Το βιβλίο του Νόμου του Θεού.

         

            Βιβλίο   «B’  Χρονικών»,  κεφ.  ΛΔ / 34.   (Παλαιά Διαθήκη). 

       Το μικρό κράτος του "Ιούδα", που βρισκόταν στο νότιο τμήμα της Παλαιστίνης, με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ κατά τον 7ο π.Χ. αιώνα βρισκόταν σε μεγάλο πνευματικό λήθαργο. Η σχέση του με τον αληθινό Θεό του Ισραήλ είχε διαρραγεί και σχεδόν ήταν ανύπαρκτη. Ο λαός είχε ξεχάσει τον Θεό ο Οποίος «διά κραταιάς χειρός» (Έξοδος ΙΓ/13: 3) τον είχε βγάλει μέσα από την σκλαβιά της Αιγύπτου και τον είχε οδηγήσει μέσα από την έρημο στη γη της Επαγγελίας, στη γη τη «ρέουσα γάλα και μέλι», στη γη των υποσχέσεών Του (Έξοδος Γ/3: 17), 

    Είχαν περάσει 55 ολόκληρα χρόνια βασιλείας του Μανασσή (697- 642 π.Χ.), ο οποίος ήταν ένας από τους πιο διεφθαρμένους βασιλιάδες της ιστορίας του Ισραηλίτικού έθνους. Ο Λόγος του Θεού στο βιβλίο «Β’ Βασιλέων» (κεφ. ΚΑ/21, εδ. 1-18) αναφέρει τα εξής σχετικά με τη διακυβέρνησή του καθώς και για τη σχέση του με τον αληθινό Θεό: «Έχτισε θυσιαστήρια για τ’ αστέρια του ουρανού στις δύο αυλές του Ναού του Κυρίου. Πρόσφερε το γιό του ολοκαύτωμα, ασκούσε μαντεία και μαγεία, προσέλαβε στην υπηρεσία του νεκρομάντεις και μάγους…. Παρέσυρε στην αμαρτία του το λαό του Ιούδα, εξωθώντας τον να πράττει το κακό ενώπιον του Κυρίου. Και επιπλέον σκότωσε τόσους αθώους, ώστε γέμισε την Ιερουσαλήμ με αίμα από τη μία άκρη ως την άλλη». Τόσο μεγάλη διαφθορά υπήρξε επί των ημερών του. Επίσης στο βιβλίο (Β’ Χρονικών, ΛΓ/33: 6) αναφέρεται: «… έπραξε πολλά πονηρά πράγματα μπροστά στον Κύριο, για να τον παροργίσει». Ο Μανασσής «έχυσε πολύ αθώο αίμα» (Β’ Βασιλέων ΚΑ/21: 10-16). 

     Για την όλη συμπεριφορά του απέναντι στο Θεό αργότερα μετανόησε, όταν βρέθηκε αιχμάλωτος των Ασσυρίων στη Βαβυλώνα (Β’ Χρονικών ΛΓ/33: 12,13). Παρ’ ότι είχε διαπράξει πολύ σοβαρά αμαρτήματα, απέδειξε την ειλικρινή του μετάνοια με το να καταστρέψει με ζήλο τα ειδωλολατρικά άλση. Ο Θεός δέχτηκε την μετάνοιά του και τον αποκατέστησε στο θρόνο. Γενικά η περίοδος της βασιλείας του υπήρξε ένα θλιβερό κεφάλαιο στην ιστορία του Ισραήλ. Αυτό που συνέβη στη ζωή του Μανασσή δίνει ελπίδα ακόμα και στους χειρότερους αμαρτωλούς. Ο Θεός είναι «αγαθός και πρόθυμος να συγχωρεί» (Ψαλμός ΠΣ/86: 5) όλους εκείνους που μετανοούν ειλικρινά. 

     Τον Μανασσή διαδέχτηκε στο θρόνο ο επίσης διεφθαρμένος Αμών, ο οποίος ήταν γιος του και ήταν πατέρας του Ιωσία (Β’ Χρονικών ΛΓ/33: 20). Σχετικά με την πολιτεία του Αμών στο βιβλίο (Β’ Χρονικών» ΛΓ/33: 23) αναφέρεται: «Αλλ’ αυτός ο Αμών ηνόμησε μάλλον και μάλλον». Ο βασιλιάς αυτός έπεσε θύμα συνομωσίας και δολοφονήθηκε κατά το δεύτερο έτος της βασιλείας του. Μετά την πράξη αυτή ο λαός πατάσσει τους συνωμότες που ήταν από τους ίδιους τους αυλικούς του και ανακηρύσσει βασιλιά το νεαρό Ιωσία (Β’ Βασιλέων ΚΑ/21: 24 & Β’ Χρονικών ΛΓ/33: 25). Η πνευματική κατάσταση στη οποία βρίσκεται ο λαός δε μπορεί να χαρακτηριστεί με κανέναν τρόπο. Κανένας δε θυμόταν πλέον τον αληθινό Θεό και ως εκ τούτου καμία λατρεία δεν αποδίδονταν εις Αυτόν. 

      Ο Ιωσίας λοιπόν, γιός του Αμών και εγγονός του Μανασσή, σε ηλικία οκτώ ετών ανέβηκε στο θρόνο. Ως βασιλιάς του Ιούδα υπηρέτησε από το έτος 639 - 608 π.Χ. Ο ερχομός του Ιωσία είχε προαναγγελθεί από το Θεό τριακόσια χρόνια πριν από τη γέννησή του (Α’ Βασιλέων ΙΓ/13: 2). Όταν έγινε βασιλιάς του Ιούδα, ο Θεός ήδη είχε μιλήσει για την κρίση που θα ερχόταν πάνω στο λαό Του εξαιτίας της ανυπακοής τους. Και στις ημέρες μας έχει προαναγγελθεί κρίση πάνω σε μια αποστάτιδα και εξαχρειωμένη ανθρωπότητα και απομένει πολύ λίγος χρόνος μέχρι αυτή να πραγματοποιηθεί. 

        Ο βασιλιάς σε ηλικία 15 ετών βρίσκεται ήδη στο όγδοο έτος της βασιλείας του και καθώς μελετάει τα λόγια του προφήτη Σοφονία, αρχίζει ν' αναζητά με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τον αληθινό Θεό (Β’ Χρονικών ΛΓ/33: 21,22 & ΚΔ34: 3). Δεν ξέρουμε τι ακριβώς συνέβη και πώς εξελίχθηκε η κατάσταση τον πρώτο καιρό της βασιλείας του, αλλά φαίνεται πως κάτι άρχιζε να αλλάζει προς το καλύτερο. Μετά λοιπόν από 18 χρόνια στο θρόνο ο νεαρός βασιλιάς έλαβε σταθερή απόφαση ν’ αποκαταστήσει επίσημα τη λατρεία του αληθινού Θεού στο κράτος του Ιούδα (νότιο βασίλειο) και με κάθε τρόπο αναζητούσε το θέλημα του Θεού το οποίο εφάρμοζε στη ζωή του με πράξεις. 

      Θέλησε να βαδίσει πάνω στα βήματα του προγόνου του Δαβίδ, ο οποίος αποτελεί σημείο αναφοράς σε ολόκληρη την Παλαιά Διαθήκη. Ο Θεός είχε χαρακτηρίσει το Δαβίδ ως άνθρωπο «κατά την καρδίαν Του» (Πράξεις ΙΓ/13: 22). Το χαρακτηριστικό της ζωής του Δαβίδ ήταν ότι μπορεί να έκανε μεγάλα και σοβαρά λάθη, όμως μέσα από την ειλικρινή μετάνοια ξανά έβρισκε το δρόμο που τον έφερνε και πάλι κοντά στο Θεό Του. Ο Ιωσίας δεν ήταν άνθρωπος συμβιβασμών και δεν εξέκλινε «δεξιά ή αριστερά». Ο Θεός πάρα πολλές φορές είχε προτρέψει το λαό Του να παραμένει σταθερός στην πίστη του και «να μην εκκλίνει ούτε δεξιά, ούτε αριστερά» από το θέλημά Του (Δευτερονόμιο Ε/5: 33, ΙΖ/17: 11-20 & ΚΗ/28: 14). 

     Καθώς λοιπόν ο βασιλιάς ξεκίνησε το έργο της αποκατάστασης της αληθινής λατρείας προς τον Θεό, γκρέμισε όλους τους ειδωλολατρικούς ναούς, κατέστρεψε τα ειδωλολατρικά ιερά, τους ιερούς στύλους, τα θυσιαστήρια που χρησιμοποιούσαν για τη λατρεία του Βάαλ και κατέσφαξε όλους τους μάγους και τους νεκρομάντεις καθώς και τους προφήτες της Ασερά, του Χεμώς, του Μιλκώμ και των άλλων θεοτήτων. Οι υψηλοί τόποι λατρείας, που ανοικοδομήθηκαν στη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Σολομώντα, αφανίστηκαν. Η εκκαθάριση περιλαμβάνει και την περιοχή του πρώην δεκάφυλου βασιλείου του Ισραήλ (βόρειο βασίλειο), το οποίο είχε καταλυθεί πρωτύτερα από τους Ασσυρίους, το έτος 722 π. Χ. Σε εκπλήρωση των λόγων που είχαν ειπωθεί 300 χρόνια νωρίτερα από έναν ανώνυμο «άνθρωπο του αληθινού Θεού», ο Ιωσίας καίει τα κόκαλα των ιερέων του Βάαλ πάνω στο θυσιαστήριο που έστησε ο Βασιλιάς Ιεροβοάμ Α΄ στη Βαιθήλ. Οι υψηλοί τόποι αφαιρούνται τόσο εκεί όσο και στις υπόλοιπες πόλεις, και οι ειδωλολάτρες ιερείς θυσιάζονται πάνω στα ίδια εκείνα θυσιαστήρια, όπου ιερουργούσαν (Α’ Βασιλέων ΙΓ/13: 1- 4 & Β’ Βασιλέων ΚΓ/23: 4-20). 

        Μετά απ’ όλα αυτά ο βασιλιάς εκδίδει μία διαταγή στην οποία αναφέρει: «Τελέστε Πάσχα για τον Θεό, σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται στο βιβλίο της διαθήκης του Θεού», το οποίο είχε βρεθεί πρόσφατα (Β’ Βασιλέων ΚΓ/23: 21). Έτσι διοργάνωσε τον εορτασμό του Πάσχα, μετά από μισό αιώνα πνευματικής νύχτας. Το Πάσχα που έγινε το μήνα Νισάν σε ανάμνηση της εξόδου του λαού από την Αίγυπτο, γιορτάστηκε «προς τον Κύριο» (Β’ Χρονικών ΛΕ/35: 1). Η ανταπόκριση του λαού ήταν πολύ μεγάλη, γεγονός το οποίο χαροποίησε ιδιαίτερα το Βασιλιά. Σ’ αυτήν τη γιορτή ο ίδιος προσφέρει 30.000 ζώα για τις θυσίες και 3.000 βόδια. Επρόκειτο για ένα μεγαλειώδες Πάσχα που δεν είχε προηγούμενο και το οποίο είχε να πραγματοποιηθεί από τις ημέρες του προφήτη Σαμουήλ [έζησε 1102 – 1014 π.Χ] (Β’ Βασιλέων ΚΓ/23: 22,23 – Β’ Χρονικών ΛΕ/35: 1-19). 

       Όταν έφθασε στην ηλικία των 25 ετών και έχει κλείσει 18 χρόνια βασιλείας, μία μέρα φωνάζει το Σαφάν, το γραμματέα, και του λέει: «Πες στον Χελκία, τον αρχιερέα, να πάρει τα χρήματα που έχουν μαζέψει οι θυρωροί του ναού από το λαό και να τα δώσει στους εργάτες ώστε να επισκευάσουν τον οίκο του Θεού» (Β’ Βασιλέων ΚΒ/22: 3-6 & Β’ Χρονικών ΛΔ/34: 8). Μετά από αυτήν την εντολή άρχισαν οι επισκευαστές του Ναού να εργάζονται εντατικά για την ανακαίνισή του. Ο ευσεβής Ιωσίας ήταν ευγνώμων στο Θεό για το γεγονός ότι γινόταν αποκατάσταση των ζημιών που είχαν προκαλέσει στον οίκο του Θεού ορισμένοι από τους ασεβείς προγόνους του. 

      Καθώς οι εργασίες προχωρούσαν, οι ιερείς βρήκαν μέσα σ’ ένα παλιό σεντούκι ένα ξεχασμένο αντίγραφο του «βιβλίου του Νόμου του Θεού, που είχε δοθεί με το χέρι του Μωυσή» (Β’ Χρονικών ΛΔ/34: 12-18). Επρόκειτο μάλλον για το κύριο σώμα του βιβλίου του «Δευτερονομίου» (κατ’ άλλους ήταν η Πεντάτευχος). Δε γίνεται λόγος για ένα έντυπο, όπως το εννοούμε σήμερα, αλλά για ένα χειρόγραφο ρολό. Το ξετύλιξαν λοιπόν από τα προστατευτικά του καλύμματα, το ξεσκόνισαν και καθώς το αναγνώρισαν ότι επρόκειτο για το βιβλίο του Θεού, έτρεξαν να το δώσουν στον αρχιερέα Χελκία. Αυτός με τη σειρά του το παρουσίασε και το διάβασε στο βασιλιά. Ο Θεός στο βιβλίο του «Δευτερονομίου» (ΙΖ/17: 18) είχε πει ότι κάθε βασιλιάς θα έπρεπε να κάνει ένα αντίγραφο του Νόμου για τον εαυτόν του, προκειμένου να τον έχει και να τον μελετάει, όμως εδώ ο βασιλιάς έχει πλήρη άγνοια του Λόγου του Θεού. Μπορεί να ήταν ευσεβής άνθρωπος και ν’ αγαπούσε το Θεό, όμως δε γνώριζε το Λόγο Του. 

      Η ανακάλυψη του Νόμου του Θεού ήταν ένα αποφασιστικό γεγονός στη ζωή του Ιωσία, που τον έκανε να υποταχθεί πλήρως και χωρίς όρους στο θέλημά Του. Καθώς ο Σαφάν, ο γραμματέας, διαβάζει τα λόγια του Θεού, ο βασιλιάς προσπαθεί να δει πώς μπορεί να εφαρμόσει την κάθε εντολή του Θεού, τόσο στον εαυτόν του όσο και στο λαό. Εκείνο που τον εντυπωσιάζει ιδιαίτερα είναι η έμφαση που δίνει το βιβλίο στην αληθινή λατρεία, καθώς και στο ότι προλέγει τις πληγές και την εξορία που θα υφίστατο ο λαός, αν ενέμενε στην ψεύτικη ειδωλολατρική θρησκεία. Καθώς αντιλαμβάνεται ότι η ζωή τους δεν ήταν σύμφωνη με τις εντολές του Θεού, δεν προσπαθεί να φορτώσει την αμαρτία στους άλλους και ν’ αθωώσει τον εαυτόν του, αλλά ταπεινώνεται μπροστά στο Θεό και καταβάλλεται από φόβο και πανικό. Πόσο συναρπαστικά είναι τα λόγια που ακολουθούν: «Και καθώς ο βασιλιάς άκουσε τα λόγια τού νόμου, έσχισε τα ιμάτιά του» (Β’ Χρονικών ΛΔ/34: 19). 

