ένα στοιχείο, η ταπείνωση χωρίς όρους και όρια. Ο Κύριος γεννιέται μέσα σε μια φάτνη ζώων ως ο έσχατος των ανθρώπων. Για να χαρακτηρίσουμε τη ζωή Του, αρκεί να αναφέρουμε από το «κατά Ματθαίον» (κεφ. Η/8, εδ. 8): «αι αλώπεκες έχουσι φωλεάς και τα πετεινά του ουρανού κατοικίας, ο δε Υιός του ανθρώπου δεν έχει που να κλίνη την κεφαλήν». Εμπαίζεται από τους δικούς και «ως ουδέν ελογίσθη» (Ησαϊας ΝΓ/53: 3). Ως πρόβατο άφωνο οδηγείται στο σταυρό και δέχεται να καρφωθεί πάνω σαν ένοχος και κακούργος και να φορτωθεί όλα τα αμαρτήματα των ανθρώπων. 

       Τούτη την τόσο σκοτεινή βραδιά παίρνει το νιπτήρα, την πετσέτα και σκύβει και πλένει τα πόδια των δώδεκα μαθητών Του. Αυτό θα πει: «αγάπη στην πράξη». Θυμόμαστε τι είπε ο Κύριος σ’ εκείνη την αμαρτωλή γυναίκα που έσπασε μπροστά Του το αλάβαστρο με το πολύτιμο μύρο και Του έπλεινε τα πόδια. «Διά τούτο σοι λέγω, συγκεχωρημέναι είναι αι αμαρτίαι αυτής αι πολλαί, διότι ηγάπησε πολύ εις όντινα δε συγχωρείται ολίγον, ολίγον αγαπά» (Λουκάς Ζ/7: 47). Και ο Κύριος εδώ από πολλή αγάπη για τους μαθητές Του παίρνει την πρωτοβουλία να τους πλύνει τα πόδια. 

      Η κορύφωση της αγάπης του Κυρίου είναι τη στιγμή που σκύβει και πλένει και τα πόδια του Ιούδα. Πλένει εκείνα τα πόδια που σε πολύ λίγο θα τρέξουν στους εχθρούς του Κυρίου, για να τον προδώσουν. Λίγο αργότερα δίδει τον ευλογημένο «άρτον» και τον «οίνον» στα χέρια εκείνα που σε λίγο θα κρατούσαν τα τριάντα αργύρια της προδοσίας. Ο Ιούδας είχε ήδη συζητήσει και είχε συμφωνήσει με τους Φαρισαίους, τον Άννα και τον Καΐάφα τον αρχιερέα και τους άλλους, τον τρόπο που θα παρέδιδε τον Κύριο. Σίγουρα θα αισθάνθηκε μια ανακούφιση και θα σκέφτηκε: «Α! δεν έχει καταλάβει τίποτα ο Κύριος, δε γνωρίζει τίποτα για τις συμφωνίες που ήδη έχω κλείσει, για τα τριάντα αργύρια που πρόκειται να εισπράξω, τα οποία αντιστοιχούσαν στην τιμή ενός δούλου». Ο Ιούδας πλέον ήταν στο έλεος των εχθρών του Κυρίου, είχε προδώσει τον εαυτό του και μαζί και τον Ιησού. Ο Πέτρος διαμαρτυρήθηκε για την πράξη αυτή του Κυρίου να του πλύνει τα πόδια. Ο Ιούδας όχι μόνον δε διαμαρτυρήθηκε, αλλά αισθάνθηκε και ανακούφιση, καθώς θα σκέφτηκε ότι δεν έχει αντιληφθεί τίποτα ο Κύριος. Πόσο μεγάλο ήταν το λάθος του! Ο Κύριος «ερευνά νεφρούς και καρδίας» (Αποκάλυψις Β/2: 23), «γνωρίζει τα κρύφια των καρδιών μας» (Ψαλμός ΜΔ/44: 21), μπορεί να διαβάσει και τις πιο κρυφές σκέψεις του ανθρώπου. 

      Καθώς πολλές φορές μέσα στη ζωή παρατηρούμε την αχαριστία και την εμπάθεια των ανθρώπων γύρω μας και την έλλειψη καλοσύνης, καλό είναι πριν πούμε ή κάνουμε κάτι, να φέρνουμε στο μυαλό μας την εικόνα του Κυρίου που πλένει τα πόδια του Ιούδα, ο οποίος σε λίγο με ένα σκληρό και άνανδρο τρόπο θα Tον προδώσει. Αυτός είναι ο θρίαμβος της ταπείνωσης! Αναμφισβήτητα πρόκειται για τη μεγαλύτερη ένδειξη καλοσύνης που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. 

       Παράδειγμα. 

       Ο Κύριος με το πλύσιμο των ποδών των μαθητών Του έδωσε ένα διαχρονικό παράδειγμα. 

 14 Αν, λοιπόν, εγώ, ο Κύριος και ο δάσκαλος, σας έπλυνα τα πόδια, κι εσείς χρωστάτε να πλένετε ο ένας τα πόδια τού άλλου. 

15 Επειδή, παράδειγμα έδωσα σε σας, για να κάνετε κι εσείς, όπως εγώ έκανα σε σας. 

16 Σας διαβεβαιώνω απόλυτα, δεν υπάρχει δούλος ανώτερος από τον κύριό του ούτε απόστολος ανώτερος από εκείνον που τον απέστειλε. 

17 Αν τα ξέρετε αυτά, είστε μακάριοι, αν τα κάνετε (Ιωάννης ΙΓ/13: 14 – 17). 

       Αυτή ήταν η τελευταία εντολή του Κυρίου προς τους δικούς Του, λίγο πριν παραδοθεί στα χέρια ανόμων. Το ερώτημα είναι ποια απήχηση βρίσκει μέσα στη ζωή μας τούτη η εντολή. Είμαστε έτοιμοι, αν ο συνάνθρωπος μας αγγαρεύσει για "ένα μίλι", να βαδίσουμε μαζί του "δύο μίλια;" (Ματθαίος Ε/5: 41). Είμαστε έτοιμοι να σπεύσουμε στην ανάγκη του συνανθρώπου; Ο Ιάκωβος στην επιστολή του (κεφ. Β/2, εδ. 15-16) αναφέρει: 

15 Εάν δε αδελφός ή αδελφή γυμνοί υπάρχωσι και στερώνται της καθημερινής τροφής, 

16 και είπη τις εξ υμών προς αυτούς, Υπάγετε εν ειρήνη, θερμαίνεσθε και χορτάζεσθε, και δεν δώσητε εις αυτούς τα αναγκαία του σώματος, τι το όφελος; 

      Ένα παράδειγμα για μίμηση σας έδωσα λέει ο Κύριος. «Εάν εγώ, ο Διδάσκαλος, έπλυνα τα πόδια τα δικά σας και σεις οφείλετε να πλένετε ο ένας τα πόδια του άλλου». Όλοι θέλουμε να είμαστε προϊστάμενοι, αφεντικά και κανένας δε θέλει να είναι υπηρέτης και διάκονος. Ο Κύριος όμως έρχεται να αντιστρέψει τα πράγματα. «Όστις θέλει να ήναι πρώτος, θέλει είσθαι πάντων έσχατος και πάντων υπηρέτης». (Μάρκος Θ/9: 35). 