        Καθώς ήρθε «εις εαυτόν» κατάλαβε πόσο είχε ξεμακρύνει τόσο ο ίδιος, όσο και ο λαός του από τις εντολές του ιερού βιβλίου και έστειλε να ρωτήσει τον Κύριο για το τι θα πρέπει να κάνει. Έτσι έδωσε στο Χελκία, στο Σαφάν και σε άλλους την εντολή: «Ρωτήστε τον Θεό σχετικά με τα λόγια αυτού του βιβλίου διότι μεγάλη είναι η οργή του Θεού η οποία άναψε εναντίον μας επειδή οι προπάτορές μας δεν άκουσαν τα λόγια αυτού του βιβλίου» (Β’ Βασιλέων ΚΒ/22: 11-13 & Β’ Χρονικών ΛΔ/34: 19-21).

       Έτσι ξεκίνησε τη μεγάλη μεταρρύθμιση, που δυστυχώς κράτησε μόνο κάπου δώδεκα χρόνια, γιατί οι διάδοχοι του Ιωσία δεν ακολούθησαν το παράδειγμά του και ξαναγύρισαν στην ειδωλολατρία. Ο Θεός επέτρεψε στο έθνος της Βαβυλώνας να κατακτήσει το «βασίλειο του Ιούδα» καταστρέφοντας την Ιερουσαλήμ καθώς και το Ναό, οδηγώντας το λαό του Ιούδα στην (πρώτη) αιχμαλωσία της Βαβυλώνας, το έτος 597 π.Χ. Ο Θεός είχε πει ότι η εξορία θα διαρκούσε 70 χρόνια. Όλο εκείνο το διάστημα το βασίλειο του Ιούδα παρέμενε ερημωμένο, μέχρις ότου, σύμφωνα με την υπόσχεση που είχε δοθεί, επιτράπηκε στο έθνος να επιστρέψει στη γη του. 

      Μετά απ’ όλα αυτά που προηγήθηκαν ο Ιωσίας συγκεντρώνει το λαό της Ιερουσαλήμ στο Ναό και τους διαβάζει «όλα τα λόγια του βιβλίου της διαθήκης» το οποίο είχε βρεθεί στον οίκο του Θεού. Κατόπιν συνάπτει διαθήκη «να βαδίζει ακολουθώντας τον Θεού και να τηρεί τις εντολές του και τις μαρτυρίες του και τα νομοθετήματά του, με όλη του την καρδιά και με όλη του την ψυχή, εκτελώντας τα λόγια αυτής της διαθήκης που ήταν γραμμένα σε αυτό το βιβλίο». Όλος ο λαός με μια φωνή παίρνει θέση υπέρ της τήρησης της διαθήκης (Β’ Βασιλέων ΚΓ/23: 1-3). 

      Ο Ιωσίας, αφού ταπεινώθηκε μπροστά στο Θεό και αναγνώρισε τα σφάλματα του λαού του, έκανε δική του τη συλλογική αμαρτία του λαού και ζήτησε την οδηγία του Θεού μέσω της προφήτισσας Ολδά. Με κάθε τρόπο προέτρεπε τους υπηκόους του να τηρούν τις εντολές του Θεού. Όταν οι αγγελιοφόροι επέστρεψαν, μετέφεραν ένα μήνυμα από την προφήτισσα, το οποίο έλεγε ότι το αποστατημένο έθνος θα πληγεί από τις συμφορές που καταγράφονται στο βιβλίο, που μόλις είχε βρεθεί. Επειδή όμως ο Ιωσίας ταπείνωσε τον εαυτό του ενώπιον του Θεού, δε θα δει την επερχόμενη συμφορά. Θα συναχθεί στους προπάτορές του και θα οδηγηθεί στον τάφο με ειρήνη (Β’ Βασιλέων ΚΒ/22: 14-20 – Β’ Χρονικών ΛΔ/34: 22-28). 

      Άραγε αποδείχτηκε ακριβής η προφητεία της Όλδας, αν λάβουμε υπόψη ότι ο Ιωσίας πέθανε σε μάχη; (Β’ Βασιλέων ΚΓ/23: 28-30). Ναι, διότι τάφηκε με «ειρήνη» και δε γνώρισε όλη εκείνη τη συμφορά, που μετά από λίγο καιρό έπληξε το βασίλειο (Β’ Βασιλέων ΚΒ/22: 20 – Β’ Χρονικών ΚΔ/34: 28). Ο Ιωσίας πέθανε πριν από τη συμφορά που ήρθε στο "βασίλειο του Ιούδα", (νότιο βασίλειο) όταν οι Βαβυλώνιοι πολιόρκησαν και κατέστρεψαν την Ιερουσαλήμ το έτος 587 π.Χ. Η φράση: «το να συναχθεί κάποιος στους προπάτορές του» δεν αποκλείει κατ’ ανάγκην το βίαιο θάνατο. 

      Εξετάζοντας αυτό το σημαντικό γεγονός της εύρεσης του χαμένου και ξεχασμένου «βιβλίου του Νόμου του Θεού» καθώς και τις μετέπειτα ενέργειες του Βασιλιά Ιωσία, που οδήγησαν στην αφύπνιση των κατοίκων του Ιούδα, θα διαπιστώσουμε ότι τα φαινόμενα της εποχής εκείνης είναι φαινόμενα που συμβαίνουν και στις ημέρες μας. Μία ιδιαίτερη χαλαρότητα παρατηρείται ακόμα και μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας, ένας βαθύς πνευματικός ύπνος, μία συνεχής απομάκρυνση από τις αλήθειες του Ευαγγελίου. Τα γεγονότα που διαβάσαμε ότι συνέβησαν στην εποχή του Ιωσία μας δείχνουν το δρόμο που πρέπει ν’ ακολουθήσουμε, για να σταθούμε όπως πρέπει και να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα της εποχής μας: 

        1/ Το πρώτο βήμα που θα πρέπει να κάνουμε είναι να βρούμε το σκονισμένο Βιβλίο του Θεού, που υπάρχει μέσα στο σπίτι μας, το γραφείο, στο εικονοστάσι, στο αυτοκίνητο καθώς και όπου αλλού βρίσκεται. Κάπου είναι ξεχασμένο, παραπεταμένο και θα πρέπει να το εντοπίσουμε, να το ξεσκονίσουμε και να το διαβάσουμε! Είναι μεγάλο προνόμιο για τον καθένα μας που έχουμε το Λόγο του Θεού στη διάθεσή μας. Όλα τα βιβλία μπορούν να μορφώσουν τον άνθρωπο, αλλά το «Βιβλίο του Θεού» δηλ. η Βίβλος (Καινή & Παλαιά Διαθήκη) μπορεί να τον μεταμορφώσει, καθώς μας αποκαλύπτει τον Κύριο Ιησού Χριστό και το Έργο που έκανε πάνω στο σταυρό για τη σωτηρία των αμαρτωλών. Έχει τη δύναμη να κάνει τον παλαιό άνθρωπο «νέον κτίσμα». «αν κάποιος είναι εν Χριστώ, είναι καινούργιο κτίσμα τα αρχαία πέρασαν, δέστε, τα πάντα έγιναν καινούργια» (Β’ Κορινθίους Ε/5: 17). Την ίδια ώρα που μιλάμε υπάρχουν λαοί που στερούνται το Βιβλίο του Θεού. Υπάρχουν άνθρωποι σε ανελεύθερα κράτη που με κίνδυνο της ζωής τους προσπαθούν να διαφυλάξουν ή και να διαδώσουν τον Λόγο του Θεού (Κίνα, βόρεια Κορέα, κ.ά.). 

      Ο Λόγος του Θεού, τον οποίο πολλές φορές αμελούμε να μελετήσουμε, είναι «η μάχαιρα του Πνεύματος» (Εφεσίους Σ/6: 17). Είναι «το μαχαίρι του Χριστιανού», είναι το μόνο επιθετικό όπλο με το οποίο μας έχει εφοδιάσει ο Θεός, για να πολεμήσουμε μέσα σ’ ένα αρνησίθεο κόσμο που ζει στην άγνοια και βαδίζει ολοταχώς προς την αιώνια απώλεια. Δεν είναι απλά λόγια τα οποία κάποτε έγραψαν οι άνθρωποι, αλλά είναι Λόγος Θεού, εμπνευσμένα από το Άγιο Πνεύμα, τον Παράκλητο. Ο Απ. Παύλος τονίζει προς τον Τιμόθεο: «Όλη η γραφή είναι θεόπνευστος και ωφέλιμος προς διδασκαλίαν, προς έλεγχον, προς επανόρθωσιν, προς εκπαίδευσιν την μετά της δικαιοσύνης» (Β’ Τιμοθέους Γ/3: 16). Είναι, «λόγοι ζωής αιωνίου» (Ιωάννης Σ/6: 68), είναι, «είναι δύναμις Θεού προς σωτηρίαν εις πάντα τον πιστεύοντα» (Ρωμαίους Α/1: 16). 

       2/ Δεύτερο βήμα. Καθώς θα βρούμε σκονισμένο το Βιβλίο του Θεού, θα πρέπει να το διαβάσουμε. Να μην ξεχνάμε ποτέ την οδηγία του Θεού προς τον υπηρέτη Του τον «Ιησού τ. Ναυή» (κεφ. Α/1, εδ. 8): «Δεν θέλει απομακρυνθή τούτο το βιβλίον του νόμου από του στόματός σου, αλλ' εν αυτώ θέλεις μελετά ημέραν και νύκτα, διά να προσέχης να κάμνης κατά πάντα όσα είναι γεγραμμένα εν αυτώ διότι τότε θέλεις ευοδούσθαι εις την οδόν σου, και τότε θέλεις φέρεσθαι μετά συνέσεως». Γιατί ο κόσμος γύρω μας είναι ασύνετος, γιατί πηγαίνει καθημερινά από το κακό στο χειρότερο; Γιατί αγνοεί, παραβλέπει, υποτιμά και αδιαφορεί, για το Λόγο του Θεού; 

     3/ Τρίτο βήμα. Ενώ έχουμε τόσες πολλές μεταφράσεις, που κυκλοφορούν σε τόσα πολλά αντίγραφα, παρατηρούμε ακόμα και μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας να μην υπάρχει το ανάλογο πνευματικό αποτέλεσμα από αυτούς που διαβάζουν το Λόγο του Θεού. Για να υπάρξει αποτέλεσμα, χρειάζεται να κάνουμε ένα ακόμα σταθερό και αποφασιστικό βήμα. Να υπακούσουμε στο Λόγο του Θεού. 

        Πόσο εντυπωσιακό, ζηλευτό είναι αυτό που έκανε ο βασιλιάς Ιωσίας, όταν πήρε στα χέρια του το Βιβλίο του Θεού. Δεν είπε: "Α! τι ωραίο βιβλίο, βάλτε το στα Άγια των Αγίων, γιατί εκεί είναι η θέση του". Δεν είπε: «βάλτε το βιβλίο στη βιβλιοθήκη του παλατιού, για να μπορώ να το βρίσκω και να το διαβάζω, ώστε να ενημερώνουμε για το θέλημα του Θεού». Την ώρα που ο Ιωσίας πήρε στα χέρια του το Βιβλίο του Θεού δεν είπε απολύτως τίποτα. Δεν μπόρεσε να μιλήσει, γιατί, καθώς αντίκρυσε το Βιβλίο του Θεού, πανικοβλήθηκε. Τον κατέλαβε πανικός, απόγνωσή, συντριβή και μετάνοια.

       Αναντίρρητα είναι καλό να έχει κανείς το Λόγο του Θεού στο σπίτι του, να τον μελετάει και να εμβαθύνει στα νοήματά του, όμως το βιβλίο αυτό δε θα εκπληρώσει το σκοπό του στη ζωή του ανθρώπου, αν δεν αποφασίσει ο άνθρωπος να επικαλεστεί τον Θεό για να τον σώσει και να ζήσει υπακούοντας σ’ αυτό. Πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα αυτό θέλει ο Θεός στη ζωή μας. Με άλλα λόγια δεν αρκεί να βρούμε τη σκονισμένη μας Βίβλο, δεν αρκεί ν’ αρχίσουμε να την διαβάζουμε, χρειάζεται οπωσδήποτε να υπακούμε σ’ αυτή στην καθημερινή πορεία της ζωής μας. Εκείνο που θέλει ο Θεός είναι να βάλουμε το γραπτό Του Λόγο κυρίαρχο μέσα στην καθημερινή μας ζωή μας. Στα μεγάλα και δυσεπίλυτα προβλήματα που καθημερινά αντιμετωπίζουμε ας αφήσουμε το Λόγο του Θεού να μας δείχνει το δρόμο. 

       Η αντίστροφη μέτρηση στη ζωή του Ιωσία ξεκινάει με τη φράση του Λόγου του Θεού: «Μετά δε ταύτα πάντα» (Β’ Χρονικών», ΛΕ/35: 20). Η βασιλεία του διήρκεσε 31 χρόνια (639 – 608 π.Χ.) και πέθανε σε ηλικία 39 ετών. Ως νέος αναζήτησε το Θεό και έζησε μια πρακτική ζωή πίστης και εφαρμογής του θελήματος του Θεού στη ζωή του παρακινώντας και άλλους να πράξουν το ίδιο. Αναμφισβήτητα υπήρξε ένας από τους καλούς βασιλιάδες του βασιλείου του Ιούδα. Έχει χαρακτηριστεί ως ο τελευταίος καλός βασιλιάς. 

    Παρατηρώντας τη διεθνή αστάθεια που υπήρχε την εποχή εκείνη θα διαπιστώσουμε ότι ήταν ιδιαίτερα ανησυχητική, γεγονός που είχε σοβαρές επιπτώσεις και στο μικρό κράτος του Ιούδα. Καθώς οι αντιμαχόμενες δυνάμεις Αίγυπτος, Ασσυρία και Βαβυλώνα, ανταγωνίζονταν για την έλεγχο της περιοχής, το έτος 632 π.Χ. συνασπισμένες δυνάμεις των Βαβυλωνίων και των Μήδων κατέκτησαν τη Νινευή, την πρωτεύουσα της Ασσυρίας. Τρία χρόνια αργότερα ο Φαραώ Νεχώ της Αιγύπτου οδήγησε το στρατό του προς τα βόρεια, για να βοηθήσει τους Ασσυρίους, οι οποίοι βρίσκονταν σε παρακμή, πολεμώντας τους Βαβυλώνιους, που είχαν αρχίσει ν’ ανέρχονται και να επικρατούν στην περιοχή. Η μάχη έγινε στην πόλη Χαρκεμίς, πλησίον του Ευφράτη ποταμού. 

      Όπως και αν έχουν τα γεγονότα, ο Ιωσίας αποφασίζει να εμπλακεί σ’ αυτή τη μάχη χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος και κυρίως χωρίς να προσευχηθεί και να ζητήσει την οδηγία του Θεού. Είχε αρχίσει να ζει μια ζωή ανεξαρτησίας και ανυπακοής προς το Θεό. Ο Θεός δεν παύει να ενδιαφέρεται γι’ αυτόν και μέσω του ειδωλολάτρη Φαραώ Νεχώ στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα στον Ιωσία, το οποίο ο βασιλιάς αγνοεί εντελώς: «Τι είναι μεταξύ εμού και σου, βασιλιά του Ιούδα; μείνε μακριά για το καλό σου, εμείς δεν έχουμε καμία διαφορά μαζί σου και κανένα λόγο να πολεμήσουμε, ο Θεός σ’ αυτή τη μάχη είναι μαζί μου, μη συμμετέχεις και σε καταστρέψει». Ο Ιωσίας, αγνοώντας την προειδοποίηση καθώς και το θέλημα του Θεού και ικανοποιώντας τις προσωπικές του επιλογές, συμμετέχει στην πιο άσκοπη και αχρείαστη μάχη που έδωσε ποτέ ο Ισραήλ. Δεν αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο, μεταμφιέζεται για να μην αναγνωριστεί από τους εχθρούς του και συγκρούεται με τους Αιγύπτιους στην πόλη Μεγιδδώ προσπαθώντας να τους απωθήσει (Β’ Χρονικών ΛΕ/35: 20-22). 

     Τ' αποτελέσματα των αυθαίρετων ενεργειών του και της ανυπακοής του προς τον Θεό υπήρξαν τραγικά για το βασιλιά Ιωσία. Καθώς πολεμούσε πάνω σ’ ένα πολεμικό άρμα, οι τοξότες του εχθρού τον κτυπήσαν με τα βέλη τους και τον τραυμάτισαν σοβαρά. Χτυπημένος όπως ήταν ο Ιωσίας λέει στους υπηρέτες του: «κατεβάστε με, γιατί τραυματίστηκα πολύ σοβαρά». Εκείνοι τον κατεβάζουν από το πολεμικό του άρμα τον βάζουν σ’ ένα άλλο και ξεκινούν για την Ιερουσαλήμ. Ενώ ευρίσκονταν καθοδόν προς την πόλη ο Ιωσίας εξέπνευσε. «Έτσι λοιπόν, πέθανε και θάφτηκε στο νεκροταφείο των προπατόρων του», λέει η θεόπνευστη αφήγηση «και όλος ο Ιούδας και η Ιερουσαλήμ έκανα μέγα θρήνο και πένθησαν για τον Ιωσία». Ο προφήτης Ιερεμίας έψαλε πένθιμα γι’ αυτόν και έκτοτε κάποιες θρηνωδίες που ψάλλονταν σε ειδικές περιστάσεις είχαν το βασιλιά ως βασικό τους θέμα (Β’ Χρονικών ΛΕ/35: 23-25). Η συμμετοχή του Ιωσία στον πόλεμο χωρίς ουσιαστικό λόγο και χωρίς την υπόδειξη του Θεού, ήταν ένα μεγάλο λάθος του (Ψαλμός ΡΛ/130: 3). Η ταπεινοφροσύνη του καθώς και η σταθερή του προσκόλληση στην αληθινή λατρεία έφεραν στη ζωή του την επιδοκιμασία του Θεού (Παροιμίες Γ/3: 34 - Ιακώβου Δ/4: 6). Αν θέλαμε να χαρακτηρίσουμε με δυο λόγια τη ζωή του θα λέγαμε: «Μια καλή αρχή, ένα καλό ξεκίνημα, μια καλή πορεία, όμως ένα τραγικό τέλος». 

        Παρά το γεγονός ότι βασίλευσαν στον Ιούδα τρεις από τους γιους του Ιωσία και ένας εγγονός του κανείς τους δεν ακολούθησε το παράδειγμά του, καθώς στράφηκε προς τον Θεό με όλη του την καρδιά, με όλο του το «είναι» (Β’ Βασιλέων ΚΓ/23: 24,25,31,32,36 – ΚΔ/24: 8,9,18,19). Αυτό δείχνει ότι παρά τις προσπάθειες του Ιωσία να καταδικάσει και ν’ απομακρύνει ό,τι είχε σχέση με την ειδωλατρεία, ο λαός δεν είχε επιστρέψει στο Θεό με πλήρη καρδία. Στα λόγια, στις τελετές και τις "θυσίες" ήταν πρώτοι, η καρδιά τους όμως σερνόταν πίσω από τα άφωνα είδωλα και τις επιθυμίες τους. Μετά απ’ αυτά ήταν βέβαιο ότι η μεγάλη συμφορά πάνω στο έθνος θα ερχόταν πολύ σύντομα (Β’ Βασιλέων ΚΓ/23:26,27 – Ιερεμίας ΛΕ/35: 1 & 13-17 & ΜΔ/44: 15-18). ---

ΙΔΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Ευαγγέλιον "κατά ΜΑΤΘΑΙΟΝ", κεφ.  ΙΒ/12,  εδ.  9 – 21.

9 Και μεταβάς εκείθεν ήλθεν εις την συναγωγήν αυτών.
10 Και ιδού, ήτο άνθρωπος έχων την χείρα ξηράν και ηρώτησαν αυτόν λέγοντες Συγχωρείται τάχα να θεραπεύη τις εν τω σαββάτω; διά να κατηγορήσωσιν αυτόν.
11 Ο δε είπε προς αυτούς Τις άνθρωπος από σας θέλει είσθαι, όστις έχων πρόβατον εν, εάν τούτο πέση εν τω σαββάτω εις λάκκον, δεν θέλει πιάσει και σηκώσει αυτό;
12 πόσον λοιπόν διαφέρει άνθρωπος προβάτου; ώστε συγχωρείται εν τω σαββάτω να αγαθοποιή τις.
13 Τότε λέγει προς τον άνθρωπον Έκτεινον την χείρα σου και εξέτεινε, και αποκατεστάθη υγιής ως η άλλη.
14 Οι δε Φαρισαίοι εξελθόντες συνεβουλεύθησαν κατ' αυτού, διά να απολέσωσιν αυτόν.
15 Αλλ' ο Ιησούς νοήσας ανεχώρησεν εκείθεν και ηκολούθησαν αυτόν όχλοι πολλοί, και εθεράπευσεν αυτούς πάντας.
16 Και παρήγγειλεν εις αυτούς αυστηρώς διά να μη φανερώσωσιν αυτόν,
17 διά να πληρωθή το ρηθέν διά Ησαΐου του προφήτου, λέγοντος
18 Ιδού, ο δούλός μου, τον οποίον εξέλεξα, ο αγαπητός μου, εις τον οποίον η ψυχή μου ευηρεστήθη θέλω θέσει το Πνεύμα μου επ' αυτόν, και θέλει εξαγγείλει κρίσιν εις τα έθνη
19 δεν θέλει αντιλογήσει ουδέ κραυγάσει, ουδέ θέλει ακούσει τις την φωνήν αυτού εν ταις πλατείαις.
20 Κάλαμον συντετριμμένον δεν θέλει θλάσει και λινάριον καπνίζον δεν θέλει σβέσει, εωσού εκφέρη εις νίκην την κρίσιν
21 Και εν τω ονόματι αυτού θέλουσιν ελπίσει τα έθνη.

        ΣΧΟΛΙΑ :

      Με δύο λόγια ο προφήτης Ησαΐας στο κεφ. ΜΒ/42: 1 του βιβλίου του στην Παλαιά Διαθήκη, τα οποία επαναλαμβάνει ο "Ματθαίος" στο Ευαγγέλιό του, μας δίνει μια υπέροχη εικόνα της εσωτερικής ψυχικής κατάστασης του Θείου προσώπου του Κυρίου Ιησού Χριστού. Πρόκειται για μία εικόνα της Θείας πραότητας, της χάρης του Θεού και της φιλανθρωπίας, που Τον διέκρινε σε κάθε Του βήμα. Στο βιβλίο των "Πράξεων των Αποστόλων" (κεφ. Ι/10, εδ. 38) αναφέρεται: "διήλθεν ευεργετών και θεραπεύων πάντας τους καταδυναστευομένους υπό του διαβόλου, διότι ο Θεός ήτο μετ' αυτού".

     Τα πράγματα από την αρχή έχουν ως εξής: Ο Κύριος Ιησούς πορευόταν ακολουθούμενος από πλήθη λαού. Κυνηγημένος και κατατρεγμένος από τον ίδιο το λαό Του, στην πράξη από τον ίδιο τον διάβολο, που είχε μετατρέψει το εκλεκτό λαό του Θεού σε τυφλό όργανό του. Τα μεγάλα «εγκλήματα», για τα οποία κατηγορείτο τούτη τη φορά, ήταν ότι κατά την ημέρα του Σαββάτου είχε συναντήσει ο Κύριος έναν άνθρωπο με ξηραμένο το χέρι και σπλαχνισθείς αυτόν, με ένα λόγο του αποκατάστησε το χέρι αυτού του ανθρώπου (Λουκάς Σ/6: 6-10). Για άλλη μια φορά ο Κύριος είχε συναντήσει έναν παράλυτο άνθρωπο, έναν αμαρτωλό άνθρωπο και τον είχε σώσει. Η πράξη αυτή θεωρήθηκε από τους πνευματικούς ταγούς της εποχής, από τους ανθρώπους που ισχυρίζονταν ότι γνώριζαν το Μωσαϊκό Νόμο και ότι είναι οι μόνοι αρμόδιοι από το Θεό για να τον κηρύττουν, ως πράξη άξια θανάτου.

      Γι’ αυτό ο Κύριος έφυγε, ακολουθούμενος από πλήθη δυστυχισμένων ανθρώπων, που περίμεναν τη βοήθειά Του, για να απαλλαγούν ο καθένας από το δικό του προσωπικό πρόβλημα. Στο εδάφ. 18 αναφέρεται: «ιδού ο δούλος μου». Είναι μία φράση που δείχνει την προσήλωση της καρδιάς του Ιησού Χριστού στο θέλημα του Πατέρα. Τέτοια ήταν η προσήλωση, ώστε το θέλημα του Υιού να ταυτίζεται με το θέλημα του Πατέρα Θεού. Πόσο όμορφα μας δίνει την εικόνα τούτη ο "Ψαλμός" (Μ/40, εδ. 6-9) !

      Ο Απ. Παύλος στην επιστολή "προς Φιλιππησίους", (κεφ. Β/2, εδ.15), αναφέρει:

6 Θυσία και προσφορά δεν θέλησες άνοιξες σε μένα αυτιά ολοκαύτωμα και προσφορά για την αμαρτία δεν ζήτησες.

7 Τότε είπα: Ιδού έρχομαι στον τόμο τού βιβλίου είναι γραμμένο για μένα.

8 Χαίρομαι, Θεέ μου, να εκτελώ το θέλημά σου και ο νόμος σου είναι στο κέντρο τής καρδιάς μου.

9 Διακήρυξα δικαιοσύνη σε μεγάλη σύναξη δες, δεν εμπόδισα τα χείλη μου, Κύριε, εσύ το ξέρεις.

   Ήρθε ο Κύριος Ιησούς πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, εν μέσω μιας γενεάς "σκολιάς και διεστραμμένης" (Φιλιππησίους Β/2: 15) πληρωμένος με το Πνεύμα το Άγιο, για να διδάξει τα έθνη, για να αποκαλύψει εκείνο το οποίο ο διάβολος είχε κρύψει από τον άνθρωπο, το Πρόσωπο του Πατέρα Θεού, την αγάπη Του για τον αμαρτωλό άνθρωπο. Πράος, ήπιος, σε όλη τη διάρκεια ζωής του, ακόμα και τη στιγμή που υψωνόταν πάνω στο σταυρό του Γολγοθά ανάμεσα σε δύο ληστές δε θα αντιλογήσει. Θα φερθεί «ως πρόβατον επί σφαγήν, και ως αρνίον έμπροσθεν του κείροντος αυτό άφωνον» (Πράξεις Η/8: 32).

    Στη διάρκεια της διακονίας του δε θα κραυγάσει, ούτε η φωνή Του θα ακουστεί στις πλατείες. «καλάμι συντετριμμένο δε θα το σπάσει και λυχνάρι που καπνίζει, δεν θα το σβήσει». (Ησαΐας ΜΒ/42: 3). Αλήθεια υπάρχουν ωραιότερες λέξεις, για να χαρακτηρίσουν τόσο όμορφα και τόσο τέλεια το Άγιο Πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού; Λέξεις που να αποδώσουν τόσο τέλεια τη Θεία ευσπλαχνία, τη Θεία αγάπη για τον πεσμένο και αμαρτωλό άνθρωπο; 

    Πόσο μεγάλη αγάπη, τι ευσπλαχνία! Ο Πατέρας ν' αγαπήσει τον μεγαλύτερο εχθρό του, τον άνθρωπο, τόσο πολύ, ώστε να στείλει ανάμεσά μας, τον Υιόν του τον μονογενή; Γιατί συνέβη αυτό; Την απάντηση μας τη δίνει ο Λόγος του Θεού στο «κατά Ιωάννην» ευαγγέλιο, (κεφ. ΙΣ/, εδ. 16) : «Διότι τόσον ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε έδωκε τον Υιόν αυτού τον μονογενή, διά να μη απολεσθή πας ο πιστεύων εις αυτόν, αλλά να έχη ζωήν αιώνιον». Ναι αυτό θέλει ο Θεός, να μη χαθεί κανένας (Α΄ Τιμοθέου Β/2: 4). Καλεί και σήμερα όλους τους ανθρώπους να έρθουν κοντά Του, να Τον γνωρίσουν. Στο βιβλίο του προφήτη "Ιεζεκιήλ" (ΛΓ/33: 11) αναφέρεται: "Ειπέ προς αυτούς· Ζω εγώ, λέγει Κύριος ο Θεός, δεν θέλω τον θάνατον του αμαρτωλού, αλλά να επιστρέψη ο ασεβής από της οδού αυτού και να ζή· επιστρέψατε, επιστρέψατε από των οδών υμών των πονηρών· διά τι να αποθάνητε"

       Για να εκπληρώσει ο Κύριός μας τα προαιώνια σχέδια του Θεού, για τη σωτηρία του ανθρώπου, ανέλαβε μία τεράστια σε κόστος υπηρεσία. Για το σκοπό αυτό  άφησε την αιώνια δόξα Του στα δεξιά του Πατέρα και αφού "έλαβε δούλου μορφή, έγινε όμοιος με ημάς, παρ’ εκτός αμαρτίας" (Φιλιππησίους Β/2: 7). Απερριμμένος και καταφρονημένος από τους ανθρώπους υπήρξε ανάμεσα  μας η προσωποποίηση της αγάπης του Πατέρα Θεού. (Ησαΐας ΝΓ/53: 3).