     Ο Χριστός και σήμερα συγκαταβαίνει, «πλένει πόδας» και καθαρίζει τον άνθρωπο που θα πιστέψει σ’ Αυτόν από το μόλυσμα της αμαρτίας. Το πλύσιμο που έκανε ο Χριστός στα πόδια των μαθητών του συμβολίζει τον καθαρισμό του ανθρώπου από την αμαρτία η οποία θα γινόταν με το μοναδικό λευκαντικό που είναι το αίμα του Κυρίου. Στην επιστολή «Α΄ Ιωάννου» (κεφ. Α΄, εδ. 7) αναφέρεται: «το αίμα του Ιησού Χριστού του Υιού αυτού καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας». Ο Χριστός προσφέρει κάθαρση δωρεάν και δίνει άπειρες ευκαιρίες για καθαρισμό. Γι’ αυτό άλλωστε απαιτεί να είμαστε καθαροί και γι’ αυτό μια μέρα θα είμαστε αναπολόγητοι ενώπιόν Του. 

       Μακάρι επιλογή μας να είναι η «αγαθή μερίδα», μακάρι πρότυπό μας, υπόδειγμα μέσα στη ζωή μας να είναι ο Κύριος, η συμπεριφορά Του, η αγάπη Του. Ας τονίσουμε στο σημείο αυτό κάτι ιδιαίτερα σοβαρό. Γίνεται λόγος για υπηρεσία προς όλους και όχι αποκλειστικά στους δικούς μας, τους φίλους μας κλπ. Άλλωστε και οι Φαρισαίοι υπηρετούσαν τους δικούς τους ανθρώπους και όλοι οι άπιστοι όλων των εποχών πράττουν αναλόγως. (Λουκάς Σ/6: 32). Ας φροντίσουμε όμως εμείς να διαφέρουμε από αυτούς. 

Αγάπη. 

     Ο Κύριος τους έπλυνε τα πόδια, για να τους δώσει ένα παράδειγμα υπηρεσίας και για να τους αποδείξει πόσο πολύ τους αγαπά. Στο εδ.1 το λέει πολύ καθαρά: «... αγαπήσας τους ιδικούς του τους εν τω κόσμω μέχρι τέλους ηγάπησεν αυτούς». Αυτό είναι ένα παράδειγμα «προς μίμησιν» για τις δικούς Του. «Απ' αυτό θα μάθουν όλοι ότι είστε μαθητές μου, αν έχετε αγάπη μεταξύ σας». (Ιωάννης ΙΓ/13: 35). 

      Ο Κύριός μας, ο Ιησούς, έχει ένα λαό σ' αυτόν τον κόσμο που είναι οι δικοί Του. Αυτός ο λαός δεν εντοπίζεται σε ένα έθνος, αντίθετα είναι «από κάθε φυλή και κάθε έθνος και γλώσσα» (Αποκάλυψη Ε/5 : 9). Είναι δικοί Του, γιατί του δόθηκαν απ' τον Πατέρα (ΙΖ/17: 6). Ο ίδιος δε τους εξαγόρασε από τον εχθρό της ψυχής που ήσαν δουλωμένοι εξαιτίας της αμαρτίας με το ίδιο Του το αίμα, πλήρωσε πολύ ακριβά γι' αυτούς για να είναι δικοί Του (Ιωάννης Α/1: 11-12). Ο Ιησούς έχει πολύ μεγάλη αγάπη για τους δικούς Του που είναι στον κόσμο. Τους αγάπησε από καλή διάθεση και έδωσε τον εαυτό Του για την απολύτρωσή τους. Αν και βρίσκονται σ' αυτό τον κόσμο που είναι γεμάτος σκοτάδι, σήψη και αμαρτία, συνεχίζει αδιάκοπα να τους αγαπάει. 

       Σε λίγο θα πήγαινε στους δικούς Του στον ουρανό, αλλά φαίνεται να ενδιαφέρεται πιο πολύ για τους δικούς Του που είναι στη γη, γιατί αυτοί έχουν πιο πολύ ανάγκη. Αυτούς που ο Χριστός αγαπάει τους αγαπάει μέχρι τέλους, είναι σταθερός στην αγάπη Του. (Ιερεμίας ΛΑ/31: 3). Τίποτα δεν μπορεί να χωρίσει τον πιστό απ' την αγάπη του Χριστού. Τους αγαπάει μέχρι τέλους, μέχρι την τελειότητα. Ο Απ. Παύλος στην επιστολή «προς Ρωμαίους» (κεφ. Η/8, εδ. 38-39) αναφέρει: 

38 Επειδή, είμαι πεπεισμένος ότι, ούτε θάνατος ούτε ζωή ούτε άγγελοι ούτε αρχές ούτε δυνάμεις ούτε παρόντα ούτε μέλλοντα 

39 ούτε ύψωμα ούτε βάθος ούτε κάποια άλλη κτίση, θα μπορέσει να μας χωρίσει από την αγάπη τού Θεού, η οποία υπάρχει στον Ιησού Χριστό τον Κύριό μας.

       Όταν ο Κύριος τελείωσε, πήρε τη θέση Του στο τραπέζι και τα πρώτα λόγια Του ήταν: «Πολύ επεθύμησα να φάγω το πάσχα τούτο με σας προτού να πάθω» Ευλόγησε το φαγητό και έδωσε στον καθένα τη μερίδα του. (Λουκάς ΚΒ/22: 14-20). Καθώς έτρωγαν, ο Ιησούς είπε: «Ένας από σας θα με προδώσει». Αυτά τα λόγια έσπειραν φόβο και ανησυχία στους μαθητές. Ήταν η πρώτη φορά που τους έλεγε κάτι τέτοιο. Ο Ιησούς φαινόταν να τους εμπιστεύεται όλους, δεν υπήρχε καμιά υποψία σε κανέναν όλα αυτά τα τρία χρόνια που ταξίδευαν μαζί, αλλά τώρα λέει ότι ένας από όλους είναι προδότης. Γνώριζαν μέσα από τις προφητείες των Γραφών ότι ο Μεσσίας θα προδιδόταν από έναν από τους φίλους του, αλλά όλα αυτά τα έβλεπαν κάπως συμβολικά και ουσιαστικά, δεν τα πολύ πίστευαν.