     Τι αληθινό μεγαλείο! Κανένας θρησκευτικό ηγέτης στην παγκόσμια ιστορία δεν είναι όμοιος με τον Ιησού Χριστό. Κανένας δεν απέδειξε την αγάπη Του με μια τόσο μεγάλη θυσία, όπως Αυτός. Μεγάλοι θρησκευτικοί ηγέτες (Βούδας, Μωάμεθ κ.ά) πέθαναν από φυσικό θάνατο και ουδέποτε διακήρυξαν ότι ο θάνατός τους ήταν αναγκαίος για τη σωτηρία του κόσμου. Αυτό συνέβη μόνον με τον Κύριο Ιησού Χριστό. Ο Ευαγγελιστής "Ιωάννης" Τον ονομάζει: «ο αμνός του Θεού, που με τη θυσία του θα σηκώσει την αμαρτία του κόσμου» (Ιωάννης Α/1: 29). Ο ίδιος δε ο Κύριος διακήρυττε ότι ήρθε, για να δώσει την ψυχή Αυτού «λύτρον αντί πολλών» (Ματθαίος Κ/20: 28).

       Αυτή τη μοναδική θυσία, αυτήν την υπέρτατη προσφορά του Θεού ο εχθρός προσπαθεί με κάθε τρόπο να την ακυρώσει. Φτάνει ακόμα και τον ίδιο τον Πέτρο να χρησιμοποιήσει κάποια στιγμή για το σκοπό αυτό. Ας θυμηθούμε τα λόγια του Πέτρου προς τον Κύριο: "Κύριε τι πας να κάνεις; Μην ανέβεις στο σταυρό" (Ματθαίος ΙΣ/16: 22). Ο εχθρός τούτη τη φορά ενεργεί όχι σαν φίδι αλλά  με το στόμα του ίδιου του μαθητή του Πέτρου. Όμως ο Κύριός του δίνει την απάντηση: "Εκείνος δε στραφείς είπε προς τον Πέτρον. Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά σκάνδαλόν μου είσαι διότι δεν φρονείς τα του Θεού, αλλά τα των ανθρώπων" (Ματθαίος ΙΣ/16: 23). Με την απάντηση αυτή ο "έσχατος Αδάμ" νίκησε. Κέρδισε μια νίκη, που ο "πρώτος Αδάμ" έχασε μέσα από τα χέρια του, όταν ο εχθρός μέσα από τη φωνή του φρονιμότερου ζώου του παραδείσου, του ψιθύρισε: «μην ακούς το Θεό, φάει και θα γίνεις όπως ο Θεός» (Γένεση Γ/3: 4,5).

      Ο πρώτος Αδάμ νικήθηκε και εξαιτίας της ήττας αυτής ο θάνατος ήρθε στη ζωή του ανθρώπου (Γένεση Β/2: 17). Ο Απ. Παύλος αναφέρει προς τους Χριστιανούς της Ρώμης: "δι' ενός ανθρώπου η αμαρτία εισήλθεν εις τον κόσμον και δια της αμαρτίας ο θάνατος, και ούτω διήλθεν ο θάνατος εις πάντας ανθρώπους, επειδή πάντες ήμαρτον" (Ρωμαίους Ε/5: 12). Ο δεύτερος Αδάμ (ο Ιησούς Χριστός) νίκησε και δια της νίκης αυτής ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει αιώνια (Ιωάννης Γ/3: 36).  Συνεχίζει ο Απ. Παύλος: "Διότι καθώς δια της παρακοής του ενός ανθρώπου οι πολλοί κατεστάθησαν αμαρτωλοί, ούτω και δια της υπακοής του ενός οι πολλοί θέλουσι κατασταθεί δίκαιοι" (Ρωμαίους Ε/5: 19). 

      Ω! Τι Θεία Αγάπη. Ο Ιωάννης, μάρτυρας της αγάπης και της ταπείνωσης του Κυρίου μας, ώστε να πλύνει τα πόδια των μαθητών Του, θα σημειώσει: "αγαπήσας του δικούς Του, τους εν τω κόσμω, μέχρι τέλους αγάπησε αυτούς" (Ιωάννης ΙΓ/13: 1). Στον κήπο της Γεσθημανή λίγο πριν από το μαρτυρικό του θάνατο θα περιέλθει σε μια τρομερή αγωνία αγάπης τόσο για τον Πατέρα Θεό, όσο και για τον κόσμο. Τελικά η αγάπη Του και για τους δύο θα υπερνικήσει την προσωπική Του προτίμηση και θα πει: «Πατέρα να γίνει το Δικό Σου θέλημα και όχι το δικό μου» (Λουκάς ΚΒ/22: 42). Θ' ακολουθήσει ο σταυρός, που θα μπει σαν σφραγίδα και σαν συνέπεια της ζωής και των διακηρύξεων του Θείου αυτού προσώπου, της Θείας αυτής αγάπης.

       Με τα παραπάνω λόγια δίνεται και μια εικόνα της κατάστασης του κόσμου, τον οποίον ο Κύριός μας ήρθε για να σώσει (Λουκάς Θ/9: 56). Ναι, ο άνθρωπος εξαιτίας της παρακοής, εξαιτίας της αμαρτίας δεν ήταν παρά ένα «συντετριμμένο καλάμι». Δεν ήταν παρά ένα «σβησμένο λυχνάρι», που μόνο λίγο καπνό έβγαζε, χωρίς φωτιά, χωρίς φως. Θα μπορούσε ο πρ. Ησαΐας, δείχνοντας την ταπεινή φύση του ανθρώπου, να τον παρουσιάσει ως ένα καλάμι, αλλά ήταν και είναι τόσο μεγάλη η εξαθλίωση του ανθρώπου, μακριά από το Θεό, που τον παρομοιάζει με ένα "συντετριμμένο καλάμι", που παρά ταύτα ο Κύριός μας δεν ήρθε για να το σβήσει, δεν ήρθε για να το καταστρέψει.

     Δες, ψυχή, με τα πνευματικά σου μάτια τον Ιησού μπροστά στον Πιλάτο. Είναι ταλαιπωρημένος, ντυμένος με την εμπαικτική χλαμύδα, τραυματισμένος από το μαστίγιο, περιβαλλόμενος "στέφανον εξ’ ακανθών". Στην κατάσταση αυτή έρχεται ο Πιλάτος και τον παρουσιάζει στα αφρισμένα πλήθη λέγοντας «ίδε ο άνθρωπος». Ναι. Αυτός ήταν και αυτός συνεχίζει να είναι ο άνθρωπος μακριά από το Θεό και ήρθε ο Χριστός και πήρε τη θέση του. Σ’ αυτή την κατάσταση φτάνει τον άνθρωπο η αμαρτία. «Από ίχνους ποδός μέχρι κεφαλής δεν υπάρχει εν αυτώ ακεραιότης αλλά τραύματα και μελανίσματα και έλκη σεσηπότα δεν εξεπιέσθησαν ουδέ εδέθησαν ουδέ εμαλακώθησαν δι' αλοιφής» (Ησαΐας Α/1: 6). Εκείνη η θέση του Ιησού Χριστού ήταν δική μου και δική σου και ήρθε ο Χριστός και πλήρωσε για  τη λύτρωση ολόκληρου του αποστατημένου  κόσμου.

    Ήρθε Αυτός και τιμωρήθηκε αντί για μένα, τιμωρήθηκε Αυτός, για να μην τιμωρηθώ εγώ. Τη δύσκολη εκείνη η ώρα, τη θέση του κάθε ανθρώπου πάνω στο σταυρό την είχε πάρει ο Κύριός μας ο Ιησούς Χριστός. Με το πολύτιμο αίμα Του πλήρωσε τα λύτρα της δικής μου και της δική σου αμαρτίας και τώρα, δια Ιησού Χριστού, ο πιστός άνθρωπος είναι ελεύθερος. Ο πατέρας Θεός μας δέχεται, μας αποκαλεί παιδιά Του. "Όσοι δε εδέχθησαν αυτόν, εις αυτούς έδωκεν εξουσίαν να γείνωσι τέκνα Θεού, εις τους πιστεύοντας εις το όνομα αυτού" (Ιωάννης Α/1: 12). Μέσα από την υπακοή μας προσφέρει αιώνια ζωή (Ιωάννης Ε/5: 24). Δια της θυσίας του Κυρίου Ιησού Χριστού ο άνθρωπος αποκτά και πάλι ό,τι έχασε μέσα στον κήπο της Εδέμ εξαιτίας της παρακοής του στο θέλημα του πατέρα Θεού.

       Ναι αυτός είναι ο άνθρωπος, ένα «συντετριμμένο καλάμι», ένα «λυχνάρι» που μόλις καπνίζει. Αγωνίστηκε σκληρά, έφτιαξε πολιτισμό και σήμερα εξαιτίας αυτού του πολιτισμού, ο οποίος έγινε χωρίς το Θεό, κινδυνεύει να αφανιστεί. Ο πολιτισμός του μακριά από το Θεό τον έκανε παντελώς απάνθρωπο και απολίτιστο. Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας και θα το καταλάβουμε. Πως αλλιώς θα μπορούσαν να παρομοιαστούν τα έργα του ανθρώπου, παρά με τους καπνούς, τις αναθυμιάσεις ενός μισοσβησμένου λυχναριού. 

    Είναι ανάγκη σήμερα κάθε ψυχή να ομολογήσει: «Κύριε δι’ όλης της νυκτός κοπιάσαντες, ουδέν πιάσαμε» (Λουκάς Ε/5: 5). Το αποτέλεσμα των κόπων και των αγώνων του ανθρώπου χωρίς το Θεό ήταν, είναι και θα είναι: «ουδέν». Εάν ο Κύριός μας ο Ιησούς Χριστός δεν είχε έλθει στη γη και δεν είχε πραγματοποιήσει δια του θανάτου του, ένα τέλειο και ολοκληρωμένο Έργο Σωτηρίας, τότε η ζωή του ανθρώπου θα ήταν: Αγώνας, κόπος, μόχθος…… και το αποτέλεσμα: «ουδέν».

     Όμως υπάρχει ελπίδα. Υπάρχει δρόμος σωτηρίας. "Ζει Κύριος". Υπάρχει Εκείνος που πλήρωσε πάνω στο σταυρό για τον κάθε άνθρωπο. Ο συγγραφέας της επιστολής "προς Εβραίους" (κεφ. Θ/9, εδ. 11,12), αναφέρει: "Ελθών δε ο Χριστός αρχιερεύς των μελλόντων αγαθών διά της μεγαλητέρας και τελειοτέρας σκηνής, ουχί χειροποιήτου, τουτέστιν ουχί ταύτης της κατασκευής, ουδέ δι' αίματος τράγων και μόσχων, αλλά διά του ιδίου αυτού αίματος, εισήλθεν άπαξ εις τα άγια, αποκτήσας αιωνίαν λύτρωσιν".

       Υπάρχει ο αντικαταστάτης μας στο θάνατο. Πέθανε Αυτός για να μην πεθάνουμε εμείς, υπάρχει ο Λυτρωτής μας. Τι πρέπει να κάνει ο άνθρωπος; Να έρθει σε Εκείνον, να αναγνωρίσει το τέλειο και ολοκληρωμένο (τετέλεσται) Έργο, το οποίο Αυτός έκανε πάνω στο σταυρό για τη σωτηρία του κάθε ανθρώπου. Να αναγνωρίσει με ταπείνωση μπροστά Του ότι δεν είναι παρά ένα «συντετριμμένο καλάμι», ένα «μισοσβησμένο λυχνάρι» και να ζητήσει φως από το δικό Του φως.

      Ψυχή, να είσαι βέβαιη ότι και αν όλοι σε απορρίψουν, Αυτός δε θα σε απορρίψει ποτέ (Ιωάννης Σ/6: 37). Αν έρθεις ταπεινά κοντά Του, θα σου δώσει φλόγα, ελπίδα, αιώνια θεραπεία, γιατί δεν ήρθε στον κόσμο, για να καταδικάσει και να κρίνει, αλλά για να σώσει τον άνθρωπο (Λουκάς Θ/9: 56), και να του χαρίσει αιώνια ζωή, κοντά Του. "Κι αυτή είναι η υπόσχεση, που αυτός υποσχέθηκε σε μας: Την αιώνια ζωή" (Α'  Ιωάννου Β/2: 25). ---

ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΙΠΠΟΙ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ.

    Στις ημέρες μας συμβαίνουν τρομερά παγκόσμια γεγονότα τα οποία δεν μπορεί εύκολα να ερμηνεύσει ο άνθρωπος, αν δεν έχει γνώση του Λόγου του Θεού. Ο Κύριος, για να μας προειδοποιήσει, μίλησε για «έσχατους καιρούς» και μίλησε και για «σημεία των εσχάτων ημερών». Παρατηρούμε καθημερινά μία επιδείνωση της παγκόσμιας κατάστασης μέσα από πολέμους, πολιτικές ταραχές και ανισότητες. Πολλοί άνθρωποι σκέπτονται μήπως είμαστε στα πρόθυρα ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου, ενώ κάποιοι άλλοι αρχίζουν να παίρνουν στα σοβαρά την πιθανότητα ενός «Αρμαγεδώνα». Στο βιβλίο του προφήτη "Δανιήλ" (κεφ. ΙΒ/12, εδ. 10) αναφέρεται: "Πολλοί θέλουσι καθαρισθή και λευκανθή και δοκιμασθή· και οι ασεβείς θέλουσιν ασεβεί· και ουδείς εκ των ασεβών θέλει νοήσει· αλλ' οι συνετοί θέλουσι νοήσει".

       Την ήδη ζοφερή κατάσταση έρχονται να επιδεινώσουν μεγάλες φυσικές καταστροφές, σεισμοί, πλημμύρες, φωτιές, κυκλώνες, ανεμοστρόβιλοι, χιονοθύελλες. Από την άλλη πλευρά η ηθική αποσύνθεση των ημερών μας, η ανταρσία και η αποστασία του ανθρώπου από το θέλημα του Θεού βρίσκονται στα υψηλότερα επίπεδα που υπήρξαν ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία. Ο αιώνιος και αψευδής Λόγος του Θεού χαρακτηρίζοντας τις ημέρες τις οποίες ζούμε ως «καιροί κακοί» (Β’ Τιμοθέου Γ/3: 1) και δε μας έχει αφήσει απληροφόρητους για όλα αυτά τα συνταρακτικά γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας καθώς και για εκείνα τα οποία άμεσα πρόκειται να συμβούν. 

      Με τη βοήθεια του Πνεύματος του Θεού θα εξετάσουμε, με την παρούσα μελέτη, τα γεγονότα που αναφέρονται στο βιβλίο της «Αποκάλυψης», κεφ. Σ/6, εδ. 1 – 8. 

      Οι τέσσερις ίπποι. 

    Το Βιβλίο της «Αποκάλυψης» χωρίζεται σε 4 ενότητες, η κάθε μία των οποίων διακρίνεται σε 7 περιόδους. Σ’ αυτήν αναφέρονται: 7 επιστολές (Αποκάλυψη, κεφ. Β/2), 7 σφραγίδες (Αποκάλυψη, κεφ. Σ/6), 7 σάλπιγγες (Αποκάλυψη, κεφ. Η/8: 2), και οι 7 φιάλες της οργής του Κυρίου (Αποκάλυψη ΙΕ/15: 7). Η εκκλησία της «Λαοδικείας» (Αποκάλυψη Γ/3: 22), συμβολίζει η τελευταία περίοδος της Εκκλησίας. 

    Στο βιβλίο της «Αποκάλυψης» (κεφ. ΙΔ/14, εδ. 15-20) επίσης αναφέρονται γεγονότα και κάποιες λεπτομέρειες από το δεύτερο ερχομό του Χριστού (τη δευτέρα παρουσία). Εκεί γίνεται λόγος για έναν «θερισμό» (Αποκάλυψη ΙΔ/14: 15) και έναν «τρύγο» (κεφ. ΙΔ/14, εδ. 18). Η καταπάτηση των σταφυλιών αφορά την κρίση του Θεού πάνω στους αμετανόητους αμαρτωλούς ανθρώπους. Στο προηγούμενο κεφάλαιο ΙΓ/13 αναφέρεται η εμφάνιση του Αντίχριστου. 

     Η δεύτερη ενότητα, αυτή δηλ. μετά τις επιστολές είναι «οι σφραγίδες», που παρουσιάζονται στο Σ/6 κεφάλαιο. Σε κάθε μία από τις πρώτες τέσσερις σφραγίδες εμφανίζεται από ένας ίππος με τον καβαλάρη του και έτσι αρχίζουν οι πρώτες κρίσεις πάνω στη γη. 

1/ Ο λευκός ίππος μ’ έναν τοξότη (περίοδος παραπλάνησης). 

2/ Ο κόκκινος ίππος (ένας σκληρός πόλεμος). 

3/ Ο μέλας ίππος (περίοδος πείνας). 

4/ Ο ωχρός ίππος (περίοδος αρρώστιας και μόλυνσης του περιβάλλοντος). 

      Ο Ιησούς Χριστός, που είναι το «Αρνίον το εσφαγμένον» (Αποκάλυψη Ε/5: 12), είναι ο «ΜΟΝΟΣ ΑΞΙΟΣ» για να λάβει το βιβλίο και να ανοίξει τις σφραγίδες του, όπως διαβάζουμε στο βιβλίο της «Αποκάλυψης» (κεφ. Ε/5). 

      1η σφραγίδα. «Ίππος λευκός». -- Βιβλίο «Αποκάλυψης», κεφ. Σ/6, εδ. 1, 2). 

     «ΚΑΙ είδα, όταν το Αρνίο άνοιξε μία από τις σφραγίδες, και άκουσα ένα από τα τέσσερα ζώα, σαν με φωνή βροντής, να λέει: Έλα και βλέπε. Και είδα, και ξάφνου, ένα άλογο, λευκό και εκείνος που καθόταν επάνω σ' αυτό είχε ένα τόξο και του δόθηκε ένα στεφάνι, και βγήκε νικώντας, για να νικήσει».

      Με το άνοιγμα της 1ης σφραγίδας ξεπρόβαλε ένα άσπρο άλογο και εκείνος που καθόταν πάνω σ’ αυτό κρατούσε ένα τόξο και πολεμούσε μ’ αυτό. Πολλοί στο πρόσωπο τούτου του αναβάτη έσπευσαν να ισχυριστούν ότι πρόκειται για τον Κύριο Ιησού Χριστό. Φοράει, όπως διατείνονται, το λευκό ένδυμα της δικαιοσύνης και αγωνίζεται να σώσει τις χαμένες ψυχές. Αυτή η ερμηνεία στην προκειμένη περίπτωση, θεωρούμε ότι δεν είναι ορθή, καθόσον οι τέσσερις ίπποι αντιπροσωπεύουν μεγάλες κρίσεις πάνω στη γη, ενώ ο Κύριός μας και το Ευαγγέλιό Του δεν αποβλέπουν σε κρίσεις, αλλά στη σωτηρία των ανθρώπων. 

      Ο «λευκός ίππος» είναι μια περίοδος κρίσης που στηρίζεται στην παραπλάνηση των ανθρώπων. Το λευκό, που συνήθως συμβολίζει τη Θεία δικαιοσύνη, εδώ φαίνεται να είναι εικόνα της ψεύτικης ανθρώπινης δικαιοσύνης. Αυτός που κάθεται πάνω στον ίππο εμφανίζεται ότι είναι δίκαιος. Εικόνα του Κυρίου σαν καβαλάρη με στεφάνι, δεν υπάρχει αλλού στην Καινή Διαθήκη. Ο Κύριος παρουσιάζεται να κρατά «μάχαιρα» και όχι τόξο. Ο πνευματικός πόλεμος γίνεται από κοντά με την «μάχαιρα του Πνεύματος», που είναι «ο Λόγος του Θεού» (Εφεσίους Σ/6: 17) και όχι από μακριά, όπως συμβαίνει με εκείνους που πολεμούν με τόξο. 

      Το λευκό χρώμα συμβολίζει την αγνότητα, το φως, την αγιότητα, την ειρήνη, τη δικαιοσύνη και κάθε τι καλό που υπάρχει. Στην προκειμένη όμως περίπτωση τίποτα απ’ όλα αυτά δεν ισχύει. Ο αναβάτης τούτου του ίππου έχει σκοπό να εξαπατήσει τους ανθρώπους. Ο Χριστός είναι «ο άρχοντας της ειρήνης» (Ησαΐας Θ/9: 6) που φέρνει ειρήνη, προσφέρει ζωή και μάλιστα «εν αφθονία» (Ιωάννης Ι/10: 10), φέρνει χαρά, ανάπαυση στους ανθρώπους, επομένως δεν μπορεί να είναι ο Ιησούς αυτός που κάθεται πάνω στον «λευκό ίππο» γιατί, όπως θα δούμε, ο αναβάτης αυτού του ίππου προκαλεί καταστροφή και ερήμωση. Πρόκειται για κάποιον που θα πάρει – θα σηκώσει - την ειρήνη από τη γη και θα φέρει τον πόλεμο και την ολοκληρωτική καταστροφή. 

      Ο αναβάτης του «λευκού ίππου» φαίνεται καθαρά ότι είναι κάποιος που προσπαθεί να αντιγράψει, ν’ αντιποιήσει το Χριστό, με σκοπό να παραπλανήσει τους ανθρώπους. Αυτός σύμφωνα με το Λόγο του Θεού, είναι ο Αντίχριστος (Β’ Ιωάννου Α/1: 7), ο άνομος (Β’ Θεσσαλονικείς Β/2: 8), ο υιός της απωλείας (Β’ Θεσσαλονικείς Β/2: 3), ο οποίος θα φέρει πάνω στη γη: πόλεμο, πείνα, καταστροφή, θάνατο. Κάτω από το μανδύα του λευκού χρώματος θα είναι ο Αντίχριστος, ο πλάνος, ένας πλαστός Χριστός, που δε θα μπορούν να τον αντιληφθούν τα ανυποψίαστα μάτια των ανθρώπων. Σκοπός του είναι να διεισδύσει ύπουλα μέσα στον κόσμο με σκοπό να τον εξουσιάσει. Επειδή εμφανίζεται με τόξο, αλλά χωρίς βέλη, πιστεύεται ότι δε θα προσπαθήσει να κατακτήσει τον κόσμο με τη βία, αλλά με άλλα μέσα. Ο άρχοντας αυτός «εν ειρήνη θέλει αφανίσει πολλούς» (Δανιήλ Η/8: 25). 

      Ο Αντίχριστος στην προσπάθειά του να εξαπατήσει τα έθνη εμφανίζεται να κρατά τόξο. Ο Κύριος Ιησούς, που είναι «ο Βασιλιάς των βασιλιάδων και ο Κύριος των Κυρίων» (Αποκάλυψη ΙΘ/19: 16), όταν θα έρθει, θα κρατάει ρομφαία. «εκ του στόματος Του εξέρχεται ρομφαία κοπτερά, δια να κτυπά με αυτήν τα έθνη» (Αποκάλυψη ΙΘ/19: 15).Το τόξο είναι ύπουλο όπλο, μπορεί κάποιος να βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση και να χτυπηθεί ύπουλα και χωρίς θόρυβο. Έτσι λοιπόν, όπως διαφαίνεται μέσα από το Λόγο του Θεού, ο Αντίχριστος θα κερδίσει τα έθνη με απάτη και με δόλο. Πρόκειται για μια τεράστια, άνευ προηγουμένου, προσπάθεια εξαπάτησης από το διάβολο ολόκληρης της ανθρωπότητας μέσω του οργάνου του, του Αντίχριστου, ο οποίος θα έρθει σαν βασιλιάς ισχυρός, με απατηλές και φρούδες υποσχέσεις για καλυτέρευση της ζωής, για εξύψωση του ανθρώπου, για ευδαιμονία και πρόοδο. 

     Έρχεται στη γη «αντί του Χριστού» (γι’ αυτό ονομάστηκε αντίχριστος) που σημαίνει ότι θα προσπαθήσει να πείσει τους ανθρώπους ότι αυτός είναι ο Χριστός που περιμένουν και γι’ αυτό άλλωστε έρχεται σε λευκό άλογο, για να πείσει τους ανθρώπους ότι αυτός είναι ο σωτήρας Χριστός, ο οποίος θα τους ελευθερώσει και θα τους σώσει. Το λευκό είναι σύμβολο ειρήνης, καθαρότητας και αγιασμού. Θα έρθει λοιπόν σαν θεοσεβής, σαν θρησκευόμενος ηγέτης, σαν άνθρωπος που θα τον βλέπεις και θα θέλεις να τον προσκυνήσεις, αλλά παράλληλα θα είναι "ο άρχοντας του σκότους" (Πράξεις ΚΣ/26: 18). Αυτός θα έρθει «με ενέργεια του σατανά με κάθε δύναμη και σημεία και τέρατα ψεύδους» (Β’ Θεσσαλονικείς Β/2: 9). 

        Παρατηρούμε ότι θα δοθεί στον Αντίχριστο «στέφανος νικητή» (εδ. 2), θεωρώντας ότι έχει βέβαιη τη νίκη, την αποδοχή και την επιβολή του πάνω στους ανθρώπους. Ο Χριστός στη 2η έλευσή Του θα έρθει με πολλά «διαδήματα» πάνω στο κεφάλι Του, γιατί είναι   (Αποκάλυψη ΙΘ/19: 16). Θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο Σατανάς και το όργανό του, ο Αντίχριστος, έχουν περιορισμένη δύναμη και ισχύ. Ο Θεός κατέχει το βιβλίο, «το Αρνίο», που σφάχτηκε πάνω στο σταυρό, που πέθανε και αναστήθηκε από τους νεκρούς και βρίσκεται στα δεξιά του Πατέρα, ανοίγει την πρώτη σφραγίδα και ένα από τα 4 ζώα λέει: «πήγαινε». Η βασιλεία του αντίχριστου θα είναι σύντομη (επταετής). 

        Είναι γεγονός ότι η ανθρωπότητα που επαναστάτησε εναντίον του Θεού και της βασιλείας Του, θα ενωθεί τελικά κάτω από μία «παγκόσμια κυβέρνηση», της οποίας θα ηγείται ένας ασεβής και διεστραμμένος ηγέτης. Νομίζουν οι άνθρωποι ότι μόνον, όταν όλοι μαζί ενωθούν κάτω από έναν χαρισματικό ηγέτη, η επανάσταση εναντίον του Θεού θα είναι αποτελεσματική. Ο Κύριος αναφέρει: «Εγώ ήρθα στο όνομα του Πατέρα μου, και δεν με δέχεστε αν έρθει άλλος στο δικό του όνομα, εκείνον θα τον δεχθείτε» (Ιωάννης Ε/5: 43). Αυτός ο «άλλος» τον οποίο αναφέρει ο Κύριος είναι ο Αντίχριστος.

     Ολόκληρη η ανθρωπότητα υπηρετεί το σατανά με κάθε τρόπο, κάποιοι μάλιστα έχουν ανοίξει χώρους λατρείας του και τον λατρεύουν, κάτι που στις μέρες μας παίρνει επίσημο χαρακτήρα, χωρίς να παρακωλύεται από τις αρχές. Στην επιστολή «προς Ρωμαίους» (κεφ. Α/1, εδ. 28-32) μεταξύ των άλλων αναφέρεται ότι «επειδή οι άνθρωποι απεδοκίμασαν να έχουν επίγνωση του Θεού έγιναν υβριστές» (εδ.30). 

      Μια πραγματική διαρκής ύβρις και πρόκληση εναντίον του Θεού υπήρξε η πορεία του ανθρώπου πάνω στη γη. Η προσκόλλησή του στην πίστη της παντοδυναμίας του αδόκιμου πνευματικά νου του οδήγησε τον άνθρωπο στην παραμόρφωση της ψυχής του. Η φιλαυτία του άνοιξε το δρόμο στην απληστία και την εκμηδένιση κάθε ηθικού φραγμού. Αυτά έρχονται πρώτα, ακολουθεί η ολοκληρωτική κατάρρευση, η απελπισία, η πλήρης καταστροφή. 

     Στην Παλαιά Διαθήκη η ανθρώπινη πρόκληση εικονογραφείται με το χτίσιμο του «πύργου της Βαβέλ» (Γένεση ΙΑ/11: 4). Πρόκειται για ένα ανθρώπινο έργο που κατέληξε να είναι ένα ερειπωμένο μνημείο, ένα σορό μπάζα, για να θυμίζει τα σαθρά έργα του ανθρώπου και την αποτυχία του άκρατου ανθρώπινου εγωισμού. Ένα μνημείο που θα θυμίζει στον άνθρωπο ότι είναι και παραμένει, παρά τις γνώσεις και την ανάπτυξη της τεχνολογίας, «τοίχος κεκλιμένος και φραγμός ετοιμόρροπος» (Ψαλμός ΞΒ/62: 3), ένας τοίχος που έχει πάρει κλίση είναι ο άνθρωπος και ένας φράχτης που είναι έτοιμος να γκρεμιστεί, από μόνος του, σε μια ξέφρενη πορεία αυτοκαταστροφής. 

     Σ’ αυτήν ακριβώς την κατάσταση βρίσκεται ο άνθρωπος μακριά από το Θεό. Όταν έρχεται η δύσκολη ώρα της δοκιμασίας φαίνεται καθαρά πόσο μεγάλη είναι η ανθρώπινη ανεπάρκεια και πως ο άνθρωπος μένει μόνος, προδομένος από τις δυνάμεις του, ανήμπορος και εντελώς αβοήθητος. Ο Θεός είναι κατηγορηματικός: «Διότι δύο κακά έπραξεν ο λαός μου εμέ εγκατέλιπον, την πηγήν των ζώντων υδάτων, και έσκαψαν εις εαυτούς λάκκους, λάκκους συντετριμμένους, οίτινες δεν δύνανται να κρατήσωσιν ύδωρ» (Ιερεμίας Β/2: 13). Όσες βελτιώσεις κι αν κάνουμε, όσες συμφωνίες και αν υπογράψουμε για τη διάσωση του πλανήτη, όσος αγώνας και αν γίνει για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης, χωρίς το «φως το αληθινό» (Ιωάννης Α/1: 9), που είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός και ο αιώνιος Λόγος Του, χωρίς την αγάπη και τη σοφία του Θεού, σκάβουμε «λάκκους συντετριμμένους» χωρίς να προκύπτει κανένα απολύτως θετικό αποτέλεσμα. Η ανάγκη ταπείνωσης, μετάνοιας και συντριβής στην παρουσία του Θεού είναι και παραμένει η πρώτη μεγάλη ανάγκη κάθε ανθρώπου.