      Όταν οι μαθητές άκουσαν αυτά τα λόγια από τον Κύριο, άρχισαν να λυπούνται και να ανησυχούν και με μεγάλη απορία ρωτούσαν: «Κύριε μήπως εγώ είμαι;». Ακόμα και ο Ιωάννης, που αγαπούσε τον Κύριο τόσο πολύ, έγειρε το κεφάλι του και ρώτησε: «Κύριε, μήπως εγώ είμαι;». Ο Πέτρος παρακάλεσε τον Ιωάννη να ρωτήσει τον Ιησού ποιος ήταν, και ο Ιησούς απάντησε: «Εις εκ των δώδεκα, ο εμβάπτων μετ’ εμού εις το πινάκιον την χείρα». Τότε ο Κύριος πήρε ένα κομμάτι ψωμί, το βούτηξε στη σάλτσα του φαγητού και το έδωσε στον Ιούδα (Ιωάννης ΙΓ/13: 26), μια κίνηση ιδιαίτερης τρυφερότητας, αγάπης και φιλίας. «Αποκριθείς δε ο Ιούδας, όστις παρέδιδεν αυτόν, είπε: Μήπως εγώ είμαι, Ραββί; Λέγει προς αυτόν, Συ είπας». (Ματθαίος ΚΣ/26: 25). Στη συνέχεια ο Ιούδας έφυγε από το δωμάτιο και η πόρτα έκλεισε πίσω του. Ο Λόγος του Θεού μας επισημαίνει κάτι πολύ σοβαρό για κείνη την ώρα: «ήτο γαρ νύξ». 

     Ρίγος μας πιάνει, όταν εξετάζουμε τη συμπεριφορά του Ιούδα. Άφησε το φως του κόσμου και γύρισε στο ολοκληρωτικό σκοτάδι. Ακόμα και τότε οι μαθητές δεν είχαν καταλάβει τι είχε γίνει. Ο Ιούδας μπορεί να μην ήταν ο πιο αγαπητός ανάμεσά τους αλλά σίγουρα ποτέ δε φανταζόντουσαν να πουλήσει τη ζωή του Κυρίου. Σκέφτηκαν ότι ο Ιησούς θα τον είχε στείλει για δουλειά. 

       Καθαρισμός. 

     Το πλύσιμο των ποδών αντιπροσωπεύει το συνεχή καθαρισμό της καρδιάς του ανθρώπου. Την κατάσταση της ανθρώπινης καρδιάς μας τη δίνει ο προφήτης "Ιερεμίας" (κεφ. ΙΖ/17: 17) «Η καρδία είναι απατηλή υπέρ πάντα και σφόδρα διεφθαρμένη τις δύναται να γνωρίσει αυτήν;». Πώς θα συμμετείχαν στο Δείπνο του Κυρίου, αν δεν ήσαν καθαροί; Βεβαίως ο Κύριος μας έχει καθαρίσει, έχει εξαλείψει τις αμαρτίες μας, ολόκληρο το παρελθόν μας το έχει διαγράψει. Όμως ζώντας καθημερινά ανάμεσα σε μια γενεά «σκολειά και διεστραμμένη» (Φιλιππησίους Β/2: 15) τα πόδια μας σκονίζονται, η καρδιά μας λερώνεται και έχουμε ανάγκη κάθε στιγμή να ζητάμε από τον Κύριο «να μας πλύνει τους πόδας», να συγχωρήσει τις αμαρτίες της κάθε μας μέρας. Αυτό έχουμε ανάγκη, διότι «ο λελουμένος δεν έχει χρείαν ειμή τους πόδας να νιφθεί».

        Όταν ο Ιούδας έφυγε, ο Ιησούς δεν αναφέρθηκε παραπάνω σε αυτόν. Αντίθετα, πήρε το ψωμί και το έσπασε και έδωσε ένα μικρό κομμάτι σε κάθε έναν από τους έντεκα. Είπε: «Λάβετε, φάγετε, τούτο είναι το σώμα μου». Η εκκλησία του Χριστού πάντα θα προχωρά μπροστά, καμία δύναμη δεν μπορεί να σταματήσει την πορεία της, το Έργο είναι του Κυρίου. Ο Κύριος κάθε στιγμή θα προσθέτει σ’ αυτήν καθημερινά τους σωζομένους (Πράξεις Β/2: 47). Το παράδειγμα του Ιούδα έρχεται να μας θυμίσει πόσο εύκολο είναι να αποκοπεί κάποιος από τον Κύριο, να χάσει το Χριστό μέσα στη ζωή του, να φύγει από το φως και να μείνει μέσα στο σκοτάδι με ένα βάναυσο αφέντη, που ο Λόγος του Θεού τον χαρακτηρίζει: «ανθρωποκτόνο» (Ιωάννης Η/8: 44). 

       Αφού έφαγαν, ο Ιησούς έδωσε το ποτήρι με το κρασί στον καθένα τους και είπε: «Πίετε εξ αυτού πάντες, διότι τούτο είναι το αίμα μου, το υπέρ πολλών εκχυνόμενον. Κάμετε αυτό πρός ανάμνησί Μου». Το κομμένο ψωμί είναι κοινωνία του σώματος του Χριστού (Α' Κορινθίους Ι/10: 16), το οποίο πληγώθηκε, κόπηκε πάνω στο σταυρό για τη θεραπεία των ψυχών και των σωμάτων μας. Το κρασί  είναι κοινωνία του αίματος του Χριστού που δόθηκε «ως λύτρον αντί πολλών» (Μάρκος Ι/10: 45) για την εξαγορά μας από το στρατόπεδο του εχθρού. Έλαβαν όλοι μέρος σε τούτο το δείπνο εκτός από τον Ιούδα που είχε φύγει. Ο Ιησούς ήρθε στον κόσμο όχι μόνο να αποδείξει στους ανθρώπους ότι ο Θεός τους αγαπά, αλλά να δώσει και τη δύναμη στον κάθε άνθρωπο να γίνει Άγιος, καθώς Αυτός ήταν. «Άγιοι γίνεσθε, διότι εγώ είμαι Άγιος» (Α΄ Πέτρου Α/1: 16). 

      Στο σώμα του Ιησού υπήρχε η ζωή του Θεού, αλλά στο σώμα των μαθητών Του υπήρχε μια διαφορετική ζωή - η ζωή της ανθρώπινης φυλής, η οποία ήταν αμαρτωλή από τότε που ο Αδάμ παράκουσε στο θέλημα του Θεού. Παρόλα αυτά ο Ιησούς ήθελε να μοιραστεί τη ζωή Του με αυτούς και να τους κάνει μετόχους του Πνεύματός Του. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι Άγιος και να ζει ενάρετα χωρίς τη ζωή του Θεού μέσα του. Μοιράστηκε τη ζωή Του με αυτούς, όταν έλαβαν από το "σώμα Του" και το "αίμα Του". 

       Κλείνοντας, ας έχουμε πάντοτε στο νου μας τη μεγάλη, τη βασική παραίνεση του Κυρίου, μέσα στην οποία συγκεφαλαιώνεται ολόκληρη τη χριστιανική ζωή: «Όστις λέγει ότι μένει εν αυτώ, χρεωστεί καθώς εκείνος περιεπάτησε, και αυτός ούτω να περιπατή» (επιστολή Α΄ Ιωάννη Β/2: 6). ---

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΔΕΚΑ ΠΑΡΘΕΝΩΝ.

  Ευαγγέλιο "κατά ΜΑΤΘΑΙΟΝ", κεφ. ΚΕ/25, εδάφ. 1 – 13. 

1 Τότε θέλει ομοιωθή η βασιλεία των ουρανών με δέκα παρθένους, αίτινες λαβούσαι τας λαμπάδας αυτών εξήλθον εις απάντησιν του νυμφίου.

2 Πέντε δε εξ αυτών ήσαν φρόνιμοι και πέντε μωραί.

3 Αίτινες μωραί, λαβούσαι τας λαμπάδας αυτών, δεν έλαβον μεθ' εαυτών έλαιον·

4 αι φρόνιμοι όμως έλαβον έλαιον εν τοις αγγείοις αυτών μετά των λαμπάδων αυτών.

5 Και επειδή ο νυμφίος εβράδυνεν, ενύσταξαν πάσαι και εκοιμώντο.

6 Εν τω μέσω δε της νυκτός έγεινε κραυγή· Ιδού, ο νυμφίος έρχεται, εξέλθετε εις απάντησιν αυτού.

7 Τότε εσηκώθησαν πάσαι αι παρθένοι εκείναι και ητοίμασαν τας λαμπάδας αυτών.

8 Και αι μωραί είπον προς τας φρονίμους· Δότε εις ημάς εκ του ελαίου σας, διότι αι λαμπάδες ημών σβύνονται.

9 Απεκρίθησαν δε αι φρόνιμοι, λέγουσαι Μήποτε δεν αρκέση εις ημάς και εις εσάς· όθεν υπάγετε κάλλιον προς τους πωλούντας και αγοράσατε εις εαυτάς.

10 Ενώ δε απήρχοντο διά να αγοράσωσιν, ήλθεν ο νυμφίος και αι έτοιμοι εισήλθον μετ' αυτού εις τους γάμους, και εκλείσθη η θύρα.

11 Ύστερον δε έρχονται και αι λοιπαί παρθένοι, λέγουσαι· Κύριε, Κύριε, άνοιξον εις ημάς.

12 Ο δε αποκριθείς είπεν· Αληθώς σας λέγω, δεν σας γνωρίζω.

13 Αγρυπνείτε λοιπόν, διότι δεν εξεύρετε την ημέραν ουδέ την ώραν, καθ' ην ο Υιός του ανθρώπου έρχεται.     

        ΣΧΟΛΙΑ :

Ο Ιησούς συνεχίζοντας την απάντησή Του σχετικά με  το σημείο της παρουσίας Του   μετά από την ερώτηση  που του έκαναν οι  μαθητές: «Ειπέ προς ημάς πότε θέλουσι γείνει ταύτα, και τι το σημείον της παρουσίας σου και της συντελείας του αιώνος;» (Ματθαίος ΚΔ/24: 3), ανέφερε την παραβολή των «δέκα παρθένων» λέγοντας: «Η Βασιλεία των ουρανών μοιάζει με δέκα παρθένες που πήραν τα λυχνάρια τους και βγήκαν να συναντήσουν τον γαμπρό. Πέντε από αυτές ήταν ανόητες και πέντε ήταν φρόνιμες».​

    Πλούσια σε πνευματικά μηνύματα τούτη η παραβολή καθώς το κύριο θέμα της είναι η επιστροφή του γαμπρού, που δεν είναι άλλος από τον Κύριο Ιησού Χριστό (Ιωάννης Γ/3: 27-30 -- Ματθαίος Θ/9: 15 -- Μάρκος Β/2: 19,20) .Οι παρθένες που περιμένουν το γαμπρό, συμβολίζουν την Εκκλησία. Το βασικό μήνυμα της παραβολής είναι να είμαστε έτοιμοι για τη μεγάλη επιστροφή του Κυρίου. Ο πρ. "Αμώς" (Δ/4: 12) αναφέρει: "ετοιμάσθητι να απαντήσης τον Θεόν σου". Πώς να ετοιμαστώ, τι πρέπει να κάνω; Πρέπει "να γεννηθείς ξανά", δηλ. "πρέπει ν' αναγεννηθείς άνωθεν". Ο Κύριος στη συζήτηση που είχε με τον Νομοδιδάσκαλο του Ισραήλ, τον Νικόδημο, ήταν κατηγορηματικός: "Αληθώς, αληθώς σοι λέγω, εάν τις δεν γεννηθή άνωθεν, δεν δύναται να ίδη την βασιλείαν του Θεού" (Ιωάννης Γ/3: 3).

 

    Ο σκοπός της παραβολής είναι πολύ σοβαρός, αλλά ταυτοχρόνως και ιδιαίτερα επίκαιρος. Θέλει να τονίσει το Πνεύμα του Θεού, την εγρήγορση, την ετοιμότητα, την προετοιμασία και γενικότερα την κατάσταση στην οποία θα πρέπει να βρίσκεται ο χριστιανός στις έσχατες μέρες που διανύουμε, ημέρες που δείχνουν πόσο κοντά είναι η "ημέρα του Κυρίου" (Α' Θεσσαλονικείς Δ/4: 13-18). Καθώς παρατηρούμε τα σημεία γύρω μας, μία σκέψη μέσα από το Λόγο του Θεού θα πρέπει να διακατέχει όλους μας: «Καταβήσεται εξ’ ουρανού, με κέλευσμα, με φωνή αρχαγγέλου, με σάλπισμα Θεού...» (Α΄ Θεσσαλονικείς Δ/4: 16). 

      Η παραβολή μας μιλάει για "δέκα παρθένες" που είχαν σκοπό να προϋπαντήσουν τον Νυμφίο που θα ερχόταν μέσα στη νύκτα, για να λάβει τη νύφη Του και να ζήσει μαζί της. Όλες ήταν ντυμένες με λευκά ρούχα, απαστράπτουσες, εκλεκτές, κρατώντας ωραίες στολισμένες λαμπάδες, όλα ήταν γιορταστικά. Πολύ μεγάλος ενθουσιασμός και χαρά επικρατούσε, όμως ο Νυμφίος αργούσε να έρθει. Ο Λόγος του Θεού μας δίνει μια πολύτιμη πληροφορία (Β΄ Πέτρου Γ/3: 8,9) «Εν δε τούτο ας μη σας λανθάνει αγαπητοί, ότι παρά Κυρίω μια ημέρα είναι ως χίλια έτη, και χίλια έτη ως ημέρα μία. Δεν βραδύνει ο Κύριος την υπόσχεσιν αυτού, ως τινές λογίζονται τούτο βραδύτητα, αλλά μακροθυμεί εις ημάς, μη θέλων να απολεσθώσιν τινές, αλλά πάντες να έλθωσιν εις μετάνοιαν». 

      Δε βραδύνει..., μακροθυμεί..., ο Κύριος… Οι αρνητές λένε: "Δεν ήρθε εδώ και 2000 χρόνια, τώρα θα έρθει;;…".  Δεν καθυστερούσε χωρίς λόγο ο Κύριος τον κατακλυσμό για 130 χρόνια, που κατασκευαζόταν η κιβωτός, περίμενε κάποιες, κάποια ψυχή να μπει μέσα στην κιβωτό, για να σωθεί από το κακό (κατακλυσμός) που θα ερχόταν. Έχει μια αρχή ο Κύριος, θέλει «πάντες να σωθούν και να έρθουν σε μετάνοια» (Β΄ Πέτρου Γ/3:  9). 