        Σήμερα οι άνθρωποι περισσότερο από κάθε άλλη εποχή φοβούνται, καθώς έχουν αντιληφθεί ότι στο εγγύς μέλλον τα πράγματα θα χειροτερέψουν. Φοβούνται γιατί, ενώ το φως ήρθε στον κόσμο (ο Ιησούς Χριστός), αυτοί αγάπησαν στη ζωή τους το σκοτάδι. Μ’ αυτό το κριτήριο ο Θεός θα κρίνει μια μέρα τον ασεβή κόσμο. Ως προς την κρίση του Θεού ο Κύριος ήταν κατηγορηματικός: «Κι αυτή είναι η κρίση, ότι το φως ήρθε στον κόσμο, και οι άνθρωποι αγάπησαν το σκοτάδι περισσότερο παρά το φως· για τον λόγο ότι, τα έργα τους ήταν πονηρά» (Ιωάννης Γ/3: 19). 

        Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Την ώρα που οι πολλοί φοβούνται και τρέμουν κάποιοι άλλοι, που αποτελούν ένα «μικρό ποίμνιο» (Λουκάς ΙΒ/12: 32), που έχει έναν Μεγάλο Ποιμένα, ένα ποίμνιο που αποτελείται από πραγματικούς πιστούς του Χριστού και το οποίο προέρχεται «από κάθε φυλή και γλώσσα και λαό και έθνος» (Αποκάλυψη Ε/5: 9), σηκώνουν τα κεφάλια τους και κράζουν με λαχτάρα: «ναι, έρχου Κύριε Ιησού». Αυτοί οι άνθρωποι είναι «παιδιά του Θεού» (Ιωάννης Α/1: 12) και έχουν «αιώνια ζωή» μέσα τους (Α’ Ιωάννου Ε/5: 11). Μετάνιωσαν για το παρελθόν τους, για την αμαρτωλή τους ζωή, εξομολογήθηκαν τις αμαρτίες τους στο Χριστό, που είναι ο Μόνος που έχει εξουσία από το Θεό "να συγχωράει αμαρτίες επί της γης" (Λουκάς Ε/5: 24), πλύθηκαν με το αίμα του Χριστού, που "καθαρίζει από κάθε αμαρτία" (Α΄ Ιωάννου Α/1: 7), αντιστάθηκαν, πίστεψαν και ακολούθησαν τον Χριστό, έως τέλους (Ματθαίος ΚΔ/24: 13). Αυτούς δεν τους αγγίζει ο φόβος. Αυτοί δεν είναι «ως και λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα» (Α’ Θεσσαλονκείς Δ/4: 13). Γι’ αυτούς, για τους λυτρωμένους με το αίμα του Ιησού Χριστού ισχύει εκείνο που ο Χριστός είπε στη Μάρθα, την αδελφή του Λαζάρου: «Είπε προς αυτήν ο Ιησούς, Εγώ είμαι η ανάστασις και η ζωή ο πιστεύων εις εμέ, και αν αποθάνη, θέλει ζήσει και πας όστις ζει και πιστεύει εις εμέ δεν θέλει αποθάνει εις τον αιώνα. Πιστεύεις τούτο;» (Ιωάννης ΙΑ/11: 25,26). Ψυχή, πιστεύεις τούτο; Πιστεύεις στις ζωντανές και πλούσιες είναι οι υποσχέσεις του Θεού; 

       Το σκοτάδι, ο φόβος, η αβεβαιότητας, που απλώνονται καθημερινά γύρω μας και πάνω μας εξαιτίας της αμαρτίας και της αποστασίας μας από τον αληθινό Θεό, θα μεγαλώνουν ακόμα περισσότερο. Ενώ θα βρισκόμαστε σ’ αυτήν την κατάσταση μας προτρέπει ο Κύριος: «Όποιος αδικεί, ας αδικήσει ακόμα και όποιος είναι μολυσμένος, ας μολυνθεί ακόμα και ο δίκαιος ας γίνει ακόμα πιο δίκαιος, και ο άγιος ας γίνει ακόμα πιο άγιος» (Αποκάλυψη ΚΒ/22: 11). Ο καθαρός; θα πρέπει να γίνεται πιο καθαρός, ενώ ο ασεβής θ’ ασεβεί πιο πολύ (Δανιήλ ΙΒ/12: 10). Η διαφορά αυτή θα γίνεται όλο και μεγαλύτερη, ώστε να μπορεί ο καθένας να καταλάβει ποιος είναι ο αληθινός Βασιλιάς. 

        Η πιο ποθητή, ακριβή και πολυπόθητη φράση μεταξύ των ανθρώπων είναι η λέξη «ειρήνη». Όμως η ειρήνη είναι δώρο του Ιησού Χριστού. Αυτός είναι «ο άρχοντας της ειρήνης». Ο Λόγος του Θεού αναφέρει: «Η ειρήνη του Χριστού, η υπερέχουσα πάντα νουν» (Φιλιππησίους Δ/4: 7), όμως αντί οι άνθρωποι να χαίρονται αυτήν την ειρήνη που προσφέρει ο Χριστός, ο Λόγος του Θεού μας αναφέρει ότι θα ζούνε μέσα στο φόβο και την αβεβαιότητα «θα αποψυχούν από του φόβου και της προσδοκίας των επερχομένων δεινών» (Λουκάς ΚΑ.21: 6). Αυτά θα είναι τ’ αποτελέσματα της άρνησης του Χριστού στη ζωή τους. Τα αποτελέσματα μιας διαχρονικής ανθρώπινης επιλογής: "Δεν θέλομεν ούτος βασιλεύση εφ' ημάς" (Λουκάς ΙΘ/19: 14).

      «Εξήλθεν νικών και ίνα νικήσει». Ο σκοπός του αντίχριστου είναι να επιβληθεί και «να νικήσει» αιώνια, όμως αυτό δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ. Νικητής είναι και θα παραμείνει ο αναστημένος και δοξασμένος Ιησούς Χριστός. Η τελευταία προσπάθεια του ανθρώπου να «χτίσει» τον χαμένο Παράδεισο με τα δικά του έργα και όχι με τον τρόπο που τον προσφέρει ο Θεός θ’ αποτύχει οικτρά μέσα σε αλλεπάλληλες, πρωτόγνωρα τρομερές κρίσεις. 

      2 η σφραγίδα: «Ίππος πυρός» -- Βιβλίο «Αποκάλυψης», (κεφ. Σ/6, εδ. 3,4). 

3 Και όταν άνοιξε τη δεύτερη σφραγίδα, άκουσα το δεύτερο ζώο να λέει: Έλα και βλέπε. 

4 Και βγήκε ένα άλλο άλογο, κόκκινο και σ' αυτόν που καθόταν επάνω σ' αυτό δόθηκε να σηκώσει την ειρήνη από τη γη, και να σφάξουν ο ένας τον άλλον, και του δόθηκε μια μεγάλη μάχαιρα. 

    Ο «κόκκινος ίππος», σύμβολο του πολέμου και της καταστροφής. Όταν ο Κύριος Ιησούς Χριστός άνοιξε τη δεύτερη σφραγίδα, εμφανίστηκε ένα κόκκινο άλογο με τον αναβάτη του να κρατάει μια μεγάλη μάχαιρα. Η αποστολή του θα είναι να σηκώσει την ειρήνη από ολόκληρη τη Γη και να φέρει τον πόλεμο. Να κάνει τους ανθρώπους να σφάξουν ο ένας τον άλλον. Το κόκκινο χρώμα συμβολίζει τον πόλεμο και είναι το χρώμα του αίματος, των επαναστάσεων. 

    Μετά από μια περίοδο φαινομενικής - απατηλής και κίβδηλης ειρήνης, της ειρήνης του τρόμου, όπως λέγεται, ακολουθεί ο ερυθρός (κόκκινος) ίππος του πολέμου. Ο άνθρωπος, παρά τις προσπάθειές του, ποτέ δεν μπόρεσε ν’ απαλλαγεί από τον πόλεμο. Σε όλες τις εποχές, αλλά περισσότερο στη δική μας ο άνθρωπος ζει κάτω από το φόβο και τον τρόμο του πολέμου. Οι προϋπολογισμοί όλων των κρατών βουλιάζουν από το βάρος των αμυντικών δαπανών, προκειμένου ν’ αποφύγουν τον πόλεμο. Ο πόλεμος βγαίνει μέσα από το μίσος που φωλιάζει στην καρδιά του ανθρώπου, όταν μέσα σ’ αυτήν δεν κατοικεί ο Χριστός, «ο άρχοντας της ειρήνης». Υπάρχουν έθνη που οι λαοί τους πεθαίνουν από την πείνα, τις αρρώστιες, και όμως επενδύουν αμύθητα ποσά για στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Έτσι αποδεικνύεται για άλλη μια φορά πως ο άνθρωπος δεν είναι ελεύθερος, αλλά είναι δούλος, είναι αιχμάλωτος της καρδιάς του, των παθών του, της αμαρτίας και της κακίας του. 

      Ο Κύριος ήταν κατηγορηματικός προς του Ιουδαίους: «Εάν σεις μείνητε εν τω λόγω τω εμώ, είσθε αληθώς μαθηταί μου και θέλετε γνωρίσει την αλήθειαν, και η αλήθεια θέλει σας ελευθερώσει» (Ιωάννης Η/8: 31,32). Ο πόλεμος είναι εσωτερική διάθεση, είναι προσανατολισμός καρδιάς. Μόνον, όταν η καρδιά είναι στραμμένη προς το Χριστό, θα έχει ειρήνη, όταν είναι μακριά απ’ Αυτόν, μοιραία θα έχει πόλεμο. Έτσι βλέπουμε πόλεμο μεταξύ κρατών, πόλεμο μεταξύ φυλών, ομάδων, οικογενειών, πόλεμο με τον ίδιο του τον εαυτό έχει ο άνθρωπος. Ο πόλεμος έγινε μια μόνιμη κατάσταση μέσα στη ζωή του ανθρώπου. Συσσωρευμένα μίση, πάθη, εχθρότητες έρχεται η ώρα που ξεσπούν. Υπάρχει ο πόλεμος, αλλά υπάρχει και ο φόβος του επερχόμενου πολέμου. Ο πόλεμος αποτελεί τη μεγάλη απόδειξη της απόλυτης χρεοκοπίας του ανθρώπου, που βρίσκεται μακριά από το Θεό. 

       Στο σπάσιμο της δεύτερης σφραγίδας από το χέρι του Κυρίου μας, ξεπροβάλλει ο «ερυθρός ίππος». Στην περιγραφή αναφέρονται δύο βασικά στοιχεία. 

    α/ «και εις τον καθήμενον επ’ αυτόν εδόθη εξουσία να σηκώσει την ειρήνη από της γής». Αποδεικνύεται για άλλη μία φορά, ότι η ειρήνη είναι δώρο του Θεού (Ιωάννης ΙΔ/14: 27). Το αιώνιο χέρι του Θεού συγκρατεί τις πολεμικές δυνάμεις του κόσμου και δεν επέρχεται ολοκληρωτικός πόλεμος και πλήρης αφανισμός του ανθρώπινου είδους. Πόσες φορές ο κόσμος πήγε να αιματοκυλισθεί από τη μία άκρη ως την άλλη, αλλά ο Θεός δεν το επέτρεψε. Κάποτε το χέρι Του θα αποσυρθεί και το κακό θα καλύψει και θα κυριαρχήσει πάνω σ’ όλη τη γη με τα ολέθρια αποτελέσματά του. 

     β/ «και να σφάξωσι αλλήλους». Η εντολή του Θεού είναι «αγαπάτε αλλήλους», όμως ο εχθρός της ψυχής, «ο ανθρωποκτόνος» διάβολος (Ιωάννης Η/8: 44) έρχεται να στρέψει τον έναν άνθρωπο εναντίον του άλλου. Τούτος ο κόκκινος ίππος κατά καιρούς έχει επισκεφθεί όλες τις γωνιές της γης. 

    γ/ «εδόθη αυτώ μάχαιρα μεγάλη». Αυτή η μεγάλη μάχαιρα είναι σύμβολο μεγάλης σφαγής, μιας μεγάλης γενοκτονίας. Γι’ αυτό δόθηκε σ’ αυτόν μεγάλη μάχαιρα, γιατί θα υποτάξει όλο τον κόσμο προκαλώντας μεγάλη ερήμωση και καταστροφή. «και εδόθη εις αυτό εξουσία επί πάσαν φυλήν και γλώσσαν και έθνος» (Αποκάλυψη ΙΓ/13: 7). 

      Οι καταστροφές που θα γίνουν από τους πολέμους των εσχάτων ημερών δε θα έχουν προηγούμενο, καθώς θα χρησιμοποιηθούν και πυρηνικά όπλα (Ζαχαρίας ΙΔ/14: 12). Όλες αυτές οι μάχες και οι πόλεμοι από πού προέρχονται; Ο Ιάκωβος στην επιστολή του μας αναφέρει σχετικά: «Από πού προέρχονται οι πόλεμοι και οι διαμάχες ανάμεσά σας; Όχι από εδώ, από τις ηδονές σας, οι οποίες αντιμάχονται μέσα στα μέλη σας; Επιθυμείτε, και δεν έχετε φονεύετε και φθονείτε, και δεν μπορείτε να επιτύχετε μάχεστε και πολεμάτε, αλλά δεν έχετε, επειδή δεν ζητάτε. Ζητάτε, και δεν παίρνετε, επειδή ζητάτε με κακή πρόθεση, για να δαπανήσετε στις ηδονές σας» (Ιάκωβος Δ/4: 1-3).

 

     3η σφραγίδα: «ίππος μέλας» -- Βιβλίο «Αποκάλυψης», κεφ. Σ/6, εδ. 5,6). 

5 Και όταν άνοιξε την τρίτη σφραγίδα, άκουσα το τρίτο ζώο να λέει: Έλα και βλέπε. Και είδα, και ξάφνου, ένα άλογο, μαύρο, και εκείνος που καθόταν επάνω σ' αυτό είχε μια ζυγαριά στο χέρι του. 

6 Και άκουσα μια φωνή στο μέσον των τεσσάρων ζώων, που έλεγε: Ένας χοίνικας σιτάρι για ένα δηνάριο και τρεις χοίνικες κριθάρι για ένα δηνάριο και το λάδι και το κρασί μη τα βλάψεις. 