     Υπήρχε λοιπόν μια ωραία ομάδα που αποτελείτο από δέκα αγνές, παρθένες. Καμία απολύτως διαφορά δεν υπήρχε μεταξύ τους. Η μία ήταν καλύτερη από την άλλη και το κυριότερο ήταν μέσα από την ίδια Εκκλησία, είχαν τα ίδια πιστεύω, την ίδια θεολογία, έψελναν τους ίδιους ύμνους, λάτρευαν όλες μαζί τον Κύριο και περίμεναν και οι δέκα να έρθει ο Νυμφίος, για να Τον προϋπαντήσουν. Ήταν έτοιμες, με αναμμένες τις λαμπάδες περιμένοντας μέσα σ’ ένα κλίμα λαμπρό, ιδιαίτερα γιορταστικό.  

     Καμία απολύτως διαφορά δε μπορούσαν να διαπιστώσουν τα ανθρώπινα μάτια σε αυτές τις τόσο ωραίες κοπέλες. Αυτό συμβαίνει, γιατί "οι άνθρωποι βλέπουν στο φαινόμενο ο Θεός όμως βλέπει την καρδιά του ανθρώπου" (Α' Σαμουήλ ΙΣ/16: 7). Έτσι λοιπόν ο Κύριος που "ερευνά νεφρούς και καρδίας" (Αποκάλυψη Β/2: 23), που "εξεύρει τα κρύφια της καρδίας μας" (Ψαλμός ΜΔ/44: 21), έρχεται να μας δώσει μια πολύ σημαντική πληροφορία: Οι πέντε από αυτές ήταν φρόνιμες, οι άλλες πέντε ήταν μωρές (εδ. 2).  

      Ξαφνικά μέσα στη νύκτα ακούστηκαν δυνατές φωνές: «Ιδού ο νυμφίος έρχεται». Τότε φρόνιμες και μωρές ξύπνησαν μέσα από τον ύπνο και έτρεξαν να ετοιμαστούν, για να συναντήσουν το νυμφίο. Εδώ ακριβώς συνέβη και η τραγωδία. Μόνον οι πέντε μπήκαν μέσα στους γάμους, οι άλλες πέντε έμειναν απ’ έξω. Άραγε τι έφταιξε; Τι ακριβώς είχε συμβεί; Καθώς και οι δέκα ξύπνησαν και βγήκαν έξω να προϋπαντήσουν το νυμφίο, οι πέντε απ’ αυτές δεν πήραν μαζί τους αρκετό λάδι για τις λαμπάδες τους. Αυτή  ήταν η διαφορά μεταξύ τους. Η διαφορά ήταν ότι οι φρόνιμες είχαν πραγματικά αναγεννηθεί και είχαν πλούσια την παρουσία του Αγίου Πνεύματος στη ζωή τους, ενώ οι άλλες μιλούσαν για το Χριστό, χωρίς  να  έχουν αληθινή πίστη και πεποίθηση σ' Αυτόν. 

     Φαίνεται εδώ το λάδι να συμβολίζει κάτι πολύ σημαντικό, κάτι καθοριστικό για τη δικαίωση του ανθρώπου. Θα λέγαμε ότι είναι το πιο σημαντικό στη σχέση μας με το Θεό, το οποίο δεν είναι από μας, αλλά χρειάζεται να το λάβουμε από αλλού και είναι αυτό που μας δίνει φως, ώστε να γνωρίζουμε τα πράγματα του Θεού. Άραγε τι να συμβολίζει εδώ το λάδι; Μήπως την πίστη; Όχι. Και οι δέκα παρθένες πίστευαν ότι θα έρθει ο νυμφίος. Την αγάπη; Όχι. Είχαν αγάπη. Το λάδι συμβολίζει το Άγιο Πνεύμα που οδηγεί τον άνθρωπο "εις πάσαν την αλήθειαν" (Ιωάννης ΙΣ/16: 13),  στη σωστή πίστη και πεποίθηση. Μόνον το Πνεύμα το Άγιο  είναι ικανό να δώσει μια ζωή γεμάτη με το φως του Χριστού και να διαλύσει το σκοτάδι, που όλο και πιο πολύ απλώνεται πάνω στον κόσμο μας. 

    Υπάρχουν μέλη των εκκλησιών που αρκούνται σε μια γενική, ακαθόριστη πίστη. Αρκούνται σε μια πίστη που διακρίνεται από εξωτερικούς τύπους (λυχνάρι), χωρίς εσωτερικό περιεχόμενο. Προσέχουν πάρα πολύ το λυχνάρι, αλλά εσωτερικά μέσα στη ζωή τους δεν υπάρχει η ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Κρατούν το λυχνάρι, αλλά δεν έχουν φροντίσει για το περιεχόμενο του λυχναριού που είναι το λάδι, το οποίο θα δώσει το φως στον άνθρωπο. Έτσι το ωραίο και περίτεχνο λυχνάρι τους μένει σβηστό. Πρόκειται για μία τυπολατρική εξωτερική πίστη, ουσιαστικά νεκρή. Τούτες οι δέκα παρθένες μπορεί να είχαν την ίδια θρησκεία, όμως δεν είχαν το ίδιο εσωτερικό, πνευματικό περιεχόμενο, στη σχέση τους με το Θεό. Ο Κύριος θέλει από μας να έχουμε αποθέματα -περισσεύματα- στην πνευματική μας ζωή, αποθέματα αγάπης, ελέους, πίστης, δικαιοσύνης, καθαρότητας ζωής, προσφοράς, καλοσύνης για το συνάνθρωπο και όχι να αρκούμαστε κάθε φορά στο ελάχιστο, για να μη χάσουμε τη θέση του πιστού.

     Οι πέντε απ’ αυτές ήταν θρησκευόμενες, αλλά δεν ήταν πνευματικές. Ο Απ. Παύλος θέλοντας να χαρακτηρίσει αυτή την κατηγορία των ανθρώπων αναφέρει: «έχοντες μεν μορφήν ευσεβείας, ηρνημένοι δε την δύναμιν αυτής». (Β΄ Τιμοθέου Γ/3: 5). Δεν είχαν εκείνη τη στενή σχέση ζωής και καθοδήγησης από το Θεό. Οι άνθρωποι αυτοί στερούνται της επάρκειας του Αγίου Πνεύματος γιατί ζουν μέσα σε συμβιβασμούς και σε ανυπακοή του θελήματος του Θεού. Εκείνη την ημέρα στην παρουσία Του θα διαπιστώσουν ότι κρατούσαν ένα λυχνάρι χωρίς λάδι το οποίο δεν έχει να τους προσφέρει  τίποτα.  

   Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ θρησκευόμενου και πνευματικού ανθρώπου. Ο πρώτος αφορά το φυσικό άνθρωπο, ίδιο όλων των ανθρώπων, ο δεύτερος είναι ο άνθρωπος ο οποίος έχει γνωρίσει προσωπικά το Θεό. Ο πνευματικός άνθρωπος ζει μια ζωή συνέχειας και συνέπειας μέσα στο θέλημα Εκείνου, καθοδηγούμενη από το Πνεύμα το Άγιο. Αυτή η θρησκευτικότητα έκανε τις πέντε μωρές ν' αναζητήσουν τη συντροφιά με τις φρόνιμες, όμως εκείνη την κρίσιμη ώρα της συνάντησης με το νυμφίο η θρησκευτικότητα δεν τις βοήθησε. Ικανοποιούσαν τη σχέση τους με το Θεό μένοντας θρησκευόμενες. Δεν προχώρησαν σε μια εσωτερική αναγέννηση σε μία ζωντανή επαφή και επικοινωνία με τον Αναστημένο και δοξασμένο Κύριο Ιησού Χριστό, διά της προσευχής. Πόσοι τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν μέσα στις Εκκλησίες! Χριστιανοί, χωρίς το Πνεύμα του Θεού. Πρόκειται ασφαλώς για τραγωδία. Είναι πολύ καλύτερα να είναι κανείς του"κόσμου", αρνητής του Χριστού, παρά να είναι Χριστιανός χωρίς το Πνεύμα του Θεού. Οι πέντε μωρές παρθένες είχαν μια εξωτερική ευσέβεια, αλλά τους έλειπε η πνευματική αλλαγή που φέρνει το Πνεύμα το Άγιο.  

      Αργούσε ο Νυμφίος σύμφωνα με τους ανθρώπινους υπολογισμούς. Η νύχτα απλώθηκε παντού. Αλήθεια πόσο σκοτάδι έχει απλωθεί γύρω μας! Νομίζει ο άνθρωπος ότι έχει προοδεύσει, στηριζόμενος στην τεχνολογική του πρόοδο, όμως έχει βαθύ σκοτάδι για τα πράγματα του Θεού. Μέσα σε τούτο το σκοτάδι, καθώς βρέθηκαν οι δέκα παρθένες, άρχισε τη μία μετά την άλλη να τις παίρνει ο ύπνος. Κοιμήθηκαν τις τελευταίες στιγμές, την ώρα που θα έπρεπε να είναι ιδιαίτερα θερμές, ζωντανές και ξάγρυπνες. Το είχαν ανάγκη οι ίδιες, το είχαν ανάγκη οι γύρω τους να τις βλέπουν ξάγρυπνες να διαλαλούν εκείνο το "καταβήσεται εξ’ ουρανού και οι αποθανώντες εν Χριστώ, αναστήσονται πρώτον. Οι ζώντες οι περιληπόμενοι αρπαγησόμενθα εν νεφέλαις, εις απάντησιν του Κυρίου, και μετά του Κυρίου εσώμεθα" (Α΄ Θεσσαλονικείς Δ/4: 16). 

     Είχαν το μεγάλο προνόμιο να γνωρίζουν για τον ερχομό του Κυρίου και δεν έμειναν ξάγρυπνες, για να το διακηρύξουν, ώστε να το ακούσουν και άλλες ψυχές και να σωθούν έστω και την τελευταία ώρα. Ζούμε σε "καιρούς κακούς" (Β' Τιμοθέου Γ/3: 1), σε μέρες έσχατες, πονηρές και θα πρέπει ο καθένας μας ν' αναλογιστεί μήπως κοιμάται πάνω στην κόψη του ξυραφιού και τι συνέπειες θα μπορεί να έχει τούτος ο ύπνος για τον καθένα μας, αλλά και για τους ανθρώπους γύρω μας. Πότε ένας πιστός, μία εκκλησία έχει κοιμηθεί; Όταν δε μιλάει για τον Ιησού Χριστό. Μπορεί σε άλλους τομείς να υπάρχει πλούσια δραστηριότητα, ωραία κηρύγματα, φυλλάδια, εκδηλώσεις κλπ, όμως όλα τούτα δεν αρκούν. Μοιάζουν πολύ με τη συκιά που είχε πλούσιο φύλλωμα αλλά δεν είχε καρπό (Ματθαίος ΚΑ/21: 19).

     Άραγε υπάρχει μέσα στην καρδιά μας ο πόθος και το πάθος για τον Ερχομό του Κυρίου Ιησού Χριστού; Υπάρχει άσβεστη αγάπη για Εκείνον, που τόσο πολύ μας αγάπησε; (Ιωάννης Γ/3: 16). Τούτο το γεγονός το  διακηρύττουμε, για να ξυπνήσουν και άλλες ψυχές ή ντρεπόμαστε να το πούμε; Πράγματι στην εποχή μας είναι δύσκολο να συναντήσεις έναν "ξάγρυπνο" Χριστιανό. Να έχει την καρδιά του αφιερωμένη στον Κύριο και ειλικρινά να κράζει: «Ναι έρχου Κύριε» (Αποκάλυψη ΚΒ/22: 20). Να μένει ξάγρυπνος για να ξυπνάει και τους άλλους γύρω του. Έτσι λοιπόν φρόνιμες και μωρές κοιμήθηκαν. 

    Ξαφνικά μέσα στο βαθύ ύπνο και μέσα στο πυκνό σκοτάδι ακούστηκαν τα όργανα, οι φωνές: «Ιδού, ο νυμφίος έρχεται, εν τω μέσω της νυκτός….». Είχαν αρχίσει από πολύ μακριά ν' ακούγονται οι χαρούμενες φωνές, αλλά λόγω του ύπνου δεν είχαν καταλάβει τίποτα. Τα σημεία των καιρών βοούν στις ημέρες μας ότι ο Κύριος έρχεται, όμως η χαλαρή ζωή μας, ο πνευματικός ύπνος που μας έχει καταλάβει, δε μας αφήνει να το κατανοήσουμε. Την τελευταία στιγμή, φρόνιμες και μωρές ξύπνησαν. Ξύπνησαν και έτρεξαν να ανάψουν τις λαμπάδες τους, όμως τι κρίμα που οι μισές απ’ αυτές άναψαν. Οι άλλες μισές έμειναν σβηστές, γιατί δεν είχαν λάδι. 

     Έτρεξαν εκείνη την ώρα να αγοράσουν, αλλά δεν πρόλαβαν. Και όπως, όταν ο Θεός έκλεισε την πόρτα της κιβωτού και άρχισε ο κατακλυσμός, οι άνθρωποι "ξύπνησαν", το ίδιο συνέβη όταν ο Θεός άρχισε να βρέχει "πυρ και θείον" στα Σόδομα και τα Γόμορρα. Και τότε οι άνθρωποι "ξύπνησαν", όμως ήταν πολύ αργά πλέον. Τούτη η αρνησίθεη ανθρωπότητα που χλευάζει τον Θεό, που αρνείται τον Ιησού Χριστό ως τον Κεχρησμένο από το Θεό Σωτήρα, που απορρίπτει τον Αιώνιο και αψευδή Λόγο Του, που διώκει εκείνους που έμειναν ξάγρυπνοι και κηρύττουν για τον ερχομό Εκείνου, θα έρθει η ώρα που θα "ξυπνήσουν", όμως θα είναι πολύ αργά. Οι λαμπάδες τους έμειναν σβηστές, γιατί δεν είχαν λάδι. Αλήθεια πόσες ευκαιρίες τους είχε δώσει ο Κύριος να συλλογιστούν τα λόγια Του. Να αγοράσουν λάδι, να πληρωθούν με το Πνεύμα το Άγιο και αδιαφόρησαν, ανέβαλαν ή αμέλησαν; Πόσες ευκαιρίες τους έδωσε, για να γνωρίσουν το Θεό, να συνδεθούν πνευματικά μαζί Του και να λατρεύσουν Αυτόν «εν πνεύματι και αληθεία» (Ιωάννης Δ/4: 24), και όχι τυπικά, τυπολατρικά. 