      Ο αναβάτης του μαύρου ίππου αντιπροσωπεύει την πείνα, η οποία θα φέρει εξαθλίωση, κατάθλιψη, αφανισμό και θάνατο. Όταν θα εμφανιστεί το μαύρο άλογο της Αποκάλυψης, η πείνα θα γίνει πραγματικότητα ακόμα και για τα πλουσιότερα έθνη του κόσμου. Το μαύρο χρώμα είναι σημάδι θρήνου και καταστροφής. Όταν ο Ιησούς Χριστός άνοιξε την τρίτη σφραγίδα, ο Ιωάννης άκουσε το τρίτο ζώο να του λέει: «Έλα και δες». Τότε ο Ιωάννης είδε ένα «μαύρο άλογο» και εκείνον που καθόταν πάνω σ’ αυτό να έχει μια ζυγαριά στα χέρια του. Και τότε ανάμεσα στα ζώα ακούστηκε μια φωνή. Αυτό που είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον για το μαύρο καβαλάρη είναι ότι είναι ο μόνος του οποίου η εμφάνιση συνοδεύεται από μια φωνή που μιλάει συγκεκριμένα για τις τιμές του σιταριού και του κριθαριού.

       «Μία χοίνικα σταριού για ένα δηνάριο και τρεις χοίνικες κριθαριού, για ένα δηνάριο πουλιέται». Ένα δηνάριο σύμφωνα με την «παραβολή των εργατών» (Ματθαίος Κ/20: 9) την εποχή του Χριστού ισοδυναμούσε μ’ ένα μεροκάματο. Μία χοίνιξ είναι γύρω στα 800 γραμμάρια. Θα έρθει λοιπόν καιρός που θα πουλιέται μια ποσότητα σιταριού 800 περίπου γραμμαρίων για ένα μεροκάματο. Θα δουλεύει ο άνθρωπος ένα μεροκάματο για ν’ αγοράσει 800 γραμμάρια σταριού ή τρεις μερίδες, δηλ. 2,5 κιλά κριθάρι (κατώτερη τροφή). Όλα αυτά δείχνουν μια κατάσταση κατά την οποία οι άνθρωποι θα είναι αναγκασμένοι να εργάζονται και να ξοδεύουν σχεδόν όλο το εισόδημα τους μόνο, για να επιζήσουν.

     Αυτό ήδη σήμερα συμβαίνει σε πάρα πολλά μέρη της γης που οι άνθρωπο έχουν ημερήσια εισόδημα 2 ή 3 ευρώ. Η πείνα θα έχει σαν βασική αιτία την ακρίβεια αλλά και τη μείωση της παραγωγής. Θα υπάρξει πολύ μεγάλη ακρίβεια τροφίμων και άλλων αναγκαίων ειδών. Αποτέλεσμα αυτού είναι να υπάρχει μεγάλη πείνα και θα είναι αυτό ένα από τα σημεία των εσχάτων ημερών, όπως αναφέρεται και στο Ευαγγέλιο (Ματθαίος ΚΔ/24: 7, Μάρκος ΙΓ/13: 8, Λουκάς ΚΑ/21: 11). 

     Κύρια αιτία της μεγάλης ακρίβειας και της έλλειψης τροφίμων θα είναι η έλλειψη δυνατότητας παραγωγής της γης, της βιομηχανίας, οι ακραίες καιρικές συνθήκες, αλλά και η άνιση κατανομή των αγαθών, η πολύ μεγάλη συσσώρευση πλούτου εκ μέρους των ολίγων, λόγω έλλειψης αγάπης και ενδιαφέροντος για τους συνανθρώπους τους. «και επειδή θέλει πληθυνθεί η ανομία, η αγάπη των πολλών θέλει ψυχρανθεί» (Ματθαίος ΚΔ/24: 12). Πάνω απ’ όλα θα κυριαρχήσει η πλεονεξία, η οποία σύμφωνα με το λόγο του Θεού είναι αμαρτία και ειδωλολατρία (Κολοσσαείς Γ/3: 5). Ένα στοιχείο που τα τελευταία χρόνια έχει μπει στη ζωή μας και συμβάλει στην έλλειψη τροφίμων είναι η πολύ μεγαλύτερη αύξηση του πληθυσμού, κυρίως στους υποανάπτυκτους λαούς. Όλα αυτά θα συμβάλουν στη δημιουργία ενός ευρέως διαδεδομένου λιμού. 

      «και το έλαιον και τον οίνον μη βλάψης». Ένα σημείο που θα πρέπει να προσέξουμε είναι ότι δε θίγονται όλα τα είδη διατροφής, αλλά μερικά. Ο «οίνος και το έλαιον», που δε θα πειραχτούν και δε θα παρουσιάζουν έλλειψη, ήταν είδη που κυρίως κατανάλωναν οι πλούσιοι και όχι αυτοί που ζούσαν με το μεροκάματο. Το κρασί συμβολίζει τη διασκέδαση και το λάδι την πλούσια διατροφή και καλοπέραση. Η έλλειψη των τροφών δε θα είναι για όλους η ίδια. Άλλοι θα στερούνται, ενώ άλλοι θα έχουν μεγάλη αφθονία. Καθημερινά πάνω στον κόσμο οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι, ενώ οι λίγοι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και το χάσμα όλο και πιο πολύ αυξάνει. Και όπως πολύ εύστοχα ανέφερε μία γελοιογραφία, το δύσκολο δεν είναι να χορτάσουμε τους φτωχούς και τους πεινασμένους, εκείνο που είναι πολύ δύσκολο είναι να χορτάσουμε τους πλούσιους. 

     Κάτω λοιπόν από αυτές της συνθήκες θα υπάρξει πολύ μεγάλη ανεργία, υποαπασχόληση, κοινωνικές αναταραχές πολύ πιο έντονες απ’ ότι τις βλέπουμε στις ημέρες μας. Λύση δε θα φαίνεται από πουθενά. Οι ηγέτες της γης θα αδυνατούν να δώσουν λύσεις και έτσι ο φόβος και η αβεβαιότητα όλο και πιο πολύ θα μεγαλώνουν. Πού θα καταλήξουν όλα αυτά; Θα καταλήξουν ώστε μια μικρή, ανεπαρκής μερίδα σταριού (βασική ελάχιστη ποσότητα τροφής) ή τριπλάσια ποσότητα κριθαριού (κατώτερης τροφής) να κοστίζουν ένα μεροκάματο. 

       Η πείνα έρχεται σαν κρίση του Θεού πάνω στον άνθρωπο. Βεβαίως η ευθύνη δεν ανήκει στο Θεό. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της σποράς και του θερισμού του ανθρώπου, ο οποίος έσπειρε αποστασία, αμαρτία άρνηση του Θεού αντί να δεχτεί τη σωτηρία την οποία Αυτός προσφέρει και σήμερα δια Ιησού Χριστού, «δωρεάν, κατά χάριν» (Εφεσίους Β/2: 8). 

       4 η σφραγίδα: «ίππος χλωρός». Βιβλίο «Αποκάλυψης», κεφ. Σ/6, εδ. 7, 8). 

7 Και όταν άνοιξε την τέταρτη σφραγίδα, άκουσα τη φωνή τού τέταρτου ζώου να λέει: Έλα και βλέπε. 8 Και είδα, και ξάφνου, ένα άλογο, ωχρό, και εκείνος που καθόταν επάνω σ' αυτό ονομαζόταν Θάνατος, και ο Άδης ακολουθούσε μαζί του· και τους δόθηκε εξουσία επάνω στο ένα τέταρτο της γης να θανατώσουν με ρομφαία και με πείνα και με θάνατο, και με τα θηρία τής γης. 

     Τότε ο Ιωάννης άνοιξε την 4η σφραγίδα και άκουσε το 4ο ζώο, που έμοιαζε με αετό, να του λέει: «έλα να δεις». Τότε είδε ένα άλογο κιτρινοπράσινο και τον αναβάτη του, που τ’ όνομά του ήταν «θάνατος» και τον οποίο ακολουθούσε ο Άδης, για να δέχεται ομαδικά τους νεκρούς τους οποίους άφηνε πίσω του ο θάνατος. 

     Το ωχρό άλογο και ο αναβάτης του θυμίζουν το χρώμα του νεκρού σώματος ή του ανθρώπου που είναι βαριά άρρωστος και είναι ετοιμοθάνατος. Συμβολίζει την επιδείνωση των κρίσεων και των πολέμων, που έχουν σαν αποτέλεσμα τον ομαδικό θάνατο των ανθρώπων, γι’ αυτό και φανερώνει τον Άδη ν’ ακολουθεί από κοντά και να παραλαμβάνει τους νεκρούς. 

      «και εδόθη εις αυτούς εξουσία επί το τέρτατον της γής». Θάνατος & Άδης θα έχουν εξουσία πάνω στο ¼ της γης, για να φέρνουν το θάνατο με 4 τρόπους: Με ρομφαία, που σημαίνει με φόνο, με πείνα που συνοδεύει τους πολέμους, με αρρώστιες και με τα θηρία της γης. Αυτή η εξουσία πάνω στο 1/4 του πληθυσμού της γης δόθηκε στο θάνατο και στον Άδη. Θα είναι μια τρομερή κρίση πάνω στο πρόσωπο της γης. Σήμερα, το 1/4 του πληθυσμού της γης αντιπροσωπεύει περίπου δύο δισεκατομμύρια ανθρώπους. Ποτέ στην ιστορία δε θανατώθηκαν τόσοι άνθρωποι. 

      Άδης είναι ο τόπος όπου φυλάσσονται τα πνεύματα των αδίκων. Πριν την ανάληψη του Χριστού στον Άδη υπήρχαν δύο τόποι. Ο «κόλπος του Αβραάμ», όπου πήγαιναν τα πνεύματα των δικαίων και ο «τόπος της βασάνου» που πήγαιναν τα πνεύματα των αδίκων (Λουκάς ΙΣ/16: 31). Όταν αναλήφθηκε ο Χριστός, ο τόπος των δικαίων μεταφέρθηκε στον ουρανό, όπου και πηγαίνουν τώρα τα πνεύματά τους. Έμειναν όμως κάτω στον Άδη τα πνεύματα των αδίκων, τα οποία φυλάγονται για την μέρα της μεγάλης κρίσης. 

    Σαν τρόποι καταστροφής αναφέρονται: 

1/ Πόλεμοι που θα γίνονται με υπερσύγχρονα όπλα συμβατικά, ατομικά και βιολογικά. 

2/ Μεγάλη πείνα, που θα επιφέρει το θάνατο και η οποία θα είναι ως συνέπεια των συνεχών πολέμων. 3/ Θάνατοι ξαφνικοί (π.χ. σεισμούς, πλημμύρες, επιδημίες κλπ). 

4/ Και από «τα θηρία της γης». 

      Ο Αντίχριστος περιγράφεται σαν «θηρίο» αναβαίνον από της θαλάσσης, το οποίο είχε κεφαλάς επτά και κέρατα δέκα (Αποκάλυψη ΙΓ/13: 1). Τα όργανά του, όλοι εκείνοι που θα τον ακολουθούν, θα είναι και εκείνα θηρία και θα κατασπαράζουν τους ανθρώπους που δε θα συμμορφώνονται απόλυτα με τα σατανικά σχέδιά τους. 

       Η σειρά που ο Λόγος του Θεού έχει θέσει τα πράγματα είναι καταπληκτική. Αφού απέτυχε κάθε ανθρώπινη προσπάθεια για ειρήνη, ακολουθεί ο πλάνος (Αντίχριστος), που φέρνει τον πόλεμο, την πείνα, τις αρρώστιες, την πλήρη καταστροφή του ανθρώπινου γένους. Για να μπορέσουμε να σταθούμε και να νικήσουμε κάτω απ’ αυτές τις τρομερές και πρωτόγνωρες συνθήκες ο Λόγος του Θεού μας προτρέπει: «Αγρυπνείτε λοιπόν δεόμενοι εν παντί καιρώ, διά να καταξιωθήτε να εκφύγητε πάντα ταύτα τα μέλλοντα να γείνωσι και να σταθήτε έμπροσθεν του Υιού του ανθρώπου» (Λουκάς κεφ. ΚΑ/21, εδ. 36) ---

Η κραυγή του Αμνού του Θεού. (ποίημα).

Η κραυγή τού Αμνού τού Θεού. 

Θεέ μου, 

γιατί στέκεσαι μακριά από την θλίψη μου ; 

γιατί μ' εγκατέλειψες ; 

γιατί δεν ακροάζεσαι τούς στεναγμούς μου ; 

Κράζω ολημερίς κι ολονυχτίς σε Σένα 

και δε σιωπώ, 

και Συ δεν αποκρίνεσαι ! 

Δύναμη πια δεν έχω να κράξω προς Σε, 

ατόνησα.... 

 Θεέ μου, 

 με καταβύθισες στα βάθη τού λάκκου, 

 στο βαθύ σκοτάδι και φως δεν θωρώ. 

 Ο φοβερός θυμός Σου όλος επάνω μου έπεσε ! 

Πάντα τα κύματά Σου, 

και όλες οι τρικυμίες Σου από πάνω μου πέρασαν, 

με κτύπησαν, χωρίς έλεος, 

στ' άγρια βράχια, πληγώθηκα, 

κι ο πόνος αβάσταχτος, 

και βάλσαμο στις πληγές μου δεν στάλαξε ! 

Θεέ μου, 

όλα τα βέλη Σου, τα πυρωμένα 

στη φωτιά τής οργής Σου,

στην καρδιά μου μπήχτηκαν, 

κι απ' τις πληγές της στάζει αίμα 

στην ξεραμένη γη ! 

Θεέ μου, 

πάντες με μυκτηρίζουν 

καθώς με βλέπουν πληγωμένο, 

εγκαταλειμμένο, 

χωρίς φίλο πλάι μου ! 

Μ' αντιμετωπίζουν ως όνειδος 

και εξουθένημα. 

Στέκονται ολόγυρά μου 

σαν λέοντες βρυχώμενοι, 

 έτοιμοι να μ' αρπάξουν, 

 να με κατασπαράξουν ! 

 Θεέ μου, ελευθέρωσέ με 

 σπεύσε σε σωτηρία μου, 

μη κρύψεις το Πρόσωπό Σου απ'εμέ, 

Σε προσμένω, 

Σε Σένα προβλέπω, 

Είσαι η μόνη μου ελπίδα ! 

Αλέξης Π. Καρέλης (Μ. Πέμπτη 28 Απριλίου 2016 ) 

Σημείωση : Εμπνευσμένο από τα προφητικά λόγια των Ψαλμών 22 - 38 - 42 - 69 - 88.

Τον αγώνα τον καλό αγωνίστηκα.

Επιστολή «B΄ TΙΜΟΘΕΟΥ»,   κεφ. Δ/4,   εδ. 6 – 14. 

6 Διότι εγώ γίνομαι ήδη σπονδή και ο καιρός της αναχωρήσεώς μου έφθασε. 

7 Τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσθην, τον δρόμον ετελείωσα, την πίστιν διετήρησα· 

8 του λοιπού μένει εις εμέ ο της δικαιοσύνης στέφανος, τον οποίον ο Κύριος θέλει μοι αποδώσει εν εκείνη τη ημέρα, ο δίκαιος κριτής, και ου μόνον εις εμέ, αλλά και εις πάντας όσοι επιποθούσι την επιφάνειαν αυτού. 