    Αλήθεια πόσες ευκαιρίες δίνει και σήμερα ο Θεός στον καθένα από μας, για να αποκτήσουμε μια στενή, ζωντανή πνευματική σύνδεση μαζί Του και πόσο εμείς αμελούμε. Τούτες οι μωρές παρθένες διακήρυτταν ότι θα έλθει ο Νυμφίος, όμως στο βάθος της καρδιάς τους δεν το πίστευαν, γι’ αυτό άλλωστε είχαν μείνει και απροετοίμαστες. Οι φρόνιμες πίστευαν πραγματικά ότι θα έρθει ο Νυμφίος και είχαν προετοιμαστεί για το σκοπό αυτό, όμως, καθώς και αυτές ατόνησαν και αυτές κοιμήθηκαν και έχασαν τη μεγάλη ευκαιρία να ξυπνήσουν και τις μωρές την τελευταία ώρα. Έπαψαν τις έσχατες ώρες να φέγγουν μέσα στο σκοτάδι, ώστε να ξυπνήσουν και άλλες ψυχές που το είχαν ανάγκη. Ξαφνικά φρόνιμες και μωρές ξύπνησαν. Τι απρόσμενο γεγονός, τι τραγωδία καθώς οι μισές λαμπάδες δεν άναβαν! 

       Εκείνη την ημέρα μπροστά στον Κύριο θα παρουσιαστούν ψυχές κρατώντας κάποιες λαμπάδες «καλών έργων», πλούσιων δραστηριοτήτων, προσπαθώντας να σωθούν με τα δικά τους έργα, όμως τούτες οι λαμπάδες εκείνη την κρίσιμη ώρα θα μένουν σβηστές, δε θα ανάβουν, δε θα έχουν λάδι, γιατί όλη τούτη η προσπάθεια δεν ήταν από το Πνεύμα το Άγιο. Δε θ' ανάβουν τούτες οι λαμπάδες, γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να σωθεί όσα καλά έργα κι αν κάνει, όσους τύπους και αν ακολουθήσει. Ο Παύλος διακηρύττει : «Εάν ο άνθρωπος σωζώταν με τα έργα του Νόμου, τότε ο Χριστός, εις μάτην απέθανε» (Γαλάτας Β/2: 21). Η Βίβλος αναφέρει: «Η σωτηρία είναι του Θεού ημών και του Αρνίου» (Αποκάλυψη Ζ/7: 10). 

     "Η αυτοσωτηρία" (η προσπάθεια του ανθρώπου να σωθεί από μόνος του στηριζόμενος στα έργα του) εκείνη την ημέρα στην Παρουσία του Θεού η λαμπάδα αυτή είναι καταδικασμένη να σβήσει, γιατί είναι ανθρώπινο επινόημα. Φαινομενική πίστη, ύμνος, κήρυγμα, που στην ουσία είναι χωρίς πίστη. Είναι φτιαχτά και ανθρώπινα όλα αυτά και γι' αυτό εκείνη την ημέρα μπροστά στο αιώνιο βήμα θα καταρρεύσουν. Ο άνθρωπος δε σώζεται με τα καλά του έργα (Εφεσίους Β/2: 8,9). Τα καλά έργα, που όλοι οφείλουμε να κάνουμε είναι η απόδειξη ότι διά Ιησού Χριστού έχουμε σωθεί.

    «Η άδεια ομολογία». Μια άλλη λαμπάδα που δε θ' ανάβει στην Παρουσία Εκείνου είναι η κενή ομολογία για το Θεό. Κάποιοι στην παρουσία του Κυρίου θα πουν με παράπονο: «Κύριε εμείς δεν μιλήσαμε στις πλατείες για το όνομά σου, δεν κάναμε θαύματα;» (Λουκάς ΙΓ/13: 26). "Αλήθεια σας λέω, δεν σας γνωρίζω". Ομολογία χωρίς περιεχόμενο, μοιάζει μ' ένα ωραίο χρυσό, γυαλισμένο λυχνάρι χωρίς λάδι. Οι άνθρωποι πάντοτε θα βλέπουν το ωραίο "λυχνάρι", ο Θεός όμως θα βλέπει στο περιεχόμενο αυτού. Τα λόγια του Κυρίου ηχούν εκκωφαντικά: "Ὁ λαός ούτος με πλησιάζει με το στόμα αυτών και με τα χείλη με τιμά, η δε καρδία αυτών μακρὰν απέχει απ' εμού" (Ματθαίος ΙΕ/15:8)

      «Η ψεύτικη ελπίδα». Οι μωρές παρθένες νόμιζαν ότι ήταν τακτοποιημένες με τον Κύριο, ότι ήταν πιστές και αφιερωμένες σ’ Αυτόν, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν έτσι τα πράγματα. Πόσες φορές τούτη η ψεύτικη ελπίδα εξαπατά τον άνθρωπο και τον εμποδίζει στο να διακρίνει την πραγματική του θέση απέναντι στο Θεό και να τακτοποιηθεί! Χρειάζεται ταπεινότητα, μελέτη του Λόγου του Θεού, προσευχή, ώστε ο Κύριος να αποκαλύψει στον καθένα από μας πώς πραγματικά βρισκόμαστε στη σχέση μας με Εκείνον. 

    «Η θρησκευτική συναναστροφή». Υπάρχει και μια άλλη λαμπάδα που δε θα ανάβει στην παρουσία Του. Φρόνιμες και μωρές ήταν μαζί, είχαν στενή θρησκευτική συναναστροφή. Μαζί στην Εκκλησία, στις συναθροίσεις, στη διδασκαλία, στις διάφορες υπηρεσίες, όμως δεν είχαν όλες την ίδια επικοινωνία με τον Θεό δια του Αγίου Πνεύματος. Οι πέντε μωρές παρθένες δεν είχαν συναντήσει  προσωπικά το Θεό. Μπορούσαν να λένε για το Θεό, αλλά δεν μπορούσαν να πουν εκείνο το θαυμαστό που έλεγε ο Δαβίδ: «ο Θεός μου, ο Θεός της σωτηρίας μου» (Ψαλμός ΠΗ/88: 1). Δεν είχαν δια Ιησού Χριστού, συμφιλιωθεί μαζί Του. Γνώριζαν πάρα πολλά πράγματα για το Θεό, αλλά η καρδιά τους δεν είχε αφεθεί σ’ Αυτόν, δεν Του είχαν παραδοθεί. Στην καλύτερη περίπτωση κάπου σε μια γωνία της καρδιάς τους προσπαθούσαν να βάλουν και τον Κύριο.

      Όλες τούτες οι λαμπάδες δε θα ανάβουν εκείνη την ημέρα στην Παρουσία Του. Δε θα ανάβουν, γιατί είναι ανθρώπινα επινοήματα, υποκατάστατα τα οποία έφτιαξε ο άνθρωπος μέσα στην αμαρτία του και μέσα στην κενή περιεχομένου πνευματική του ζωή. Οι μωρές παρθένες είχαν μάθει να στηρίζονται στην πίστη των άλλων και γι’ αυτό, όταν κατάλαβαν ότι δεν είχαν λάδι, φώναξαν στις άλλες: «Δότε εις ημάς εκ του ελαίου σας, διότι αι λαμπάδαι ημών σβήνονται». Η προετοιμασία του πιστού ανθρώπου, για να συναντήσει τον Κύριο είναι ατομική, προσωπική υπόθεση και δε δανείζεται, ούτε αγοράζεται.

    Τη δύσκολη εκείνη ώρα αντί να ταπεινωθούν, να μετανοήσουν και να ζητήσουν ειλικρινά συγνώμη, έτρεξαν στους ανθρώπους, για να λάβουν βοήθεια. Πόσοι άνθρωποι καθημερινά ενεργούν κατά τον ίδιο τρόπο! Η απάντηση των φρονίμων. «Υπάγετε αγοράσατε εις εαυτάς». Πρέπει να συναντηθείς ο ίδιος με τον Θεό, ν' αναγνωρίσεις την αμαρτωλότητά σου, να δεχθείς το Έλεος και την αγάπη Του, να ζητήσεις να σε πλύνει με το αίμα τού Ιησού Χριστού, για  να σωθείς (Α' Ιωάννου Α/1: 7).  Άλλος δρόμος δεν υπάρχει, για να σωθεί ο άνθρωπος από την αμαρτία του (Πράξεις Δ/4: 12).

     Ο Νυμφίος μπήκε στο σπίτι και οι «έτοιμοι εισήλθον μετ’ αυτού εις τους γάμους». "Ύστερον δε έρχονται και αι λοιπαί παρθένοι λέγουσαι. Κύριε άνοιξον εις ημάς". Ο δε αποκριθείς είπε: «Αληθώς σας λέγω, δεν σας γνωρίζω». Τραγωδία, ναυάγιο, όλεθρος, καταστροφή, ίσως τούτες οι λέξεις όλες μαζί να μην αρκούν, για να χαρακτηρίσουν το μέγεθος του κακού. Να είσαι "άφρων" και να λες καθημερινά: «Δεν υπάρχει Θεός», είναι κάτι που επέλεξες και θα  υποστείς τις συνέπειες της επιλογής σου, όμως να είσαι μέσα στην Εκκλησία, να περιμένεις μια ζωή τον Χριστό, να προετοιμάζεσαι για τον ερχομό Του και όταν Αυτός έλθει να μείνεις απ’ έξω, αυτό είναι έσχατη τραγωδία. Το να διακηρύττεις ότι είσαι μέλος της Εκκλησίας του Χριστού και να μοιραστείς τη μοίρα των αρνητών, το να  είσαι η νύμφη του Χριστού και να μην παραβρεθείς στους γάμους, αυτό δεν μπορεί με ανθρώπινα λόγια να χαρακτηριστεί. 

     Είναι τώρα που οι μουσικές ακούγονται από μακριά. Τα βήματα του Ερχόμενου Νυμφίου πλησιάζουν. Ο Κύριος έρχεται. Ας κοιτάξουμε τις λαμπάδες μας, ας εξετάσουμε την πνευματική μας ζωή μας. Άραγε είναι πληρωμένη με το Πνεύμα το Άγιο; Ας αναλογισθούμε την κλειστή πόρτα. Ας αναλογιστούμε την φωνή Εκείνου. «Αληθώς σας λέγω, δεν σας γνωρίζω». Ας παραμείνουμε μέσα στο σκοτάδι που απλώνεται γύρω μας «φώτα αναμμένα» για μας και για τους γύρω μας και ας περιμένουμε Εκείνον που θα έρθει, για να παραλάβει "τους προσμένοντας αυτόν διά σωτηρίαν" (Εβραίους Θ/9: 28).

     Ας θυμόμαστε πάντοτε το παράπονο του Ιησού προς τους μαθητές του μετά την προσευχή του στη Γεσθημανή: "Τότε έρχεται προς τους μαθητάς αυτού και λέγει προς αυτούς Κοιμάσθε το λοιπόν και αναπαύεσθε ιδού, επλησίασεν η ώρα και ο Υιός του ανθρώπου παραδίδεται εις χείρας αμαρτωλών"  (Ματθαίος ΚΣ/26: 45). Το παράπονο του Κυρίου: «Λίγο χρειάστηκε να μείνετε ξάγρυπνοι….. και δεν μπορέσατε;». Εύχομαι ειλικρινά εκείνη την ημέρα κανένας να μην ακούσει τούτα τα επικριτικά λόγια του Κυρίου, αλλά όλοι να μπούμε πλούσια στη βασιλεία του Θεού και όλοι ν' ακούσουμε από τον ίδιο το Θεό εκείνα τα ευλογημένα λόγια: «Εύγε δούλε αγαθέ και πιστέ, εις τα ολίγα εστάθεις σωστός, σε πολλά θέλω σε καταστήσει» (Ματθαίος ΚΕ/25: 21). 

     Ο Κύριος κλείνει την παραβολή με μία προτροπή: "Αγρυπνείτε λοιπόν, διότι δεν εξεύρετε την ημέραν ουδέ την ώραν, καθ' ην ο Υιός του ανθρώπου έρχεται" (εδ. 13) και μας συμβουλεύει: "ιδού, τώρα είναι καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού, τώρα είναι ημέρα σωτηρίας" (Β' Κορινθίους Σ/6: 2). Την ώρα της εμφάνισής Του "εν νεφέλαις" (Α' Θεσσαλονικείς Δ/4: 17), δε θα υπάρχει χρόνος να "αγοράσουμε λάδι" η να μετανοήσουμε για τη ζωή μας, γιατί το γεγονός αυτό θα συμβεί "εν μια στιγμή, εν ριπή οφθαλμού" (Α' Κορινθίους ΙΕ/15: 52). Ας προσέξουμε μη χρειαστεί και εμείς να «απέλθουμε δια να αγοράσουμε» όταν ο Χριστός επιστρέψει. Για να μη συμβεί αυτό θα πρέπει η σχέση μας με το Θεό να είναι πάντοτε σε εγρήγορση, σε ετοιμότητα και κυρίως σε πνευματική επάρκεια.

     Ιδού, ο νυμφίος έρχεται εν των μέσω της νυκτός. «Μακάριος ο Δούλος ων ευρίσκει γρηγορούντα, ανάξιος δε πάλιν ον ευρίσκει ραθυμούντα». «Έρχεται και μετ’ Αυτού φέρει τον μισθόν Αυτού» (Αποκάλυψη ΙΑ/11: 18). ---