9 Σπούδασον να έλθης προς εμέ ταχέως·

10 διότι ο Δημάς με εγκατέλιπεν, αγαπήσας τον παρόντα κόσμον, και απήλθεν εις θεσσαλονίκην, ο Κρήσκης εις Γαλατίαν, ο Τίτος εις Δαλματίαν

11 ο Λουκάς είναι μόνος μετ' εμού. Τον Μάρκον παραλαβών φέρε μετά σού· διότι μοι είναι χρήσιμος εις την διακονίαν.

12 Τον δε Τυχικόν απέστειλα εις Έφεσον.

13 Τον φελόνην, τον οποίον αφήκα εν Τρωάδι παρά τω Κάρπω, ερχόμενος φέρε, και τα βιβλία, μάλιστα τας μεμβράνας.

14 Ο Αλέξανδρος ο χαλκεύς πολλά κακά μοι έκαμεν· ο Κύριος να αποδώση εις αυτόν κατά τα έργα αυτού·

         ΣΧΟΛΙΑ:

       Γίνομαι σπονδή, μια εικόνα από τις θυσίες είναι τούτη. Η ώρα της αναχώρησής μου έφθασε. Η εικόνα αυτή είναι παρμένη από τα πλοία, που αναχωρούσαν από τα λιμάνια για να μεταβούν σ’ άλλους μακρινούς τόπους. Ο καιρός της παροικίας του τελειώνει. Η άγκυρα έχει σηκωθεί, τα σχοινιά έχουν λυθεί και το καράβι του Απ. Παύλου είναι έτοιμο να αναχωρήσει για την Πατρίδα, για την ουράνια πόλη "της οποίας τεχνίτης και δημιουργός είναι ο Θεός" (Εβραίους ΙΑ/11: 10). Καθώς ο Απ. Παύλος ρίχνει μια τελευταία φευγαλέα ματιά προς τα πίσω, ένα πράγμα έχει να πει: "Αγωνίστηκα και νίκησα". Θέλοντας να περιγράψει τη ζωή του χρησιμοποιεί τούτες τις απλές, αλλά τόσο συγκλονιστικές σκέψεις. 

      1/ «Αγωνίστηκα τον καλό αγώνα». Ο Απ. Παύλος διευκρινίζει στον Τιμόθεο ότι: «Αν και αγωνίζεται κάποιος, δεν στεφανώνεται, αν δεν αγωνιστεί νόμιμα» (Β’ Τιμοθέου Β/2: 5). Δεν αρκεί κάποιος ν’ αγωνίζεται, αλλά θα πρέπει και ν’ αγωνιστεί νόμιμα. Η ζωή αναμφισβήτητα είναι αγώνας, όμως το ερώτημα είναι, για ποιόν αγωνίζεσαι; Ποιόν υπηρετείς; Ποιος τελικά είναι ο «καλός αγώνας»; Ποιος είναι εκείνος ο αγώνας που θα οδηγήσει κατευθείαν στη δόξα και στον ουρανό μια ψυχή; Αναμφισβήτητα είναι ο αγώνας της πίστεως. «Χωρίς, μάλιστα, πίστη είναι αδύνατον κάποιος να Τον ευαρεστήσει» (Εβραίους ΙΑ/11: 6). Μαζί με την πίστη πηγαίνει και η ομολογία. Ο Απ. Παύλος αναφέρει προς τους Χριστιανούς της Ρώμης: «Ότι εάν ομολογήσης διά του στόματός σου τον Κύριον Ιησούν, και πιστεύσης εν τη καρδία σου ότι ο Θεός ανέστησεν αυτόν εκ νεκρών, θέλεις σωθή» (Ρωμαίους Ι/10: 9). 

       2/ «τον δρόμο τον τελείωσα». Λίγα χρόνια πριν μιλώντας προς την Εκκλησία της Εφέσου, της οποίας υπεύθυνος είναι τώρα πλέον ο Τιμόθεος, είχε πει ο Απ. Παύλος: «αλλά τίποτα απ΄ αυτά δεν υπολογίζω, ούτε θεωρώ τη ζωή μου τόσο πολύτιμη για μένα, όσο το να τελειώσω το δρόμο μου και το έργο που ανέλαβα από τον κ. Ιησού Χριστό» (Πράξεις Κ/20: 24). Τώρα μπορεί να πει ότι τα κατάφερε. Το δρόμο τον τελείωσα. Ένας δρόμος «στενός και τεθλιμμένος» είναι η χριστιανική ζωή, που οδηγεί όμως κατευθείαν στη δόξα και τον Πατέρα. Στο Ευαγγέλιο «κατά Ματθαίον» (κεφ. Ζ/7, εδ. 14) αναφέρεται: «Επειδή στενή είναι η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η φέρουσα εις την ζωήν, και ολίγοι είναι οι ευρίσκοντες αυτήν». 

      3/ «διατήρησα την πίστη».  Η χριστιανική ζωή είναι ένας αγώνας, ένας δύσβατος δρόμος, στον οποίο τρέχει κανείς "αποβλέποντας εις τον Ιησούν" (Εβραίους ΙΒ/12: 2). Η πίστη είναι κάτι που χρειάζεται διατήρηση και για αυτό ο Λόγος τους Θεού μας προτρέπει: "Εαυτούς εξετάζετε αν ήσθε εν τη πίστει, εαυτούς δοκιμάζετε" (Β' Κορινθίου ΙΓ/13: 5). Εκεί που ο Απ. Παύλος διατήρησε την πίστη του κάποιοι άλλοι  είχαν «ναυαγήσει» γιατί «δεν ενεργούσαν με πίστη και αγαθή συνείδηση» (Α’ Τιμοθέου Α/1: 19). Με άλλα λόγια δεν είχαν μείνει πιστοί, μέχρι τέλους στη σχέση τους με το Θεό. Ο Απ. Παύλος έμεινε πιστός στο Θεό και στη διακονία του μέχρι το τέλος της ζωής του. Ο συγγραφέας της Επιστολής «προς Εβραίους» (κεφ. Γ/3, εδ. 14) αναφέρει: «διότι μέτοχοι εγείναμεν του Χριστού, εάν κρατήσωμεν μέχρι τέλους βεβαίαν την αρχήν της πεποιθήσεως».

       Μετά από μια τέτοια ζωή συνέπειας και συνέχειας τι απομένει για τον Απ. Παύλο; Απομένει να του αποδοθεί το βραβείο, το οποίο το ονομάζει «στεφάνι της δικαιοσύνης», (δικαίωσης), το οποίο είναι φυλαγμένο γι’ αυτόν στον ουρανό και θα του αποδοθεί εκείνη την ημέρα από τον δίκαιο Κριτή. Μπορεί ο Νέρωνας να τον κατηγόρησε άδικα για αξιόποινες πράξεις και να τον καταδίκασε σε θάνατο, όμως θα έρθει σύντομα η μεγαλειώδεις ανατροπή όταν ο ίδιος ο Κύριος θα του αποδώσει το στεφάνι της δικαιοσύνης. Η ίδια δικαίωση περιμένει όλους εκείνους που πιστεύουν στον Ιησού Χριστό και περιμένουν τον ερχομό Του. Μάλιστα η Αγία Γραφή μιλάει για «τὸν ἀμαράντινον στέφανον τῆς δόξης» (Α’ Πέτρου Ε/5: 4) για τον «ἄφθαρτον στέφανον» (Α’ Κορινθίους Θ/9: 25), για τον «στέφανον τῆς ζωῆς» (Ιακώβου Α/1: 12) και για άλλες τιμές οι οποίες θα δοθούν στους πιστούς, τους λυτρωμένους με το αίμα του Κυρίου Ιησού Χριστού. 

        Αυτός είναι ο Απ. Παύλος. Αγωνίστηκε τον καλό αγώνα, τελείωσε το δρόμο, διατήρησε την πίστη και τώρα το μικρό καράβι, αδύναμο στα μάτια των ανθρώπων, είναι έτοιμο να σαλπάρει για τον έναν και μοναδικό «καλό λιμένα», που υπήρξε ο στόχος μιας ζωής, στον οποίον πάντα ήταν προσκολλημένος ο νους του Απ. Παύλου. 

      "μένει εις εμέ ο της δικαιοσύνης στέφανος". Ο Κύριος, ο δίκαιος Κριτής, θα ανταμείψει με το αμαράντινο στεφάνι της δικαιοσύνης κατά την ένδοξη εκείνη ημέρα της κρίσεως τους αγώνες και τους κόπους του μεγάλου Αποστόλου των Εθνών. Η αγάπη του Απόστολου για όλους τους αγωνιζομένους πιστούς και η επιθυμία του να στηρίξει τον αγαπημένο μαθητή του τον Τιμόθεο τον παρακινούν να βεβαιώσει στη συνέχεια ότι ο «στέφανος της δικαιοσύνης» θα δοθεί όχι μόνο στον ίδιο, αλλά και σ' όλους εκείνους που θα έχουν αγαπήσει τη δευτέρα και ένδοξη παρουσία του Χριστού (Β' Τιμοθέου Δ/4: 8). 

    "Σπούδασε να έρθεις κοντά μου ταχέως" (Β' Τιμοθέου Δ/4: 9). Είναι άνθρωπος και ο Απ. Παύλος, "ομοιοπαθής με ημάς" (Ιακώβου Ε/5: 17) αποζητά την ανθρώπινη συντροφιά. Ζητά τη συναναστροφή αγαπημένων του προσώπων, τούτες τις στερνές ώρες. Είναι αποκομμένος, εγκαταλελειμμένος απ’ όλους εκείνους τους οποίους αγάπησε, συνεργάστηκε και μαθήτευσε μέσω της διακονίας του. Ιδιαίτερα οδυνηρή φαίνεται να είναι η εγκατάλειψή του από τον Δημά, ο οποίος υπήρξε πολύ στενός συνεργάτης του. Όμως ο Δημάς, παρά το έργο που πρόσφερε, δεν διατήρησε την πίστη μέχρι το τέλος. Αγάπησε τον παρόντα κόσμο (Β’ Τιμοθέου Δ/4: 10). Πρόκειται να ένα πνευματικό ναυάγιο, για μια τραγωδία. Οι άλλοι τρεις δεν επικρίνονται για την αποχώρησή τους. Ο Κρήσκης, το όνομα του οποίου μια φορά αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη, πήγε στη Γαλατία. Ο Τίτος, ο οποίος θα πρέπει να είχε τελειώσει το έργο του στην Κρήτη, πήγε στη Δαλματία. Τον Τυχικό τον είχε στείλει ο Παύλος στην Έφεσο. Τρία πράγματα αποζητά ο Παύλος μέσα από τις φυλακές της Ρώμης, καθώς περνά τις τελευταίες ώρες της ζωής του.

     1/ Κάποιους πιστούς ανθρώπους για συντροφιά. Πάρε μαζί σου τον Μάρκο. Ο Μάρκος είχε εγκαταλείψει τον πνευματικό αγώνα, αλλά είχε επανέλθει και συνέχισε να αγωνίζεται. Ξεχωριστή λαχτάρα έχει ο Παύλος να δει κοντά του τον Τιμόθεο. «Φρόντισε να έρθεις κοντά μου το ταχύτερο» (Α’ Τιμοθέου Γ/3: 14). "Φρόντισε να έρθεις πριν το χειμώνα" (Β' Τιμοθέου Δ/4: 21). Θα έλεγε κανείς, αφού είχε το Θεό μαζί του, γιατί αποζητά με τόσο πάθος τη συντροφιά ανθρώπων. Από αγάπη ασφαλώς, από ειλικρινή φιλία, άλλωστε ο ίδιος ο Θεός είχε πει κάποτε ότι δεν είναι καλό να είναι ο άνθρωπος μόνος, γι’ αυτό έφτιαξε τη σύντροφο, γι’ αυτό έδωσε τη φιλία. 

      2/ Το μοναδικό πανωφόρι (φελόνην) που έχει και το οποίο φαίνεται δεν πρόλαβε, ίσως λόγω της βίαιης σύλληψης του να πάρει μαζί του από την Τρωάδα (Β’ Τιμοθέου Δ/4: 13).  

    3/ Τα βιβλία και τις μεμβράνες που του κρατούσαν συντροφιά. Τα βιβλία ήταν φτιαγμένα από πάπυρο. Ήταν κάποια συγγράμματα, η αλληλογραφία του Απ. Παύλου με άτομα και με Εκκλησίες, στις μεμβράνες, πολύ πιθανόν, ήταν γραμμένη η Παλαιά Διαθήκη. Αυτές ήταν οι μεγάλες ανάγκες του Απ. Παύλου, μέσα στη φυλακή. 

    «Ο Αλέξανδρος ο χαλκεύς πολλά κακά μοι έκαμεν». Ερμηνευτές υποστηρίζουν ότι η ακριβής μετάφραση αυτού του χωρίου είναι: «ο Αλέξανδρος κατήγγειλε πολλά κακά εναντίον μου». Για τον Αλέξανδρο δεν έχουμε πολλά στοιχεία. Ήταν χαλκιάς δηλ. τεχνίτης μετάλλων, πιθανόν επεξεργαστής του μπρούτζου, από τον οποίο έφτιαχνα πολλά ομοιώματα τα οποία λάτρευαν. Μελετητές υποστηρίζουν ότι ήταν εκείνος που είχε καταγγείλει τον Απ. Παύλο στις Ρωμαϊκές αρχές και εξαιτίας αυτής της καταγγελίας είχε συλληφθεί και ήταν στην φυλακή. Ο Απ. Παύλος συμβουλεύει τον Τιμόθεο, να φυλάγεται απ’ αυτόν.

      Στην πρώτη μου απολογία (θα λέγαμε στην προανάκριση), δεν μου παραστάθηκε κανένας, αλλά "πάντες με εγκατέλειπον" (Β' Τιμοθέου Δ/4: 16). Είναι η Γεσθημανή του Απ. Παύλου, ο οποίος είναι μια εικόνα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Ανάμεσα σε όλους τους Χριστιανούς της Ρώμης δεν υπήρξε, ούτε ένας να σταθεί δίπλα του, να τον υπερασπιστεί. Δεν υπήρξε ένας να του πάει ένα παλτό για να μην κρυώνει. Βεβαίως και οφείλουμε να το ομολογήσουμε ότι αυτό δεν ήταν κάτι εύκολο εκείνη την εποχή καθώς γενικά οι κατηγορίες εναντίον των Χριστιανών ήταν πολύ σοβαρές και ο φόβος των αρχών πολύ μεγάλος, όμως να μην ξεχνάμε ποτέ και το παράδειγμα του Ονησιφόρου ο οποίος με τα μέσα της εποχής εκείνης πήγε από την Έφεσο στη Ρώμη, για να συναντήσει τον φυλακισμένο Απ. Παύλο. Ο ίδιος ο Απόστολος αναφέρει: "ότε ήλθεν εις την Ρώμην, με εζήτησε μετά σπουδής πολλής και με εύρεν". Ας μη λείψει αυτή η "σπουδή", αυτό το ενδιαφέρον για τον αδελφό μας; ---